شاخ آفريقا بام دنيا

قدس؛ 1 ) نسل سوم، فوتبال بعد از انقلاب را در ايران با دو تصوير شکوهمند به ياد مي آورد؛ يکي زماني است که جواد خياباني با هيجاني غيرقابل توصيف «غزال تيزپا» را به سمت دروازه استراليا بدرقه مي کند و حماسه اي تاريخي را به کتاب فوتبال کشور مي افزايد و ديگري به موقعيتي مربوط مي شود که محمد نصرتي با ضربه سري ديدني، طاق دروازه بحرين را فرو مي ريزد و غريو «سلام آلمان» عادل فردوسي پور را به آسمان مي فرستد. بله؛ صعود به جام جهاني نقطه عطف فوتبال ماست و حالا همه ايران، يکصدا آفريقاي جنوبي را مي خواند.

2 ) مصاف با رقيب ديرينه قاره اي مان- کره جنوبي- مي تواند يک جام جهاني ديگر را براي فوتبال ايران به ارمغان بياورد. مسابقه فردا، هيچگاه بازي ساده فوتبالي نيست که از پيروزي اش، سه امتياز به دست بيايد يا از شکستش، بتوان تجربه اندوخت.

ميان برد و باخت اين رقابت، از زمين تا آسمان تفاوت وجود دارد. رسيدن به جام جهاني، به مثابه موتور محرکه اي خواهد بود که ثروت، هيجان و نشاط را به بدنه فوتبال ايران تزريق مي کند. راهيابي به آفريقاي جنوبي، فرصت ديگري است تا تمام ارکان فوتبال کشور از بعد فني مديريتي تا ترانسفر و بيزينس متحول شوند و گام بلندي به پيش بردارند.

فراموش نکنيم جدي ترين حضور نمايندگان ايران در فوتبال اروپا، به روزهاي بعد از جام جهاني فرانسه مربوط مي شود. همچنين بايد به خاطر داشته باشيم که تنها فرصت جدي تنه به تنه شدن با قدرت هاي تاپ فوتبال جهان، حضور در همين تورنمنت بين المللي است. اين همه، مواهبي است که از دل پيروزي فردا بر کره جنوبي به دست مي آيد. آيا مي توان با اين تعابير، رقابت با کره را به چشم مسابقه اي معمولي نگريست؟

3 ) اما نقطه مقابل پيروزي در سئول، شکستي است که مي تواند دودمان فوتبال ما را به باد بدهد و براي مدتي طولاني، در روند تسريع توسعه اين رشته ورزشي در کشورمان وقفه بيندازد. چه کسي مي تواند از ياد ببرد که کمترين ميانگين حضور مردم در ورزشگاه ها، به روزهاي بعد از ناکامي در مسابقات مقدماتي جام جهاني 2002 مربوط مي شود؟ پس از شکست تيم بلاژويچ بود که قدرتهاي اول فوتبال ايران مثل پرسپوليس و استقلال، با تعداد پنج هزار و ده هزار تماشاچي آشنا شدند و خو گرفتند.

بي حسي، رخوت و سستي، نخستين مفاهيمي هستند که بلافاصله بعد از ناکامي در راهيابي به جام جهاني، گريبان فوتبال کشور را مي گيرند. در چنين شرايطي، تماشاي فستيوال باشکوه ژوهانسبورگ براي مردمي که جاي خالي تيم شان را در آن حس مي کنند، طعم تلخي به همراه خواهد داشت. رقابت با کره جنوبي، مجالي براي رهيدن فوتبال ايران از اين مصايب نيز هست.

4 ) شاخ آفريقا براي فوتبال رنجور و بيمار ما، بام دنياست مردان ايران، فردا بايد از سئول پلي به ژوهانسبورگ بزنند تا تورنمنت تراز اول جام جهاني، پذيراي قلب تپنده هفتاد ميليون ايراني باشد. ما - مردم سرزمين پارس- حالا درست در نقطه رقم خوردن تاريخ ايستاده ايم. فردا به فرزندان مان خواهيم گفت که نمايندگان ملت ما در سومين قاب طلايي تاريخ، کره جنوبي پر ادعا را در خاک خودش مقهور کردند تا شادمانه زيستن، به جمع آريايي ها باز گردد.

کره جنوبي براي ما، آغاز راهي طلايي است، تا پايان مسيري کابوس وار و سنگلاخي، فردا ميليون ها نفس گرم، بدرقه ساق فوتباليست هاي ايراني است.