بازی سیاسی اصلاح طلبانه ـ اصولگرایانه با سیل و درد و رنج مردم ایلام!

عادت کرده ایم همه چیز را با عینک سیاسی بنگریم؛ اقتصاد، فرهنگ، اجتماع و... هر موضوع دیگری را با مقیاس و شاقول سیاست ارزیابی کنیم.

به گزارش «تابناک»، ما هر اتفاقی که در سطح جامعه رخ می دهد، با معیار تأثیر سیاسی و خوشامد جناح سیاسی مورد توجه قرار می دهیم و بر اساس آن شروع به تحلیل و ارزیابی می کنیم. اگر رخدادی هر چند غلط را ببینیم که به نفع گروه و یا حزب سیاسی ماست، آن را حداقل  نکوهش نمی کنیم، ولی متأسفانه در بیشتر موارد آن را تأیید هم می کنیم.

شاید این نوع نگاه به دلیل موضوعیت داشتن دولت در همه عرصه های زندگی ما ایرانی ها، یا به دلیل سیاسی بودن فرهنگ خود ایرانی ها یا شاید هزاران دلیل دیگر باشد؛ اما هرچه هست، کمتر ایرانی را می شناسیم که عینک سیاسی خود را کنار بگذارد و با دید منافع عمومی و ملت به پدیده ها بنگرد.

نگاه سیاسی به پدیده ها باعث می شود که موضوعات را با دو عینک «خوش بینی» با «بدبینی» قضاوت کنیم و همین باعث می شود که هیچگاه نتوانیم در تحلیل ها جانب حق و حقیقت و یا به قول امروزی ها اعتدالی برخورد کنیم.

برای مشخص شدن این پدیده مذموم اجتماعی، کافی است صبح ها نگاهی اجمالی به تیترها و صفحات روزنامه ها بیندازیم. در نگاه اول مشخص می شود، برخی بر اساس دیدگاهای سیاسی خود برخی اتفاقات را یا اصلاً نمی بینند و یا از کنار آن با مطلبی کوتاه می گذرند و در طرف دیگر همان موضوع در روزنامه جناح دیگر چنان پررنگ نشان داده می شود که انگار در مملکت هیچ موضوع دیگری وجود نداشته است.

برای روشن تر شدن این موضوع، واکنش دو روزنامه از دو طیف متفاوت فکری را در مورد سیل ایلام بررسی می کنیم.

بارش شدید باران در ایلام خسارات‌ بالایی به زیرساخت‌ها و تأسیسات ایلام وارد کرد و اینها همه در حالی بود که سازمان هواشناسی وقوع آب‌گرفتگی و سیلابی‌شدن مسیل‌ها را پیش‌بینی کرده و نسبت به این موضوع هشدار داده بود. با این حال، برخی خسارات وارده را به کندی دولت در خدمات رسانی ربط می دادند.

این که خسارت سیل در شهرهای سیل زده قابل پیش بینی و یا قابل پیشگیری بوده است یا خیر و از سوی دیگر نقش دولت در افزایش خسارت ها چیست، موضوعی است که باید کارشناسان امر به آن پاسخ دهند؛ اما نکته اینجاست که چرا نگاه سیاسی رویکرد اصلی به این واقعه شده است؟!

در عکس زیر ملاحظه می کنید که یک روزنامه مخالف دولت در پوشش گزارشی سیل اخیر چنان هیجانی تیتر می زند که گویی همه دولت از طریق این سیل از میان رفته است و همه خسارت های این سیل را به گردن دولت می اندازد. در حالی که بالاخره سیل یک حادثه طبیعی است که بیش از همه رنج و درد آن برای مردم کشورمان می ماند و همه سازمان ها و نهادهای دولتی و غیر دولتی باید دلسوزانه برای کم کردن از درد و رنج مردم دیاری که گرفتار این مصیبت طبیعی شده اند، بسیج شوند و البته رسانه ها هم سعی نکنند از درد و رنج مردم برای عقده گشایی و کینه کشی علیه دولت و یا هر نهاد دیگری استفاده کنند.

شاید اگر مصیبتی بیش از این همه از آسمان برای مردم ایران زمین ببارد، باز هم چنین رسانه هایی  فحش دادن به یک مقام دولتی در یک موضوع بی ارتباط را واجب تر از اشاره به درد و رنج مردم و پوشش خبری و احیانا کمک به دولت و نهادهای دیگر برای همدردی و همراهی با مردم آن دیار بدانند.

از سوی دیگر در عکس بعدی ملاحظه می کنید که یکی دیگر از روزنامه ها ـ که منتسب به جناح مقابل روزنامه بالاست ـ حتی اشاره ای به سیل ایلام نمی کند. این در حالی است که موضوع سیل، یکی از مهمترین رویدادهای پایان هفته گذشته بوده و طبیعتاً همگان به آن پرداخته اند، اما دست اندرکاران این رسانه، گویی در این دیار زندگی نمی کنند، برای این مردم نمی نویسند و درد و رنج مردم ارزش حتی یک تیتر صفحه اول رسانه شان را ندارد. شاید آنان می پندارند با اشاره به درد و رنج مردم، گردی بر پر شال دولتی که آنان از آن حمایت می کنند بنشیند، در حالی که اینطور نیست و دولت و هر نهاد دیگری، بیش از نادیدن درد و رنج مردم به این نیاز دارند که رسانه های همسو و غیر همسو کشور اقدامات آنان در همراه و همصدا با مردم  بودن را پوشش دهند و به مردم اطلاع دهند که دولت و همه نهادهای دیگر نظام در خدمت مردم هستند تا درد و رنجی از پیکر آنان بردارند.

بنابراین مشاهده می شود که چگونه نگاه جناحی و سیاسی به رویدادهای اقتصادی و اجتماعی که اتفاقا مردم در بطن این رویدادها وجود دارند، رسانه ها را از بطن مردم جدا می کند و آنان را بیش از هر زمان دیگری در پناه منافع جناحی و باندی آنان قرار می دهد. می تواند اصل واقعیت را از میان ببرد و پدیده را به گونه ای معرفی کرد که هیچ قرابتی با واقعیت ندارد و یا بالعکس به راحتی از کنار موضوعی به این مهمی می گذرد که انگار شتر دیدی، ندیدی!

اما مردم هیچ گاه این اتفاقات را فراموش نمی کنند تا رسانه هایی را که با درد و رنج مردم کینه کشی و انتقام کشی سیاسی می کنند و نه آنان را که انگار مردمی و منطقه ای و سیلی و درد و رنجی برای آنان وجود داشته است.