همه متهمان پرونده بینظیر بوتو
يك سال و اندي پس از آنكه بينظير بوتو ترور شد، اواخر هفته گذشته كميته تحقيق سازمان ملل متحد براي بررسي زواياي پنهان اين ماجرا به رياست هرالدو مونوز، نماينده شيلي در سازمان ملل آغاز به كار كرد تا اينكه ظرف 6 ماه گزارشي از اين ماجرا را منتشر كنند.
پرونده ترور بوتو با همه پيچيدگيهايي كه از ابتدا داشته براي همه به شكل معماي لاينحلي درآمده است. اين پرونده لااقل در منظر افكار عمومي 3 متهم بيشتر نداشته است؛ متهماني كه هريك به نوعي از قتل بوتو سود ميبردند.
1- طالبان: ننگ قتل بوتو آنقدر گران بود كه جريان افراط پاكستان كه همين 2 ماه پيش چيزي نمانده بود تا دولت پاكستان را ساقط كند و اصولا افتخاري هم جز كشتار ندارد هم جرات نكرد آن را گردن گيرد. با اين حال دستگاه اطلاعاتي پاكستان همچنان معتقد است كه پرونده ترور بوتو متهمي جز طالبان پاكستان و بيتالله محسود رهبر تحت تعقيب آن ندارد.
2- پرويز مشرف: ترور بوتو درست در همان زمان روي داد كه مشرف، رئيسجمهوري بود. درگيريهاي چندماهه مشرف- بوتو بر سر بازگشت بوتو و تقسيم قدرت با مشرف به باور بسياري از تحليلگران زمينه را براي نارضايتي مشرف از بوتو فراهم كرد. حزب مردم( بوتو) و نواز شريف نه جريان افراط پاكستان را كه شخص مشرف را عامل اين قتل معرفي كردند؛ امري كه مشرف بارها آن را تكذيب كرد.
عمر سياسي پرويز مشرف، هم چند ماه پس از مرگ بوتو به اتمام رسيد. قتل بوتو براي همه طيفهاي اپوزيسيون پاكستان به مفهوم پايان همه راههاي مسالمتآميز براي تقسيم قدرت با ژنرال بود.
3- آمريكا: بوتو اگرچه با حمايت آمريكا بر سر كارآمد اما به دلايل نامعلومي در يك ماه آخر عمر به نوعي ترجيح داد راهي را كه به مصلحت ميداند و نه لزوما پيشنهادهاي طرف آمريكايي را دنبال كند.
استناد اين ماجرا هم درخواست ديدار مقامات آمريكايي همچون ريچارد بوچر و جان نگروپونته از بوتو در 19 سپتامبر 2007 بود كه توسط وي رد شد. سيمور هرش، خبرنگار معروف آمريكايي هم چندي پيش مدعي دخالت مستقيم ديك چني، معاون رياستجمهوري وقت ايالات متحده در پروژه ترور بينظير بوتو شد.
به ادعاي هرش، چني فرمانده عمليات ويژه مشترك بود و با استفاده از اين يگان ويژه و سازمان اطلاعات مركزي آمريكا (سياياي)، به نابودي دشمنان اقدام ميكرد تا راه را به روي آمريكا هموار كند.
اگرچه پيشبيني درباره عملكرد و نتايج احتمالي كار اين كميته كمي زود است اما با نگاهي به روند تحولات 2 سال اخير ميتوان حدس زد كه كميته تحقيق سازمان ملل به احتمال فراوان توجه خود را تنها بر 2گزينه نخست اين ماجرا متمركز خواهد كرد.
از سويي شايد ملاحظات ديپلماتيك و فشارهاي وارده بر اين كميته در نهايت انگشت اتهام را به سوي تنها گزينه مطلوب همه – و شايد نه همه واقعيت- يعني طالبان و جريان افراط نشانه رود.
منبع: همشهری
