برداشت سیاسی از یک تجمع برای تخریب معصومه ابتکار!

نیم نگاهی به تصاویر حاضرین در این تجمع و دقت در نوشته‌ای که در دست دارند و قیاس آن با نحوه بازتاب موضوع در برخی رسانه ها، کافی است تا دریابیم چه بی اخلاقی ای رخ داده اما این پایان ماجرا نیست.

به گزارش «تابناک»، سازمان حفاظت محیط زیست کشور ـ که ماه ها پس از تشکیل دولت رئیس خود را شناخت و به روال عادی بازگشت ـ از همان روزهای نخستین که معصومه ابتکار در محل کار خود حاضر شد، با مناقشات سیاسی زیادی دست به گریبان بوده که پدید آورنده‌اش نه مسئولان این سازمان و رئیس آن، که برخی رسانه های شاخص اصولگرا بوده‌اند.

از جمله این مناقشات، اتفاقی است که در روزهای اخیر رخ داد و با واکنش چشمگیر و البته عجیب برخی رسانه روبه رو شد؛ شکل گیری تجمع‌های اعتراضی مقابل سازمان، که صنفی و یا محیط زیستی بوده‌اند؛ ولی برداشت ها از آن به شدت سیاسی بوده است.

نخستین تجمع، اعتراض شماری از کارمندان سازمان به حل نشدن برخی مشکلات معیشتی و شغلی شان بود که هفته پیش هم برگزار شده بود و دوشنبه این هفته تکرار می‌شد؛ تجمعی که اگر بخواهیم ریشه آن را شناسایی کنیم، حتی می‌توانیم تا سال 91، یعنی زمانی که دولت دهم بر سر کار بود، هم به عقب بازگردیم و تأکید کنیم که تا چه اندازه قدیمی ا‌ست.

بنابراین، باید به معترضان حق دهیم و انتظار داشته باشیم، هرچه سریعتر خواسته های ایشان با توجه ویژه مسئولان بررسی و برآورده شود و تأکید کنیم، تکرار این تجمع تنها یک معنا بیشتر ندارد؛ اینکه تا کنون بی توجهی صورت گرفته و می‌بایست در ادامه راه رویه تغییر کند.

اما خواسته معترضان چه بوده و چیست؟ برای یافتن پاسخ، بهتر است، به تصاویر منتشره از این تجمع سری بزنیم تا دریابیم که معترضان در بیانیه خود، سه موضوع مهم را مورد اشاره قرار داده و با جمع آوری امضا، این بیانیه را تبدیل به طوماری نموده‌اند که به گفته ایشان، قرار است به دست برخی مقامات برسد بلکه از کار ایشان گره گشایی شود.

این نکات بدین شرح بودند:

1-وضعیت نابسامان محیط زیست کشور به دلیل لحاظ نکردن نظریات تخصصی کارشناسان سازمان
2-عدم رسیدگی به وضعیت حقوقی، معیشتی و رفاهی
3-تبعیض در حقوق و مزایای دریافتی مدیران با کارکنان سازمان

نیم نگاهی به این درخواست ها، کافی است تا دریابیم با چه نوع تجمعی مواجه بوده‌ایم و درخواست کارمندان معترض تا چه اندازه عاری از مسائل سیاسی است؛ اما با این حال، باز بنری در میان جمعیت خودنمایی می‌کرد که بسیار جالب توجه بود؛ بنری که روی آن درج شده بود: «این تجمع سیاسی نمی‌باشد»!

هر چه وجود این بنر در میان جمعیت عجیب به نظر می‌رسید، ساعاتی از شکل گیری تجمع نگذشته بود که کارکرد آن مشخص شد؛ کارکرد که نه، عدم کارآیی آن، زیرا برخی رسانه ها، به ویژه چند رسانه‌ مشهور اصولگرا ـ که در نقد دولت مستقر ید طولایی دارند و به نوعی از دوستان دولت پیشین به حساب می‌آیند ـ سیاسی ترین برداشت های ممکن از این تجمع را روی خروجی خود قرار دادند!

کار به جایی رسید که یک روزنامه منتقد با پوشاندن آن بخش از بنر که سیاسی نبودن تجمع را متذکر شده بود، از تجمع صنفیِ صورت گرفته، تیتر «اعتراض به رئیس سیاسی سازمان» را درآورد و خبرگزاری منتقد دیگری، تعبیر «لرزیدن پایه های امپراطوری ابتکار» را برای آن انتخاب کرد تا ثابت شود هیچ یک از این رسانه ها دلشان برای کارمندان معترض و مطالباتشان نسوخته است.

از این عجیب تر آنجاست که بدانیم رسانه ملی که این تجمع اعتراضی را با خبرنگاران خود پوشش داده بود، در چند بخش خبری از جمله بخش معروف «20:30» با عنوان «اعتراض به سوء مدیریت سازمان محیط زیست» به این موضوع صنفی جنبه سیاسی داد تا بالاخره صدای اعتراض کارمندان و کارگران ایرانی هم در کنار کارکنان متروی فلان کشور اروپایی، رانندگان معترض بهمان شهر اروپایی، اعتصاب کنندگان آمریکایی و... در رسانه ملی کشورمان به گوش برسد؛ هرچند به روایت رسانه ملی که مانند برخی رسانه های اصولگراست و با واقعیت زاویه دارد.

اینجاست که سیاسی بودن واکنش های صورت گرفته برایمان مسجل تر می‌شود؛ آن هم زمانی که محیط زیست کشورمان با مشکلات عدیده و جدی مواجه است و اگر قرار به نقد مسئولانش باشد، می‌توان دستمایه های بهتری یافت، نه اینکه هویت یک تجمع صنفی را سیاسی جلوه دهیم و مانع از آن شویم که خواسته های صنفی معترضان از سیاسی کاری دور مانده و فرجام بیابند؛ خواسته های کارمندانی که مشکلاتشان از یک سو عذابشان می‌دهد و سوء استفاده از اقداماتشان، از سویی دیگر!