پايان زندگي در بهشت

برخورد جدي با مربيان و مديران فاسد، برروي معادلات فوتبال ايران در تابستان 88 تأثير جدي خواهد گذاشت.

به نوشته قدس، بازيکنان ليگ برتر به دليل ضعفهاي ريشه اي حاکم بر باشگاهها، امنيت شغلي پايين مربيان و مديران و نزديک بيني فوتبال باشگاهي کشور، هر تابستان در هيبت تاجران منفعت طلب ظاهر مي شوند و به عنوان بازيکن آزاد، تيم تازه خود را انتخاب مي کنند، اين بار با سدي سخت مواجه خواهند شد.

باشگاههاي ليگ برتري که هر تابستان حاضر مي شوند با مهره هاي درشت و حتي بازيکنان متوسط قرارداد يک ساله ببندند، به جاي اينکه در برخورد با بازيکنان، در موضع قدرت باشند، در موضع ضعف قرار مي گرفتند و اين بهترين فرصت براي دلالان بازيکن بود که موکل خود را با بالاترين قيمت و البته حداقل مدت قرار داد؛ يعني يک فصل، به تيمي که بيشترين پول را بپردازد، بفرستند. اين مسائل باعث شد فوتبال ايران پول مدار و بازيکن مدار و البته دلال محور شود.

اما اين تابستان معادلات به سود «فوتبال» و به ضرر «دلالان» در حال تغيير است، چه اينکه برخورد با مفسدان فوتبال از جمله دلالان و مربيان، بازار بازيکنان را خراب خواهد کرد و ديگر فرصت ماهي گرفتن از آب گل آلود نصيب دلالها و مهره هاي ريز و درشت فوتبال نخواهد شد. نتيجه اين «پاکسازي»،تغيير بازيکن مداري به «باشگاه محوري» و جايگزيني «شايسته سالاري» به جاي دلال محوري است.

پيش بيني مي شود در اين تابستان قيمت بازيکنان افت کند. اين موضوع فقط متأثر از پاکسازي فوتبال نيست و بيش از آن تحت تأثير مسائلي همچون رکود جهاني اقتصاد قرار دارد. در واقع ليگ نهم به ثروتمندي ادوار پيشين ليگ نمي شود و البته کنار رفتن «نسبي» دلالها از جريان نقل و انتقالات و باشگاه محور شدن جريانات، کمک مي کند که بازيکنان با قراردادهاي ارزان تر و بيش از يک فصل، پاي برگه هاي قرارداد را امضا کنند.

همين که يک بازيکن بداند بيش از يک فصل با تيمش قرارداد دارد، آرام آرام فوتبال کشور رنگ و روي ثبات را به خود خواهد ديد؛ اتفاقي که در چند سال اخير در جهت عکس جريان داشت و هرج و مرج در جامعه فوتبال را به اوج رساند تا جايي که هر روز مطبوعات ورزشي براي انتخاب تيتر يک خود با چندين گزينه مواجهند.

اگر بازيکنان بدانند که حاکم معادلات بازار نقل و انتقالات نيستند و نمي توانند براي امضاي قرارداد يک ساله بيش از 300 يا 400 ميليون تومان بگيرند و اگر «محور» ماجرا باشگاهها شوند، فوتبال در مسير درست حرکت خواهد کرد. يعني رأس، خود را در رأس ماجرا مي بيند و قاعده هم مي داند که چيزي بيش از قاعده نيست و نه تنها حق بازي کردن نقش «رأس» را ندارد، بلکه در صورتي که چنين هدفي داشته باشد، از جريان کار بتدريج کنار خواهد رفت. ارزان شدن بازيکنان، فوتبال ايران را به «حقيقت» خود نزديک مي کند. بازيکن ايراني چند سالي است در «بهشت» زندگي مي کند. بي آنکه دليلي براي بهشت نشيني او وجود داشته باشد.

ما بايد بپذيريم که در حال حاضر بندرت بازيکن ايراني پيدا مي شود که 400 يا حتي 300 هزار دلار قيمت داشته باشد. بحث کيفيت است و اينکه فوتباليست ايراني چند سالي است، مثل مديريت و بدنه مربيگري اش «تنبل» و تن پرور شده و مشکل اينجاست که به اندازه بازيکني که تنبل نيست و فقط به فوتبال فکر مي کند، پول مي گيرد.

پس اين اتفاق را از هر زاويه اي ببينيم با سود فوتبال ايران از «باشگاه محور» شدن معادلات بازار نقل و انتقالات مواجه مي شويم و اين که بازيکنان مجبورند ارزان تر و طولاني تر قرارداد ببندند.

اين رويکرد تازه و جريان نو از تابستان 88 آغاز مي شود و تأثيرات خود را در طول فصل و بخصوص از دو يا سه سال ديگر در جامعه فوتبال نشان خواهد داد. مثل اينکه ناکامي ايران در آزادي مقابل تيم ملي عربستان، دارد ما را به خودمان مي آورد. اينجاست که بايد آن «کارشناس واقعي» را تحسين کرد که پس از باخت به عربستان گفت:«اين شيرين ترين شکست ايران در 10 سال گذشته بود.» بله، ما داريم به خودمان مي آييم؛ راهي که شکستي تلخ نشانمان داد.