راه خطرناک استقلال و مرفاوي
راهبرد يارگيري استقلال در بازار نقل و انتقالات، کاملاً با روحيه صمد مرفاوي جور در مي آيد.
به نوشته قدس؛ سرمربي استقلال نه جذابيت رسانه اي دارد و نه براي بازيکنانش يک تکيه گاه کاريزماتيک است. تا اينجاي کار انتقادي متوجه مرفاوي نيست، زيرا هر مربي اي شاخصه هاي فردي خاص خودش را دارد. يارگيري استقلال هم به گونه اي است که نشان مي دهد مرفاوي نمي خواهد مشکلاتي مثل آنچه سه فصل قبل با چند ستاره استقلال پيدا کرد، دوباره گريبانگيرش شود.
جالب اينجاست که استقلال در فصلي که مرفاوي را سرمربي خود مي ديد، از نظر نيروي انساني در بدترين شرايط ممکن قرار داشت و از مهره هاي درشت اين تيم، تنها حسين کاظمي در جمع آبي ها مانده بود و عنايتي و نيکبخت به عنوان مهمترين پايه هاي قهرماني استقلال در ليگ پنجم، از اين تيم جدا شده بودند.
مرفاوي اما با همان چند بازيکن بزرگ تيمش به مشکل خورد و حتي برخي معتقدند احتمال جدايي کاظمي از استقلال به دليل روابط تيره با مرفاوي وجود دارد. تحت تأثير همين مسائل، صمد مرفاوي در بازار نقل و انتقالات سعي کرده بازيکنان آرام و سازگار با روحيه خودش را جذب کند.
کيانوش رحمتي و سيد مهدي سيدصالحي در اين دسته قرار مي گيرند. مديريت استقلال هم با آگاهي از اين جزئيات مهم و علم به روحيات مرفاوي، سعي کرده به سمت مهره هاي کم حاشيه و سازگار با محيط برود؛ چيزي که به روحيه واعظ آشتياني هم بيشتر مي خورد.
موضوع اما اينجاست که شايد افراط استقلال در اين راه، منجر به افتادن از آن سوي بام شود. امير قلعه نويي به عنوان يک مربي عصبي و پرخاشگر، طبيعتاً هميشه تيمي عصبي و پرهيجان هم دارد. پس قلعه نويي به مهره هاي پرهيجان و «برونگرا» روي خوش نشان مي داد.
واعظ آشتياني اما در فصلي که گذشت، آن قدر از برونگرايي مجموعه استقلال ضربه خورد که حالا ترجيح مي دهد استقلال را با مهره هاي آرام و بي حاشيه ببندد. همان طور که نيمکت مربيگري را تحويل يک مرد آرام و درونگرا داده است.
در فوتبال اما معمولاً تيمهايي موفق مي شوند که برونگرايي و درونگرايي را کنار هم داشته باشند. در واقع اين تعادل بين طغيان و آرامش است که توليد موفقيت مي کند. بخصوص در تيمهاي بزرگ و هميشه مدعي، نياز به انرژي جنبشي بالايي وجود دارد؛ انرژي و شوري که حمله به قهرماني را رقم بزند.
مشکل استقلال در دوره قبل سرمربيگري مرفاوي، دقيقاً همين تک بعدي بودن و نداشتن روحيه برتري جويي بود. اصل استيل و روحيه هر تيمي، از نيمکت و سرمربي اش ساخته مي شود و پس از سرمربي، اين بازيکنان هستند که روحيه کلي تيم را به نمايش مي گذارند.
پس صمد مرفاوي نياز دارد در کنار استفاده از مهره هاي آرام و درونگرا، چند بازيکن جاه طلب هم داشته باشد. او مي تواند گرايش تيمش را با استفاده بيشتر از مهره هاي خونسرد و درونگرا، به سمت روحيه خودش سوق دهد، اما داشتن يک گرايش کلي، به مفهوم خالي شدن از روحيه متقابل نيست. يعني اگر تيمي گرايش تاکتيکي و سيستمي خودش را در يک مسابقه، دفاعي انتخاب مي کند، حتماً از يکي دو مهره هجومي هم استفاده مي کند تا فشار حريف را کم و قدرت هجومي خود را بالا ببرد.
باشگاه استقلال و شخص صمد مرفاوي هم بايد با در نظر گرفتن تمام جزئيات فني و رواني، مانع «تک بعدي» شدن تيم خود شوند. چه اينکه درونگرا شدن تيمي که مدعي قهرماني است، معادل از دست دادن موفقيتها در همان نقطه صفر است.
تيم مدعي قهرماني هم بايد براي طغيان کردن و فرياد کشيدن آماده باشد و هم بتواند خودش را آرام و درونگرا و در عين حال، سيال نگه دارد. حرکت سريع به سمت روحيه اول، تيمي پرخاشگر مثل مجموعه قلعه نويي را مي سازد و مطلقاً آرام شدن هم، خطر ابتلا به سيري زودرس را دارد.
مرفاوي اگر بتواند از همين فصل نقل و انتقلات، به تعادل فني و رواني فکر کند، تيمش را در زمين نيز منعطف و مؤثر خواهد ديد.
البته مرفاوي نياز به تعديل روحيه کلي خودش نيز دارد؛ روحيه و رفتاري که بيشتر به نفر دوم مربوط است، نه يک سرمربي مسلط به محيط.
