كاردار ايران در گفتگو با تابناك:حكم جلب مقامات آرژانتيني بهصلاح نيست
محسن بهاروند، کاردار ايران در بوينسآيرس و شخصي که رئيس گروه ايراني در اجلاس مجمع عمومي «اينترپل» در ماه نوامبر سال 2005 در شهر برلين آلمان بوده و لغو حکم اعلان قرمز براي دوازده تن از مقامات ايراني را از «اينترپل» گرفته، در گفتوگو با خبرنگار «تابناك»، از تحرکات صهيونيستي در پرونده «آميا» و ضعف مفرط سياستمداران آرژانتيني، به دليل بدهي سنگين اين کشور به صندوق بينالمللي پول و بانک جهاني و مؤسسات مالي صهيونيستي سخن ميگويد.
بهاروند ميگويد: دولت آرژانتين با کشورهاي متعددي مشکلات ارضي، تجاري و سياسي دارد و به دليل کشاندن اين مشکلات به افکار عمومي، كسي قادر به تصميمگيري صحيح و اصولي براي رفع اين مشکلات نيست. براي نمونه آرژانتين با کشور اروگوئه که در زماني نه چندان دور، يکي از استانهاي اين کشور به شمار ميرفت، مشکل چگونگي استفاده از رودخانه مرزي بين دو كشور و همچنين موضوعات محيط زيست آن را دارد. يا با آمريكا مشکل پيوستن به بازار مشترک، بازار آزاد و رفع موانع تعرفهاي دارد. زيرا آرژانتين خواهان توسعه و تقويت پيمان «مرکوسور» بين کشورهاي آمريكايي جنوبي است. آمريكا در پي آن است تا اين کشور را که پس از برزيل و مکزيک، سومين اقتصاد بزرگ کشورهاي آمريكاي جنوبي را دارد، همانند مكزيك به قرارداد آزاد با خود قانع نمايد.
بهاروند در مورد دلايل پيگيري پرونده ساختگي «آميا» عليه ايران ميگويد: نخستين بار، «کلينتون» که همراه «ياسر عرفات» و «اسحاق رابين» در مادريد گفتوگوي صلح را انجام ميدانند، همزمان با بمبگذاري 18 جولاي 1994 مراکز يهوديان آرژانتين اعلام كردند که اين بمبگذاريها توسط ايران انجام شده است. عرفات نيز در نطقي، ايرانيان را عامل بمبگذاري معرفي كرد.
دولت «کارلوس منم» سوريتبار که روابط بسيار حسنهاي با آمريكا داشت، مانع ارسال تجهيزات نيروگاه هستهاي بوشهر که براي ارسال به ايران به گمركات آرژانتين تحويل داده شده بود، به ايران شد.
نياز مالي آرژانتين به دولت آمريكا حتي نيروهاي چپ و دولتهاي چپگرا مانند دولت «کرچنر» و دولت «کريستينا کرچنر» را به آمريكا وابسته كرده و با توجه به لابي قدرتمند صهيونيستها در قاره آمريكا، اين وظيفه را به آنها محول كرده است.
اکنون آرژانتينيها پس از اينکه آمريكاييها پرونده چمدان حاوي پول تاجر ونزوئلايي را در مورد کمک انتخاباتي به خانم کرچنر به دادستاني ايالت ميامي آمريكا ارسال كردهاند، از «تيمرمان» ـ که يک صهيونيست است ـ به عنوان سفير خود در واشنگتن استفاده كرده از وي که با لابي صهيونيستي در آمريكا روابط نزديکي دارد، قصد دارد به اشكال گوناگون از آمريكا امتيازات اقتصادي بگيرد.
اين در حالي است که آمريكا قصد دارد با آرژانتين تجارت با تعرفه ترجيحي راهاندازي كند و آرژانتين خود را حامي اصلي پيمان «مرکوسور» در آمريكاي جنوبي معرفي ميكند.
محسن بهاروند درباره عاملان انفجار سفارت اسرائيل و مرکز يهوديان در آرژانتين که به فاصله دو سال از همديگر انجام شده، اين پرسش اساسي را مطرح ميكند که چرا انفجار اين دو مرکز، همزمان با تعميرات اساسي در ساختمانهاي آنها به وقوع پيوسته و در شرايطي که اين دو مرکز در حال تعميرات بودهاند، اين انفجارها رخ داده است.
با وجود آنكه ادعا ميشود يك خودرو ون اين ساختمان را منفجر كرده، «آروارز»، يکي از شاهدان كه هنگام بمبگذاري مرکز «آميا» در درب بيروني اين مرکز براي پست محموله خود بوده و هنگام انفجار، درب ساختمان بر روي وي خراب شده است، به مدت يک سال بابت جراحت وارده در بيمارستان در حال كما بستري بوده، آشكارا اعلام كرده هيچگونه سواري وني با اين مرکز تصادم نکرده است.
همچنين انجمن مهندسين دانشگاه پليتکنيک طي گزارش مستند مستقلي اعلام كرده، نحوه تخريب ساختمان «آميا» نشان ميدهد بمبگذاري از درون ساختمان با هدف ويران نمودن ستونها و پايههاي ساختمان انجام شده است. «نيسمان»، دادستان جديد آرژانتين که يک صهيونيست است، تلاش زيادي در متهم كردن ايران در اين سري از بمبگذاريها دارد.
بهاروند ميگويد: در آرژانتين 39.600 ميليون نفري، از هر پنج نفر، دو نفر وکيل هستند و به موارد حقوقي اطلاع کافي دارند و طبعا خوب ميدانند اين پرونده که تنها با شهادتهاي شهود تشكيل شده، هيچگونه محمل قانوني و حقوقي ندارد و اينكه دولت آرژانتين به چه دليل سعي دارد از اين پرونده کلاهي براي خود بسازد، تنها به نفوذ لابي صهيونيستي برميگردد.
همچنين در ادعاهاي دادستانهاي آرژانتيني عليه ايران، ساعت دقيق و تاريخ ورود و خروج يک دستگاه ون سفيد رنگ به پارکينگ مشخص شده، اما بيان نشده است که اين دستگاه ماشين در چه ساعتي به مراکز يهوديان برخورد كرده است.
كاردار ايران در آرژانتين همچنين اعلام ميدارد: بحث غرامت و اعاده حيثيت اشخاص در همه سيستمهاي قضائي دنيا قابل قبول است و ايران بايد نسبت به استيفاي حقوق خود، غرامت سنگيني را از دولت آرژانتين از طريق مراجع حقوقي بينالمللي به دليل اتهام واهي و بيپايه ـ که چندين سال در مراجع بينالمللي عليه ايران ايراد كرده است ـ طلب كند تا اين دولت و دولتهاي ديگر جرأت بازي با آبرو و حيثيت مقامات کشور ايران را از سر بيرون کنند.
او همچنين به زنداني شدن قاضي گاليانو، قاضي پيشين پرونده «آميا» اشاره ميكند و ميگويد: اين قاضي با متهم كردن پليس آرژانتين و مقامات دولت ايران، قصد انحراف پرونده را داشته که با تدبير پليس آرژانتين و پيگيري آنان، فساد او در پرونده و رشوه چهارصد هزار دلاري او به «تلدين»، يکي از شاهدان پرونده، آشکار شد و او اکنون در زندان دولت آرژانتين است.
همچنين به اعتقاد او، هرگونه سياسي كردن اين پرونده حقوقي، به سود مصالح كشور نيست و اقدامات متقابل در زمينه صدور حکم جلب براي مقامات آرژانتيني که عمدتا در زندانهاي اين کشور هستند، عمل متقابلي نيست و بايد به شيوه حقوقي و قضائي با اين پرونده روبهرو شد و براي افکار عمومي دنيا مشخص شود که ايران هيچگونه دخالتي در اين سري از بمبگذاريهاي مراکز يهوديان نداشته است.
