365 کوشش برای دود کردن 11700000000 تومان حق ملتی مظلوم

مجمع عمومی عادی فدراسیون فوتبال در شرایطی به میزبانی آکادمی ملی المپیک برگزار شد که حرف اول و آخر اکثریت قریب به اتفاق اعضاء مجمع در یک کلمه خلاصه می‏شد؛ پول. آنها سهم بیشتری از بیت‏المال برای توسعه فوتبالی می‏خواستند که جز هزینه‏های سرسام‏آور هیج عایدی برای اقشار مردم ندارد و جالب آنکه تمامی اصناف حاضر در فوتبال حق مسلم‏شان را افزایش دریافتی‏شان می‏دانستند و این مفهومی جز افزایش اعتبارات این فدراسیون ندارد.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ نشست دیدنی اعضاء مجمع عمومی فدراسیون فوتبال که برخلاف رایزنی‏های اولیه اخذ رای برای عزل ارکان مدیریتی و اجرایی فدراسیون را در دستور کار نداشت، بیش از قانون‏گذاری بر روی مباحث مالی متمرکز شد و در مجموع ارقامی از هزینه‏ها و درآمدهای یک سال اخیر این مجموعه منتشر گردید که حیرت افکارعمومی را به واسطه حجم و نوع هزینه‏کرد آن در پی داشت.

یازده میلیارد و هفتصد میلیون تومان هزینه فعالیت‏های فدراسیون فوتبال در طول یک سال شمسی بود و این رقم علی‏الظاهر چندان برای اهالی حاضر در این مجمع بزرگ جلوه نکرد، چرا که نه تنها هیچ‏کس صدایش درنیامد که این ارقام دقیقاً در کجا و به چه کیفیت هزینه شده، بلکه داوران از افزایش رقم دستمزدشان تا یک میلیون تومان برای هر نوبت قضاوت، کمیته‏ها در گوشه و کنار از دریافتی‏شان در طی هر ماه و باشگاه‏ها از سهم‏شان از پخش تلویزیونی می‏گفتند و این به آن مفهوم بود که نزدیک به یک میلیارد تومان هزینه کردن در طول هر ماه فدراسیون فوتبال خیلی کم است!

البته کسی بخیل نیست و اگر فدراسیون فوتبال توان آن را داشته باشد که این هزینه‏ها را خود تامین کند به واسطه گردش مالی که به وجود می‏آورد -با تعریفی که از فوتبال به عنوان یک صنعت می‏شود- در حد یک واحد صنعتی بزرگ ارزشمند و قابل احترام است اما آه و افسوس از آنجا آغاز می‏شود که با یک بررسی ساده مشخص می‎گذرد، بخش اعظم این رقم میلیاردی از جیب مردم ایران یا بیت‏المال رفته است.

بیش از 5 میلیارد تومان کمک وزارت نفت پیرو دستور رئیس‏جمهور، بیش از 5 میلیارد تومان اعتبارات کمیته ملی المپیک و بیش از ششصد میلیارد تومان بودجه و کمک از سازمان ورزش بخش اعظم درآمدهای فدراسیون فوتبال را در یک سال گذشته تشکیل داده تا دست فدراسیون فوتبال که برخلاف بسیاری از فدراسیون‏های ورزشی می‏تواند بخش قابل توجهی از هزینه‏هایش را خود تامین کند، تا آرنج در جیب دولت فرو رفته باشد و آنچنان هزینه‏کردن اعتبارات دولتی در فدراسیون مستقل و غیردولتی فوتبال لذت‏بخش باشد که حتی چهارصد میلیون بیش از یازده میلیارد و سیصد میلیون درآمد خرج شود.

این هزینه‏ها البته کاملاً جدا از هزینه‏های برگزاری لیگ برتر فوتبال بوده و به واقع تنها روزی سی و دو میلیون تومان صرف اداره حوزه‏های فعال در ساختمان پنج طبقه فدراسیون فوتبال شده است و البته این سبک هزینه کردن در چنین فضای کوچکی نیز خود به هنرمندی و خلاقیت خاصی نیازمند است که مدیران فدراسیون توانسته‏اند به عنوان یکی از قابلیت‏هایشان در طول مدت یک ساله مالی گذشته به معرض بروز و ظهور بگذارند.



اما آنچه باعث می‏شود بیش از این جان هر دلسوز ورزش کشور از شنیدن چنین هزینه‏هایی به لب آید، بازخورد این میزان بودجه‏ریزی مستقیم یا غیرمستقیم و تحت عنوان کمک به فدراسیون فوتبال است. علی‏رغم این حجم صرف بیت‏المال، تنها چیزی که نصیب مردمی شد که بخشی از حق ایشان صرف این مجموعه شده، عدم صعود تیم ملی به جام‏جهانی و دمیدن روح ناامیدی به پیکره مردم قانعی بود که فوتبال در زندگی آنها باعث فراموشی بسیار از دلهره‏هایشان و افسردگیهایشان می‏شود و حداقل یک شادی موقت را برایشان به ارمغان می‏آورد.

در پی 365 روز کوشش مداوم، 11700000000 تومان حق ملت ایران که حقیقتاً مظلوم واقع شده‏اند در فدراسیون فوتبال دود شد و حاصل آن مفتضح شدن فوتبال ملی بود و این به جز 250000000000 یا همان دویست و پنجاه میلیارد تومانی تااست که به گفته علی‏آبادی هر ساله در لیگ فوتبال هزینه می‏شود تا به همان ترتیب که فوتبال ملی موجب آبروریزی شد، فوتبال باشگاهی ایران نیز از صحنه آسیا حذف شود.

آیا گوش شنوایی وجود دارد که بگوید این نوع هزینه‏کردن بیت‏المال بزرگ‏ترین تجاوز به حقوق شهروندان ایرانی است که بخش اعظمی از ایشان رضایتی نسبت به چنین هزینه‏هایی ندارد و یا همچنان باید این سفره‏ها در فوتبال ملی و باشگاهی پهن باشد و عده‏ای تا گلو بخورند. آیا این روش که در چهار سال اخیر نه تنها هیچ تجدیدنظری در آن نشده بلکه بر شدت و حدت آن نیز افزوده گردیده با عدالت تطابق دارد؟

آیا نباید فدراسیون فوتبال و به همین ترتیب باشگاه‏های فوتبال خود هزینه‏هایشان را تامین کنند؟ آیا در زمان برخی از روئسای فدراسیون فوتبال و در هنگامه‏ای که اقتصاد ایران بسته‏تر از شرایط فعلی بود، اسپانسرهای مختلف بخش قابل توجهی از هزینه‏های فدراسیون را تامین نمی‏کردند یا برای برگزاری دیدار با برخی از تیم‏های منطقه که این روزها برای بازی با ایران وقت نمی‏دهند، ارقامی دریافت نمی‏شد؟ حال چگونه است که شرایط کاملاً معکوس شده و فدراسیون فوتبال برای قدم زدن کنار دست این تیم‏ها نیز باید ارقامی را پرداخت کند؟ راستی بحث پیراهن تیم ملی چه شد و چرا هنوز با گذشت مدت قابل توجهی از وداع علی دایی که گفته می‏شد پیراهن تیم ملی نیز بخشی از قراردادش بوده، هنوز اسپانسر بزرگی برای پوشاک تیم ملی پیدا نشده است؟

آیا اینها بیانگر شایستگی و ضریب بالای موفقیت مدیران فدراسیون فوتبال نیست؟! آیا این میزان توانمندی مدیران فدراسیون که الگوهای مناسبی با عملکردشان در ساختمان سئول برای درآمدزایی در باشگاه‏های کشور نیز تبیین کرده‏اند، نباید مورد تقدیر قرار داد و یک خسته نباشید برای این سبک مدیریت هزینه با محصولی همچون چند قهرمانی در فوتبال پایه آسیا، گفت؟!

به راستی فوتبال ایران حکایت ان مشکی را دارد که سر آن را چسبیده‏اند تا محتویات ارزشمندش (!) بیرون نترواد، غافل از آنکه هرآنچه در آن بوده، از سوراخ‏های گشاد حاصل آورده شده بر بدنه این مشک خارج شده است و در این اوضاع صاحب مشک خودش را به آن راه می‏زند که بار ثقیل را در دست دارد و به خوبی از آن حراست کرده است و از این بابت به خود می‏بالد! مرحبا به غیرت ملی‏پوشان فوتبال و وای به حال مدیرانی که واماندگی ایشان را در میان زمین چمن از بی‏برنامگی خارج از مستطیل سبز ندیدند و تصور کردند با خنده همه چیز پیش می‏رود.