مفسدین محروم نمی‏شوند، ردصلاحیت می‏شوند

پس از انتشار اسامی برخی مربیان و بازیکنان محروم که با تخفیف و تعدیل‏هایی همراه شد، برخی از اشخاص که خود را در آستانه حذف از فوتبال کثیف ایران طی پروژه سالم‏سازی محیط این رشته ورزشی می‏دیدند، مترصد به هر موضع و موضوعی برای بقاء و عدم ورود به فاضلاب ورزش نشوند، غافل از آنکه برخی از اشخاصی که از آنها تحت عنوان محروم یاد می‏شود -به استثنای تعدادی که توسط دلالان و عواملشان در رسانه‏ها برای لوث کردن این موضوع مطرح شده‏اند- با مشکلات عدیده‏ دیگری روبرو هستند.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ برای بررسی محرمیت‏هایی که نسبت به برخی بازیکنان و مربیان مطرح می‏شود، ابتداً می بایست یک پرسش را مبتنی بر فرض مطرح ساخت و آن اینکه اگر یک ورزشکار، مربی، داور، سرپرست و یا یک مسئول ورزشی به نحوی از انحاء در حین ارتکاب جرمی دستگیر شده و یا نفراتی شهادت به ارتکاب جرمش دهند (هرچند که بنابر فشار اظهارات مکتوب‏شان را پس بگیرند)، در صورتی که این چهره ورزشی به واسطه ارتباطات از گزند تنبیهات سخت بگریزد و به وی تخفیف داده شود، آیا صلاحیت ادامه فعالیت در حوزه ورزش را دارد؟

در صورتی که یک ورزشکار یا مربی شهرستانی تازه به دوران رسیده کم سواد که در بسیاری موارد حتی با فرهنگ شهری نیز آشنایی ندارد، اسیر زرق و برق شهرهای بزرگ شده و با دریافت مبالغی که حتی بعضاً توان نوشتن آن را به عدد ندارد، تن به اموری بسپارد که منجر به لطمه دیدن ورزش کشور شود و شخصیتی که از قهرمانان و مربیان ورزشی نزد مردم به عنوان‏ چهره‏های بااخلاق وجود دارد خدشه وارد سازد چه باید کرد؟

این خطاها از دو حالت خارج نیست که اگر همچون فحاشی در زمین ورزش و فوتبال و یا حواشی آن به وقوع بپیوندد، در صورت قابل گنجانده شدن در قوانین و آیین نامه‏های کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال، از طریق این کمیته پیگیری می‏شود و در غیر این صورت به مراجع صالحه قضایی برای رسیدگی ارجاع داده می‏شود اما در مواردی که کاملاً خارج از فضای ورزش صورت پذیرد و طبق قوانین داخلی جزو اعمال مجرمانه تلقی می‏شود، صرفاً مراجع قضایی حق رسیدگی دارند. با این حال مسئولان ورزشی مکلف هستند، با توجه به کیفیت قانون‏شکنی یک ورزشکار، مربی یا داور با وی برخورد کنند.

متاسفانه سوابقی از شرب خمر، روابط نامشروع، باج خواهی، مصرف و توزیع محدود مواد مخدر میان اطرافیان، قاچاق و توزیع داروهای دوپینگ برخی مربیان، تعدادی بازیکنان، معدودی از داوران و اندکی از سرپرستان و مدیران ورزشی وجود دارد که بخش اعظمی از ورزشی‏های دارای چنین پرونده‏هایی در دایره فوتبال خلاصه می‏شوند که اینها تماماً در قوانین کیفری به عنوان یک جرم تعریف حقوقی داشته و شامل مجازات‏هایی می‏شود.

با این حال در بسیاری از موارد که این عده حین ارتکاب جرم دستگیر شده‏اند، به واسطه شهرتی که همین ورزش برای آنها به ارمغان آورده و با تکیه بر دوستان و آشنایان برای حفظ آبرویشان، مسئله حل و فصل شده است و این ایام دیگر اینکه شنیده شود یک مدیرعامل برای خروج بازیکن، مربی، خبرنگار یا حتی لیدرش از بازداشت موقت دست به دامان همگان شود، مسئله چندان عجیبی نیست.

در واقع مدیران ورزشی علی‏الخصوص مدیران باشگاه‏‏های فوتبالی برای آنکه نتایج مدنظرشان حاصل آید، نه تنها از جذب بازیکنانی با چنین سوابقی خودداری نمی‏کنند، بلکه درصدد عبور این عده از موانع ادامه حضورشان در عرصه فوتبال برمی‏آیند که در روزهای اخیر نیز برخی مدیران که به واسطه مسئولیت‏هایشان در برخی بخش‏ها نفوذ دارند، با فشار قصد تحمیل دیدگاه‏هایشان را داشته‏اند و برای حفظ برخی چهره‏هایی که فسادشان بارها به شکل مشهود قالب پرونده به خود گرفته، از تمام توان بهره گرفته‏اند! 

همین مسئله باعث شد که سازمان لیگ فوتبال از ذکر شفاف اسامی خودداری کرده و در اعلامی رسمی تاکید نماید، آنهایی که خودشان می‏دانند چه مشکلاتی دارند، قرارداد نبندند چراکه برایشان کارت بازیکنی یا مربیگری جهت حضور در لیگ صادر نمی‏شود. به عبارت ساده‏تر سازمان لیگ فوتبال شخصی را محروم نکرده و تنها صلاحیت برخی اشخاص را که مردود نموده یا تایید نکرده است یا اجازه فعالیت شان را در سطح نخست فوتبال ایران صادر نکرده و آنها را برای متنبه شدن راهی لیگ‏ دسته یک کرده است. این رویه به آن شکل است که تعیین شود  برای نشستن بر روی نیمکت تیم فوتبال در لیگ برتر این سطح مدرک مربیگری و برای نشستن بر روی نیمکت تیم فوتبال در لیگ قهرمانان آسیا به این مدرک مربگیری برای احراز صلاحیت فنی نیاز است که هیچ مربی نیز نمی‏تواند در این زمینه شکایت کند و حال همین روند در خصوص مباحث اخلاقی مطرح شده است و عده‏ای فاقد صلاحیت تشخیص داده شده‏اند.

با این وجود؛ این عده که مفسده‏های دیروزشان امروز گریبانشان را فشرده است با تکیه بر عوان و انصارشان در تعداد قابل توجهی از رسانه‏ها و میان برخی مدیران که اکثر آنها با واسطه‏ها و دلالان ارتباطی دیرینه دارند، درصدد کندن برچسب مفسد از خود هستند تا همچنان با تجارت کثیف شان در فوتبال ادامه دهند اما آیا باید به مربی که بازیکنان تیمش را وادار به مصرف داروهای غیرمجاز می‏کند یا به بازیکنان رفتراهای غیراخلاقی آموزش می‏دهد، باید مجال نفس کشیدن داد؟

آیا مربی دلقکی که در رختکن به بازیکنان توصیه می‏کند به داور احترام بگذارند اما هنگام خم شدن برای احترام به او فحش ناموسی بدهند چرا که احترام آنها در چهارچوب دوربین و بینندگان می‏گنجد، نباید ریشه اش از فوتبال کشور خشکیده شود؟ آیا مربی که با بازیکنانش همچون برده برخودر می‏کند و با وجود انکه برای آنها قراردادهای چند صد میلیونی منعقد می‏کند اما در نهایت تنها چند ده میلیون یا حتی چند میلیون به آنها پرداخت می‏کند، حق حیات در فوتبال ایران را دارد؟

آیا مربی که با دلالان به سفرهای خارجی می‏رود و بازیکنی با قیمت نیم میلیارد تومان یا قدری کمتر را به فوتبال ایران می‏‏آورد و علی‏رغم پرداخت این رقم سنگین، در طول یک فصل کمتر از یک ساعت از این بازیکن استفاده می‏کند و بخشی از بیت‏المالی که اینچنین به هدر رفته را به جیب می‏زند، قابل ترحم است؟

مطمئناً چهارچوب‏های قانونی ایران آنچنان وسیع است که این عده در آن بگنجند و نه تنها از صحنه ورزش و فوتبال حذف شوند، بلکه برخوردهای جدی نیز در چهارچوب دستگاه قضاء با آنها صورت پذیرد و در صورتی که مسئولان سازمان لیگ فوتبال نتوانند برابر فشارهایی که حتی در برخی موارد سیاسی بوده و به برخی مربیان و بازیکنان که از برخی کاندیداها حمایت کرده‏اند، هم‏اکنون به عنوان اهرم فشار برای حذف وجود کثیف شان در فوتبال هستند، مجدداً آوانس داده و یا به واسطه فشار برخی مهره‏های داخلی از محرومیت عده‏ای در گذرند، نه تنها ریشه این فساد نخواهد خشکید که در آینده با لوث شدن چنین مسائلی فراگیرتر از آنچه بتوان تصور کرد خواهد شد.

از این حیث قطعاً در صورت عقب نشینی سازمان لیگ فوتبال از جلوگیری از ادامه فعالیت این عده، سایر دستگاه‏ها که پیگیری تخلفات مربوط به مفاسد اخلاقی و اقتصادی در شرح وظایف آنها می‏گنجد ورود کرده و به آنهایی که اخطار داده شده بود تا با تیمی قرارداد نبندند، این بار در فضایی متفاوت قرار خواهند گرفت که آنچه تاکنون انجام داده‏اند تماماً با ریز جزئیات بیان خواهند کرد و به عنوان یک مجرم با سوء سابقه مشخص که به آن معترف خواهند بود، از ورزش خداحافظی خواهند کرد.

این مسئله قطعاً به FIFA نیز به عنوان متولی فوتبال جهان و CAS به عنوان حکمت بین‏المللی ورزشی تحت تابعیت IOC مرتبط نیست، به دلیل آنکه در چهارچوب قوانین داخلی ایران می‏گنجد و نهادهای بین‏المللی ورزشی نه تنها حق دخالت در قوانین داخلی کشورها همچون قوانین کیفری و مجازات‏های تنبیهی را ندارند، بلکه خود نیز به دلیل احاطه به حوزه اختیارات و وظایف شان در این مسائل ورود نمی‏کنند و به همین دلیل هر شکایتی با این مضمون در نهادهای بین‏المللی مورد اشاره، قابل رسیدگی نخواهد بود و از این حیث محرومیت فوتبال ایران در صورت شکایت برخی مفسدین از فدراسیون فوتبال ایران که برخی اشخاص وابسته به جریان‏های معلوم با طرح آن درصدد تخریب فضا و عقب نشینی پیگیری کنندگان برآمده‏اند، به هیچ عنوان قتابل تحقق نیست.