اسطوره، بلاى جان آرژانتين

جنجال برانگيزترين تصميم لوييز فيليپه اسكولارى در زمان مربيگرى تيم ملى برزيل كنار گذاشتن روماريو بود. حتى در ۳۶ سالگى روماريو يكى از بهترين مهاجمان كشورش بود و «فيل بزرگ» در هر كنفرانس خبرى از سوى روزنامه نگاران سؤال پيچ مى شد، شبكه هاى تلويزيونى و نشريات تمام هم و غم خود را معطوف حمايت از روماريو كردند و حتى فرناندو هنريكه كاردوسو رئيس جمهور وقت برزيل نيز دست به كار شد.

به نوشته جوان؛ اين را با وضعيت كنونى گونسالو هيگواين مقايسه كنيد. اين بازيكن ۲۱ ساله با وجود حضور در تيم پرستاره اى مانند رئال مادريد فصل گذشته ۲۲ گل در لاليگا زد ودقيقاً همان كسى است كه آرژانتين در محوطه جريمه حريفان به آن نياز دارد. با اين وجود ديه گو مارادونا علاقه اى به دعوت از او ندارد.

در حالى كه مخالفت اسكولارى با دعوت از روماريو نگرانى ملى در برزيل شده بود رفتار مربى تيم ملى آرژانتين با سكوتى مطلق مواجه شده است. وقتى فهرست تيم ملى اين كشور اعلام مى شود كسى به غيبت هيگواين توجهى نمى كند؛ انگار نبودنش موجه است و همه مى دانند و چيزى جديدى محسوب نمى شود. در كنفرانس هاى خبرى مارادونا هم كسى جرات نمى كند درباره نبود گلزن روى فرم آرژانتين سؤال كند.

مردم و رسانه ها نسبت به مارادونا بى اعتنا شده اند و آن خوش گمانى اوليه خيلى زود كمرنگ شده است؛ حرف هاى تكرارى «عشق به پيراهن» و «گلايه اى پايان» از اين كه نگذاشتند اسكار روجرى در كادر فنى اش باشد ديگر همه را خسته كرده است.

همان طور كه مورد هيگواين نشان مى دهد رسانه هاى آرژانتين از انتقاد مستقيم مى ترسند؛ چون از بددهنى مارادونا و اينكه به آنان مصاحبه اختصاصى ندهد واهمه دارند به خصوص آنهايى كه روابط ويژه اى با اسطوره دارند. اما شايد همه اين ملاحظات غم انگيز در ماه سپتامبر كه آرژانتين در مقدماتى جام جهانى ۲۰۱۰ آفريقاى جنوبى در ۲ بازى پياپى كه به مصاف برزيل و پاراگوئه مى رود رنگ ببازد. احتمال باخت در هر دو ديدار است: برزيل در بازى هاى خارج از خانه و با اتكا به ضدحملات سريع و موثر خود مرگبار است و پاراگوئه هم هميشه در خانه خطرناك است و اگر حريف آرژانتين باشد چه بهتر.

خط حمله كوتوله ها
هيچ كدام از بازى هاى اخير تيم ملى آرژانتين در مقدماتى جام جهانى جايى براى اميدوارى باقى نگذاشته، پيروزى خانگى يك- صفر برابر كلمبيا با درخشش دانيل دياس و روى تك موقعيت واقعى تيم به دست آمد در روزى كه استراتژى مارادونا باز هم بازى دادن سرخيو آگرو، ليونل مسى و كارلوس توس در خط حمله كوتوله ها بود.

بعد از بازى مارادونا حداقل اعتراف كرد حضور فرناندو گاگو در بال راست تاثير زيادى داشته، اما باز هم جك قديمى اش يعنى تعصب را تكرار كرد: «در نيمه نخست كلمبيا تمام جنگ هاى تن به تن را به نفع خود پايان داد نبايد بگذاريم در استاديوم خودمان چنين اتفاقى بيفتد.»

بازى بعدى بار ديگر در ارتفاعات كوييتو برابر اكوادور بود، پس از باخت تحقيرآميز ۶-يك در بوليوى ترس زيادى وجود داشت، اما آرژانتين پيشرفت زيادى كرده بود و فقط نتوانست از موقعيت هايش خوب استفاده كند. مسى در دقيقه ۱۰ يك فرصت استثنايى را خراب كرد و توس كه دو بار در بازى هاى مقدماتى اخراج شده پنالتى را از دست داد، اين پايان كار نبود و در ۲۰ دقيقه پايانى تيم ميزبان دو گل زد و پيروز ميدان لقب گرفت.

اگرچه آرژانتين در گروه چهارم است، اما فقط ۲ امتياز از اكوادور پيش است و اين يعنى فاصله اى با بازى پلى آف برابر تيم چهارم كونكاكاف كه شايد مكزيك باشد، ندارد. آيا مارادونا مى تواند تيم را نجات دهد؟ هر دوتجربه قبلى مربيگرى اش در دهه ۱۹۹۰ مى گويد نه، تا حالا هم در تيم ملى كار خاصى نكرده است.

بعد از پيروزى برابر اسكاتلند و فرانسه در بازى هاى دوستانه، تيمش چهار گل به ونزوئلا زد و آن موقع نوبت به بوليوى و بازى سرنوشت سازش رسيد. جالب اين كه تركيب تيم آرژانتين برابر هر دو تيم دقيقاً يكى بود و ونزوئلا بعداً با پيروزى يك ق€… صفر در خانه بوليوى به مارادونا درس بزرگى داد.

دعواهاى احمقانه
دوران مارادونا با دعواهاى احمقانه همراه شده است؛ اولى كمتر از يك هفته بعد از انتصاب مارادونا روى داد كه خوليو گروندونا، رئيس اتحاديه فوتبال آرژانتين به او اجازه نداد روجرى را به عنوان دستيار انتخاب كند. به نفرت گروندونا از روجرى كه كارنامه مربيگرى افتضاحى دارد، كارى نداريم، اما اين درگيرى ها پس از بازديد مدافع سابق آرژانتين از تمرينات تيم قبل از بازى كلمبيا شكل تازه اى به خود گرفت.

مارادونا با سرخيو باتيستا مربى موفق تيم زير ۲۰ سال و همچنين باشگاه ريورپلاته به خاطر ايراد گرفتن از ورزشگاه اين تيم درگير شده كه البته مقامات ريور بيكار ننشسته و با نامه نگارى خواهان عذرخواهى او شده اند. اعضاى هيات مديره اتحاديه فوتبال آرژانتين هم درباره صلاحيت مربيگرى مارادونا، دليل انتصابش و وضعيت سلامت او ابراز ترديد كرده اند و انگار اين درگيرى ها ادامه دارد. شايد تيم ملى آرژانتين با كاپيتان فوق العاده دهه ۸۰ خود روزهاى تلخى در پيش داشته باشد.