تا ضعف چه باشد
شورش پشت شورش. اين سريال تكرارى امسال پرسپوليس بود كه نه قصد پايان دارد و نه كسى توان مقابله با آن را! در طول فصل با دليل و بى دليل، به حق و ناحق شاهد شورش از هر نوع بوديم.
به نوشته جوان، هر كس حوصله اش سر مى رفت، با مصاحبه اى تند و تيز، سوزنى به مسؤولان تيم، باشگاه و گاهى هم هم تيمى هايش مى زد، يا بدون هيچ ترسى از عواقب كارش، ترك تمرين مى كرد!
اما بعد از چند روز آب ها از آسياب افتاده و طرف بدون كوچك ترين مشكلى در كنار بقيه به تمرين مى پرداخت! اگر هم از اين بين يكى، دو استثنا به دفتر باشگاه احضار مى شدند، به جاى توبيخ، با شنيدن بحثى كه بيشتر شبيه درد دل بود، به تيم برمى گشتند و انگار نه انگار كه اتفاقى افتاده!
تازه بعضى از اين هايى كه با سلام و صلوات برمى گشتند، عزت و احترامشان هم بيشتر مى شد. انصارى فرد كه مكرراً از فوتبالى بودنش حرف زده و به آن افتخار مى كند، اين نرمش ها را دليل بر ضعف مديريتى اش نمى گذارد. البته هيچ جوابى هم نمى دهد كه اگر اين ضعف در مديريت نيست، پس چيست؟!
جالب تر از آن اينكه حالا همه او و خق چق چلقياتش را شناخته اند. حالا نفرات جديدى هم كه فقط گزينه حضور در پرسپوليس هستند، با علم به نحوه رفتارى انصارى فرد، نيامده براى او شاخ و شانه مى كشند! انصارى فرد نه تنها نتوانست شورش هاى اين فصل را سركوب كند، بلكه آن را گسترده تر هم كرد.
به طورى كه ميرقربانى به خود جرات مى دهد بعد از پاره كردن قراردادش، عليه انصارى فرد هر چه دلش مى خواهد بگويد. و البته اين اول راهى است كه آقايان پايه گذارى كردند. پرسپوليس امسال بازيكن خاصى نداشت كه به بى انضباطى و حاشيه سازى عادت داشته باشد، اين حال و روزش بود، واى از سال بعد كه تمام گزينه هاى آقايانى كه هيچ ضعفى را در مديريتشان قبول ندارند نفراتى هستند كه از لحاظ انتظامى پرونده چندان روشن و سفيدى ندارند!
