خوردبين از رفتن کريمي خوشحال است!

1 ) امروز محمود خوردبين آشکارا از جدايي علي کريمي ابراز خوشحالي مي کند. او براي پيمودن مسيري بر خلاف جريان آب مطرح کردن ادعايي مغاير با خواست و احساس واقعي هواداران، دلايلي هم البته دارد. هنوز فراموش نکرده ايم سرپرست کهنه کار سرخپوشان چگونه اواخر فصل گذشته با جادوگر به مشکل برخورد و اقدام به مصاحبه عليه وي کرد.

به نوشته قدس؛ حالا او با همان انگيزه ها و از اين جهت که شماره هشت را عنصري نامطلوب براي نظم تيمي مي يابد، از رفتنش ابراز شادماني مي کند و البته کوچکترين توجهي به زياني که باشگاه به لحاظ فني از اين بابت مي بيند، ندارد. شايد او و امثال او تصور مي کنند سرباز مطيع به مراتب بهتر از ستاره نافرمان است، اين نگرشي است که تا حدودي در فوتبال دنيا هم هواخواه دارد، اما آيا واقعاً راهي براي رام کردن و به خدمت درآوردن سوپراستارها وجود ندارد؟

2 ) اريک کانتونا، روي کين، ديويد بکام و حتي وين روني؛ اينها ستاره هايي از نسل هاي مختلف بودند که اگر چه سه مليت متفاوت داشتند، اما در خصيصه «سرکش بودن» مشترک به حساب مي آمدند. هر کدام آنها بارها با مربيان سابق خود يا مسؤولان فدراسيون فوتبال و تيم ملي شان به مشکلات اساسي برخورده بودند، اما در منچستريونايتد، مطيع محض سرالکس فرگوسن بودند.

اينکه رختکن اولدترافورد فقط يک رئيس مي خواهد، همان چيزي بود که فرگي از بدو ورود بازيکنانش آن را به آنها مي گفت و مدام برايشان يادآوري مي کرد.

شخصيت به تمام معنا «کاريزماتيک» فرگوسن يکي از رموز بقاي او در سطح ممتاز فوتبال جهان براي نزديک به سه دهه است؛ کاريزمايي که گاهي با خشم و کتاني و استوک پراندن متبلور مي شود و گاهي با نرمش و شرط بستن با يک ستاره مغرور براي تعداد گلهايي که قرار است بزند!

اما براي يافتن نمونه اي از رفتار اين چنيني با ستاره ها، لزوماً به پيمودن مسيري از اينجا تا بريتانيا نيازي نيست. ما، در فوتبال ايران نيز نمونه اي مشابه داشته ايم؛ علي پروين!

3 ) با علي پروين آنقدر مشکل داريم که حتي فهرست کردن سرفصلهاي آنها هم کاري دشوار است، اما منصفانه نيست اگر از ياد ببريم همين کاراکتري که سالها از سوي سکوها «سلطان» خطاب مي شد، چه مهارت عجيبي در مهار ستاره ها داشت.

بهتر است محمود خوردبين که امروز عاجزانه بابت ترک پرسپوليس توسط کريمي اظهار خشنودي مي کند، نگاهي به رفتار رفيق سالهاي دور و نزديکش بيندازد و به ياد بياورد که علي پروين چگونه بعد از درگيري جنجالي کريمي با داور در ويتنام و آن محروميت يک ساله، او را کنترل کرد و براي سالهاي طولاني به خدمت تيم درآورد.

جاه طلبي ها و مشي سنتي سلطان سرخها در نقش «چشم اسفنديار» پرسپوليس ظاهر شد تا علي پروين که مي توانست با محدود کردن جايگاه فني اش، در مقامي بالاتر بر حسن اجراي امور نظارت کند از دست رفت، اما ناگزيريم که اعتراف کنيم فوتبال ما از آن پس مديري چنين فرهمند و صاحب کاريزماي جادويي نداشته است.

4 ) مشکلات علي کريمي با پرسپوليس، او را از اقليم محبوبش دور مي کندو در سويي ديگر، مجتبي جباري هر سال شبيه لقمه اي در گلوي استقلالي ها عمل مي کند که هضم يا دفعش عملاً ناممکن و دشوار است. ستاره هاي فوتبال در حال گذار ايران با طغيان هاي گاه و بي گاهشان، هم خود را به دردسر مي اندازند و هم در مسير موفقيت تيم مانع مي تراشند.

امروز شايد بيش از هر زمان ديگري ارزش اقتداري که پروين داشت و ديگران نداشتند، روشن شود، اما افسوس که سلطان هم پاشنه آشيل هاي خاص خودش را داشت و هيچ گاه آن تماميت خواهي لعنتي اش را کنار نگذاشت تا فوتبال ما همچنان از حضورش استفاده کند.