فیلم:نقش تاریخی فرزند رشید بنیانگذار انقلاب برای انقلاب اسلامی ایران

با فرارسیدن چنین روزی، بیست سال از وداع حاج سیداحمد خمینی یادگار محبوب امام خمینی (ره) با عالم خاکی می‌گذرد؛ روزی که فرزند بنیانگذار انقلاب و از چهره‌های موثر در نهضت خمینی کبیر به پدر بزرگوارش پیوست و داغی تازه را بر دل بیت امام و دوستدارانشان در سراسر ایران باقی گذاشت.

حجت الاسلام و المسلمین حاج سید احمد خمینی دومین فرزند امام خمینی، بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران در روز بیست و چهارم اسفند ۱۳۲۴ هجری خورشیدی به دنیا آمد. او پس از دورهٔ ابتدائی، ادامه تحصیل در علوم جدیده را برگزید. او به ورزش فوتبال روی آورد و همزمان با تحصیل، عضو تیم فوتبال قم شد و مدتی نیز کاپیتان این تیم بود.

فرزند رشید امام (ره) پس از اخذ دیپلم در رشته علوم طبیعی به تحصیل علوم دینی روی آورد، البته پیش از آن و توأم با تحصیل علوم جدید، نیز به فراگیری مقدمات علوم حوزوی پرداخته بود. دو دورهٔ مقدماتی و سطح حوزهٔ علمیه را طی کرد و همزمان با تحصیل به تدریس سطوح قبلی نیز اشتغال داشت و پس از آن دروس خارج فقه و اصول را فرا گرفت.

او علاوه بر تحصیل نزد امام خمینی (خارج فقه)، نزد آیت‌الله مصطفی خمینی (خارج اصول)، آیت‌الله فاضل لنکرانی (خارج فقه) آیت‌الله موسی زنجانی (خارج فقه) آیت‌الله محمدی گیلانی (شرح منظومه)، آیت‌الله رضوانی (اسفار)، آیت‌الله ابطحی کاشانی (سطح و خارج)، آیت‌الله خلخالی (سطح) و آیت‌الله سلطانی طباطبایی نیز به فراگیری عمیق دروس دینی و فقهی پرداخت.

در پی دستگیری امام خمینی در پانزده خرداد ۱۳۴۲ و تبعیدش به ترکیه احمد در اواخر سال ۱۳۴۴ از راه غیرقانونی و به همراه یکی از دوستانش به نام کاظم، مخفیانه و از طریق آبادان به شهر نجف در عراق رفت.

فرزند امام در نخستین اقامتش در نجف (در سال ۴۴ و ۴۵) به تکمیل آموزش دینی نزد پدر و برادرش را ادامه داد و حدود ۵ ماه بعد مخفیانه به ایران آمد. در مسیر بازگشت در مرز خسروی بازداشت و به سازمان امنیت آنجا منتقل شد و اسناد و در پرونده‌های ساواک نشان می‌دهند او در بازجوئی‌هایش مأمورین را فریب می‌دهد و هویتش در مرز برای ساواک شناخته نمی‌شود و پس از آزادی، از طریق کرمانشاه و همدان راهی قم می‌شود.

حاج احمدآقا پس از بازگشت از عراق، به تحصیل علوم دینی و دیدار از خانواده‌های زندانیان و تبعیدیان و انتقال پیام‌ها و سفارش‌های امام به منسوبین و مبارزین و نمایندگان شرعی امام در ایران و تنظیم امور بیت امام در قم، می‌پرداخت. در پایان سال ۱۳۴۵ دوباره عازم عراق می‌شود و این بار مخفیانه از طریق خرمشهر به آن سوی مرز رفت و پس از یک هفته، خود را به نجف رساند و در همین سفر بود که ملبس به لباس روحانیت شد.

سومین سفر در سال ۱۳۵۲ صورت پذیرفت و او سخنان فراوانی با پدر، از انتقالِ مسائل نهضت گرفته تا طرح سؤالات مربوط به دروس علمی و طرح مسائل حوزه‌ها و غیره داشت که در این سفر بازگو نمود، و در لبنان با امام موسی صدر مسائل منطقه و وضعیت شیعیان و مبارزه‌ای که در پیش روی داشتند را به ارزیابی نشست و در تماس با مصطفی چمران و عناصر مبارز دیگر پیگیری اهداف نهضت امام در آن سامان را به بحث گذاشت و مدت اندکی نیز در پایگاه نظامی شهید چمران آموزش نظامی دید و در اواخر سال ۱۳۵۲ به ایران بازگشت.

بعد از درگذشت حجت الاسلام سید مصطفی خمینی، بیت و دفتر امام خمینی در نجف اشرف با بهره‌مندی از احمد که تجربهٔ طولانی مبارزه و سامان دهی ارتباط‌ها، و مدیریت منزل امام در قم در سال‌های دشوار پس از تبعید امام را با خود داشت، به سرعت تبدیل به کانونی مطمئن برای پاسخگویی به نیازهای ارتباطی نهضت و رهبری آن گردید.

حاج احمد خمینی در نجف توانست خلأ وجود حاج آقا مصطفی را پر کند و حامل پیام‎‌های پی در پی پدرش و نقطهٔ اتصال شبکهٔ گسترده ارتباط‌ها بود و در سال‌های پیش و پس از انقلاب در سازماندهی روابط امام خمینی با مسئولان نقش مهمی داشت.

در پی تبعید امام خمینی از نجف به پاریس، حاج احمد همراه پدر بود به همراه امام (ره) در مهرماه ۱۳۵۷ بغداد را به قصد پاریس ترک کرد. سید احمد خمینی در پاریس علاوه بر برنامه ریزی دقیق برای تنظیم امور بیت و دفتر امام در نوفل لوشاتو، و برگزاری به موقع مصاحبه‌های مطبوعاتی و دقت و وسواس فراوان در ترجمه مصاحبه‌ها و پیام‌های امام و جلوگیری از تحریف آنها، عهده دار برقراری ارتباط‌های گسترده و لازم بین گروه‌های مختلف با امام خمینی بود.

حاج احمد در روز ۱۲ بهمن سال ۱۳۵۷ هجری شمسی همراه با امام خمینی و در پرواز انقلاب به تهران بازگشت و در مدرسهٔ علوی و رفاه تهران مستقر گردید. در دهم اسفند همان سال به همراه پدرش عازم قم گردید و وسایل و زمینه‌های لازم را برای هدایت امور انقلاب و تنظیم امور بیت و دفتر امام خمینی و تأمین شرایط برای ارتباط‌های گسترده با مردم و مسئولین که روزانه در نوبتهای متوالی به دیدار آیت‌الله خمینی در قم می‌رفتند، فراهم نمود. او مسئول انتقال فرامین آقای خمینی به مراکز ذی‌ربط بود.

دوران یک سالهٔ اقامت خمینی در قم در فاصله اسفند ۵۷ تا بهمن ۱۳۵۸ که بر اثر عارضه قلبی عازم بیمارستان قلب تهران (شهید رجائی) گردید، دوران دشوار تحولات اساسی در نظام سیاسی و اجتماعی ایران بود. در همین مقطع، رفراندوم جمهوری اسلامی و انتخابات خبرگان قانون اساسی و انتخابات نخستین دورهٔ مجلس شورای اسلامی برگزار گردید.

اخبار جنگ از طریق فرزند امام به امام خمینی می‌رسید و علاوه بر آن، ابلاغ پیام‌های سرّی و علنی امام خمینی در رابطه با امور نظامی، و ارتباط با شورای عالی دفاع و فرماندهان نظامی و شرکت در جلسات شورا و برنامه ریزی ملاقاتِ رزمندگان ارتشی و سپاهی و بسیجی با فرمانده کل قوا از دیگر مسئولیت‌های او بود.

پس از وداع امام خمینی (ره) و ترک این عالم، حاج احمد به صورت علنی بارها با رهبر انقلاب بعیت کرد و از حریم ولایت دفاع نمود. فرزند رشید امام خمینی (ره) در صبحگاه روز ۲۱ اسفند ۱۳۷۳، خبر بستری شدن او منتشر شد. گزارشات بعدی حاکی از آن بود که عارضه قلبی و تنفسی ناگهانی در حالت خواب سبب ایست کامل قلب و تنفس برای لحظاتی گردید و همین امر موجب بروز سکته مغزی شده است.

پس از پنج روز، تلاش تیم پزشکی نتیجه نبخشید و «احمد خمینی» در شامگاه ۲۵ اسفند ۱۳۷۳ درگذشت و در میان سیل عظیم مردم، بدرقه شد تا بار سنگینی مدیریت بیت امام خمینی (ره) بر دوش حجت الاسلام و المسلمین سیدحسن خمینی فرزند ارشد زنده یاد حاج احمد خمینی قرار گیرد.