داستان نخواستن خليلي

رفته بود باشگاه که مدير عامل را ببيند. اما همان جلو در گفتند: «بيخود زحمت نکش تا طبقه آخر نرو... حاجي هنوز نيامده! » اما اهميتي نداد و تا پشت در اتاق مديرعامل رفته بود. وقتي مطمئن شد امروز خبري از مديرعامل نيست، راهي شده بود که برود. اما جلو در باشگاه چشم اش به يکي از اعضاي هيأت مديره افتاده بود. فکر مي کرد قرار است مثل هميشه با يک سلام و احوالپرسي و فوق اش يک لبخند و دستي که به محکمي دست اش را بفشارد، از کنار هم عبور کنند، اما اين بار آقاي مدير دستش را رها نکرد: خيلي عجله داري بروي؟ هنوز تا شروع تمرين خيلي وقت مانده...»

به نوشته قدس؛ محسن جا خورده بود. قاعدتاً طي يک سال گذشته هيچ وقت فرخ زادي را اين قدر مشتاق حرف زدن و حرف شنيدن نديده بود: «نه حاجي عجله اي که ندارم... مي خواهم خداي نکرده مزاحم شما نباشم! »

و انگار اين دفعه تعارفي در کار نبود. آقاي مدير مي خواست هرچه زودتر مهاجم تيم اش را به اتاق خود ببرد و با او ديدار کند! محسن خليلي آن قدر وقت داشت که حداقل يک چاي تلخ را با مديري که هرگز فرصت هم صحبتي با او را پيدا نکرده بود بگذراند.

با هم رفته بودند در اتاق. مدير از حال و احوال محسن پرسيده بود و از دليلش براي آمدن به باشگاه... وقتي ديده بود جواب سرراستي نمي دهد گفته بود: «نکند مي خواهي بگويي داشتي از کوچه بن بست باشگاه رد مي شدي، چشم ات افتاده به ساختمان و آمدي تو! » محسن حرف داشت ولي نمي دانست بگويد يا نه!

***

«آقا به خدا من اهل گلايه کردن نيستم... خودتان ديديد من هميشه چقدر عزت نفس دارم... حاضر نمي شوم جلو هرکس و ناکسي دستم را دراز کنم. ولي خدا وکيلي خود شما کلاهتان را قاضي کنيد... به من بگوييد اين انصاف است که من براي گرفتن حق خودم پيش کسي گردن کج بکنم؟! به خدا نمي خواهم کسي به دردسر بيفتد.... ديديد که اهل بازارگرمي نيستم. اصلاً خوشم نمي آيد به جاي بازي در زمين، در روزنامه ها خودم را نشان بدهم. ديدي که اول قراردادم را بستم و هيچ ادعايي هم در مورد ميزان قراردادم نکردم. ولي حاجي... به خدا من از اين تيم طلب دارم... هنوز بدهکار مردم هستم! اگر شما راضي هستيد که من جلو مردم گردنم کج شود من هم حرفي ندارم. شما که ديديد به خاطر هزينه هاي جراحي آلمان، حتي ماشينم را هم فروختم... ال؛ن هم با ماشين برادرم مي آيم و مي روم... حتي جلو خانواده هم شرمنده شدم! اگر مي خواهيد پولم را بدهيد بگوييد، اگر هم نمي دهند، بگويند که دلم را خوش نکنم! »

انگار داشت تمام عقده هايش را خالي مي کرد. چند بار هم لابلاي حرفهايش گفت: «آقا ببخشيد... من اهل پشت سر کسي حرف زدن نيستم. فکر نکنيد آمدم زيرآب حاج عباس را بزنم. به خدا اين چيزها در مرام من نيست! »

***

ديگر از آن لبخند تلخ اول هم خبري نبود. کمي با استکان چايش بازي کرد و سرش را بالا آورد تا حرف بزند: «ببين محسن جان! خودت مي داني چقدر پيگير کار علي کريمي بودم که بيايد ولي نشد. مي داني که من هم هيچ تقصيري نداشتم. تا ساعت 12 شب مي دويدم. ولي خب... نشد! مي خواهم چيزي را برايت بگويم که خودت هم مي داني. من موافق رفتن علي از باشگاه نبودم، ولي حاجي کاري کرد که همه ما ضرر کنيم. به هر حال اکنون هم مي نشيند جلو ما و مي گويد من به علي کريمي اعتقادي نداشتم و شايد هم حق داشته باشد! ولي... بگذريم. مي خواهم بگويم قرار بود همين داستان در مورد تو هم تکرار شود. قرار نبود تو در پرسپوليس بماني. اما نشد... دليلش هم اين بود که تو بيش از حد لجاجت کردي و از حق و حقوق خودت گذشتي. حاج عباس انصاري فرد به تو هم اعتقادي نداشت. مي خواست آن قدر مثل علي کريمي تو را ببرد و بياورد که ديگر سير شوي و بروي... ما مي دانستيم استقلال با تو حرف زده! خبر داشتيم سپاهان تو را مي خواهد. حتي از مذاکراتت با استيل هم خبر داشتيم. همين دليل بود که حاجي داشت امروز و فردا مي کرد تا بي خيال پرسپوليس شوي. به هر حال گذشته ها گذشته. تا امروز که آقايي کردي و حرفي نزدي... کمي دندان روي جگر بگذار، به خاطر اين مردم و هواداران تحمل کن، به اميد خدا که درست مي شود! »

***
همين! اين يک داستان واقعي بود! همين!