نسل سوخته، نسل آزمایش و امتحان

یکی از کاربران "تابناک" در پیامی آورده است:

با سلام و عرض ارادت به ساحت مقدس رسانه محترم اینترنت. از اینکه درد دل جوانی را در سایت خود منعکس فرمودید, دلم گرم شد که شاید در این اینترنت بی انتها سنگ صبوری هم برای درد دلهای جوانانی همچون بنده پیدا شده. القصه, از آنجا که بنده به خاطر دارم نسل امثال بنده, که اکنون دیگر در حال پشت سر گذاردن ایام شباب هستند و آرام آرام به میانسالی نزدیک می شوند, همواره نسل سوخته نامیده می شدند.

البته نسل سوخته که چه عرض کنم نسل آزمایش و امتحان . نسلی که پدران و برادرانش شهداء و ایثارگران امروزند. نسلی که آینده ساز بودند و اینک چشمشان دوخته صفحات آگهی روزنامه ها و در و دیوار شهر است تا شاید بتوانند بر زخم کهنه بیکاریشان مرهمی نه چندان کاری بگذارند. نسلی که وعده ها شنید. نسلی که شعورش را فدای شعارها کردند نسلی که آگاهیش را فدای آگهی و اینک در برابر آزمون سرنوشتی دیگر به نام انتخابات دهم ایستاده, تا نظاره گر باشد آینده چهار سال دیگر از سرمایه ای که خون دلهایش , زجر ها و ناملایمتهایش را چشیده و اکنون می خواهد طعم خوش میوه اش را بچشد. اگر میوه ای مانده باشد. بی شک آنان که اکنون مدعی رقم زدن آینده ما هستند افراد ناپخته و نا شناخته ای نیستند. و اکنون با چشمانی اشکبار مات و مبهوت اقوال گوشه و کنار شهر است و ستونهای مطبوعات و آوای صدا و سیما.

آخر چگونه انسان بشنود و اشک بر دیده جاری نکند وقتی جناب احمدی نژاد پس از چهار سال که باغبان درخت مملکت بوده اند وجوانه های سبز این درخت تناور که پس از سالها جنگ و تحریم, با تلاش و خون دل دولتهای قبل توانسته بود سبز شود را به قیچی ناآزموده خویش حرس فرمودند و حال به خیال خام جوانه مجدد آن نشسته اند فرموده باشند دسته گل تحویلمان نداده بودند.

چگونه قلب انسان بر دیوار سینه نکوبد وقتی می گویند آقای موسوی این بیست سال کجا بوده, بماند که پدرم می گوید او بازوی قدرتمند رهبری در روزگار سخت دفاع از میهن بود و درکنار رضاییها و قالیبافها و هزاران مرد و زن ایرانی, البته به پدرپیرم حق می دهم که کهولت سن و کندی حافظه مجال یاد آوردن جناب آقای احمدی نژاد در آن زمان را به ایشان نمی دهد.

مگر می شود خندید و شاد بود بر کسانی که خود انگار مصداق "کار را که کرد آنکس که تمام کرد" را به درستی درک نکرده اند و تلاشها و فعالیتهای دوران گذشته را فراموش کرده و سند افتخار همه دست آوردهای گذشته را به نام نامی خود زده اند و با افتخار گردن بر افراشته اند.

آه می کشم بر آن زن میانسال روستایی که هنوز هم حسرت بوی نان گرمش بر دل خیلی ها مانده, چند بن 36 هزار تومانی را سند پیشرفت خود می داند. و با خوشحالی روزهای تلخ گذشته را با ایستادن در صف طولانی فروشگاههای تعاونی مصرف و خریدن نرم کننده مو و دوغ صنعتی و جو پرک شده و نان باگت فرانسوی آنهم به چند برابر قیمت جبران می کند.

درد نیست که شیر دلانی همچون رضایی آمده اند تا کشور را بسازند و بجای وعده های گدا پرورانه دارند بنای افتخار این کشور را پایه ریزی می کنند. اما بسیاری او را و تلاشها و حضور و ایثارش در این همه سال را نادیده گرفته اند. یادشان رفته که سالها تصویر او ار در جبهه های نبرد در کنار صیاد شیرازیها دیدیم و انگار لباس خاکی بسیج جزیی از بدنش بود و حتی لحظه ای با وجدان خود خلوت نمی کنند که او چه می گوید و همواره وعده و وعید هایی که بارها و بارها عمل نشده را نقد و بررسی می کنند.

وای بر ما که یکی گشت های امر به معروف را افتخار می داند و دیگری جمع آوری آنرا. افسوس بر ما که میوه های بیگانه را به چند برابر قیمت وارد بازارمان می کنیم و از آن غمگین نیستیم اما رفتن آقای خاتمی به سمت آقای شیراک را که از لحاظ دیپلماسی عیبی متوجه ان نیست را غمگین ترین روز زندگی خود می دانیم.

فریاد بر ما که دانش آموز دبیرستانی ما می گوید کتاب اقتصاد ما غلط نوشته یا حواس رییس جمهور پرت است. وای بر ما که نایب اما عصریم و وقت مجلس مان را به کشف صحت و سقم و تایید اصالت مدرک تحصیلی وزیران خدمتگزارمان می کنیم.

اینان تنها گوشه از دردهای دل من و سایر همسالان من است که ممهور گردیده به مهر سکوت و اینک فقط به امید انکه این رسانه همه گیر شنوای آن باشد روانه کاغذ گردیده. باشد که عده ای بیدار دل, آواگر آن در گوش مردم بیدار و فرهیخته میهنمان باشند.