نشاط‏آور و دردناک!

مديران باشگاه ليگ برتري در اين روزها وقتي با سؤال خبرنگاران در مورد فعاليت در بازار نقل و انتقالات مواجه مي شوند، ناخودآگاه «فعاليت کمي» خود را به رخ مي کشند تا نشان بدهند که تابستان موفقي را ثبت کرده اند. در فوتبال مدرن امروز، جذب بيش از چهار بازيکن در يک تابستان، ريسک فني و رواني بزرگي محسوب مي شود.

به نوشته قدس؛ فوتبال ايران که از هر زاويه اي عقب مانده است، از اين زوايه نيز ترمزدستي را کشيده و مديران عامل باشگاههاي ليگ برتري، در هر مصاحبه سعي دارند نام تمام بازيکناني که به هيأت فوتبال استانشان برده اند و با او قرارداد بسته اند را به زبان بياورند تا قدرت خود را رسانه اي کنند.
محمد حسن انصاري فرد در مصاحبه با خبرنگار برنامه ورزش از نگاه دو اين کار را باچنان آب و تابي انجام داد که انگار در تاريخ فوتبال، يک حرکت به ياد ماندني انجام داده است.

مدير عامل راه آهن فهرست وار خبر جذب دو تا دفاع، چهار تا هافبک و چند تا مهاجم را اعلام کرد و معلوم نيست در دوره چند هفته اي آماده سازي پيش فصل، چگونه اين همه بازيکن جديد در قالب تيمي قرار خواهند گرفت.

تازه در ايران دوره آماده سازي پيش فصل حدود چهار هفته است، نه 6 تا 8 هفته که استاندارد دوره تمرينات قبل از فصل محسوب مي شود. پس بايد با تغييرات کمتري تيمها بسته شوند. در واقع اگر چشم تيم به خاطر مشکلات محيطي خراب شده، ابرويش را هم خود مدير عامل و کادر فني مي زنند خراب مي کنند تا خرابي کامل شود.

اين روزها تماشاي مصاحبه مديران عامل يا مربيان تيمهاي ليگ برتري، هم نشاط آور است و هم دردناک. آنها آن قدر به کار خودشان ايمان دارند که احساس مي کنند فوتبال روز دنيا را نحوه عملکرد خود تحت تأثير قرار داده اند و دردناک اينجاست که مثل روز روشن است که در اشتباه هستند و اعتماد به نفسشان، فقط در فوتبال ايران جواب مي دهد. معمولاً وقتي کميت بالا مي رود، کيفيت هم تحت تاثير قرار مي گيرد و پايين مي آيد.

در اين فوتبال، اين روند شکل تازه اي به خود گرفته و کميت جاي کيفيت را گرفته است. وقتي کميت،جاي کيفيت را بگيرد، ارزش کالاها «جعلي» مي شود. يعني بازيکن 200 ميليوني، شايد تنها 20 ميليون ارزش داشته باشد يا مربي 50 ميليوني، شايد 600 ميليون تومان براي يک فصل بگيرد،که البته دارد مي گيرد.

در واقع کميت که جاي کيفيت را بگيرد، ديگر نمي توان ارزش کالاها را تشخيص داد. راستي مديران اين فوتبال قيمت واقعي شان چقدر است؟ يعني چقدر بايد بابت کارشان و اعتماد به نفسشان پول بگيرند؟ پرسپوليس تنها در يک تابستان هر دو هافبک دفاعي فيکس فصل گذشته اش را از دست مي دهد و ناچار «کميت گرا» مي شود. يک سري باشگاهها هم منافعشان در «کميت گرايي» است.

احتمالاً با «کيفيت گرايي» و حفظ استخوان بندي تيم فصل قبل، درآمدزايي ايجاد نمي شود و پولي گردش نخواهد کرد.گردش پول در اين فوتبال چگونه است؟ رو به جلو؟ رو به توليد؟ در جهت توليد بازيکن و توليد مربي و ساخت ورزشگاه؟ اگر کسي به اين چند سؤال، پاسخ مثبت بدهد، احتمالاً مدتها از ايران دور بوده و تازه چند روز است برگشته و دچار خوشبيني افراطي است.