بعد از طبقه فرودست، طبقه متوسط هم با سینما وداع می‌کند؟

نشانه های وداع طبقه فرودست یا همان طبقه مستضعف با رخت بربستن کامل سالن‌های سینما از مناطق جنوبی پایتخت و قرارگیری در مجتمع‌های تجاری با کاهش رونق سینماها در مناطق میانی شهر همراه شده و طبقه متوسط نیز بیش از پیش به گیشه بلیت فروشی سینماها رجوع می‌کند تا نگرانی‌ها نسبت به تبدیل سینما در ایران به عرصه‌ای با مخاطب بسیار محدود افزایش یابد.

به گزارش «تابناک»، از سه سال پیش خبرهای مکرری درباره بازسازی و ساماندهی خیابان لاله زار ـ یکی از نشانه‌های تاریخ معاصر پایتخت ـ شنیده می‌شد و نهادهای مسئول حتی از طی مراحل قانونی چنین طرحی سخن به میان آوردند؛ اما اکنون با گذشت چندده ماه از آن وعده‌ها و با استمرار عدم استقبال از سالن‌های کم مخاطب این خیابان، دو سینمای دیگر لاله زار تعطیل شد.

سینما «سهیلا» و سینما «سعدی»، دو مجموعه‌ای بودند که تعطیل شدند و اکنون مراحل تخریب‌شان آغاز شده تا بر بنایشان مجتمع‌های تجاری استوار شود که شاید گوشه‌ای از آن در ازای ارائه تراکم رایگان به سازندگان، سالنی ساخته شود که احتمالاً بخش وسیعی از سال خالی خواهد بود، کما اینکه سالن‌های مدرنی که در چند سال اخیر در مناطق جنوبی‌تر تهران مورد بهره برداری قرار گرفت، زیان ده هستند.


البته زیان دهی سینماها تنها در جنوب پایتخت خلاصه نمی‌شود و حتی سینماهای حاضر در مناطق میانی شهر نیز سوددهی ندارند و تنها سینمایی که در مناطق میانی تهران است و توانسته بازدهی مالی داشته باشد، سینما «آزادی» است که به واسطه برخورداری از حجم بالای سالن‌های سینما و امکانات جانبی و همچنین تبدیل شدن به یک پاتوق، وضعیتش متفاوت از سایر سینماهای مناطقی میانی شده است.

با این حال، هرچه به مناطق بالاتر پایتخت حرکت می‌کنیم، با ریسک پایین‌تر زیان دهی سینماها روبه رو می‌شویم و در واقع همچنان برای طبقه فراتر از طبقه متوسط و همچنین طبقه ثروتمند، سینما یک تفریح کارآمد است و البته بخشی از طبقه متوسط نیز به دلایل متفاوت ترجیح می‌دهد، در مناطق بالاتر و در سینماهای «فرهنگ»، «ملت»، «کوروش» و... به تماشای فیلم بنشینند و همین فضا باعث شده بیش از پیش نگران رخت بر بستن سالن‌های سینما از بخش وسیعی از شهر باشیم.

اینکه طبقه متوسط پایتخت همچون طبقه فرودست، سینما را کامل از سبد مصرفی‌اش خارج کند و موردی به تماشای یک فیلم در طول سال بنشیند، خطری بزرگ برای جامعه ایران است، زیرا وقتی در پایتخت چنین وضعیتی برقرار است و صاحبان سالن‌ها در بسیاری از سانس‌ها با تماشاگران انگشت‌شمار به استقبال مخاطبان می‌روند، در شهرستان‌ها وضعیت به مراتب حادتر است و مردم حضور کمرنگ‌تری در سالن‌های سینما خواهند داشت.

در چنین اوضاعی می‌توان یکی از این دو راه را در پیش گرفت: نخست، همچون مسئولان سابق و کنونی سینمای ایران از وضعیت مطلوب اکران‌ها و فروش سخن به میان آورد؛ دوم، از سفیدنمایی اوضاع سینمای ایران فاصله گرفت و برای بهبود شرایطی که آهسته و پیوسته صعب‌تر می‌شود، در پی تدابیر تازه برآمد و از الگوی سایر کشورها در این زمینه بهره گرفت؛ انتخاب با مدیران سینمای ایران است.