درآمدهاي نفتي، که دود ميشوند!
اصولا ما ايرانيها تا هنگامي که پول و امکانات در دسترسمان هست و از يک رفاه نصف و نيمهاي هم برخورداريم، کمتر به فکر صرفهجويي يا به عبارت بهتر، درست مصرف کردن ميافتيم و معمولا دوست داريم، سفرههاي زندگيمان، رنگارنگ و چيزي کم و کسر نداشته باشد، اما اگر بيش از اندازه و اعتدال باشد و مجبور باشيم اين رنگينکها را دور بريزيم ـ که نام آن اسراف است ـ برايمان مهم نيست. اگر هم اندکي مهم باشد، پس از چند دقيقه، عادي ميشود و بارهاي بعد هم، همان رويه گذشته را ـ که به اسراف ميانجامد ـ ادامه ميدهيم.
حتما بارها و بارها آمارهاي بالايي درباره مصرف بيش از اندازه آب، برق، گاز، بنزين، و اقلام خوراکي نظير گندم و برنج و چاي و... شنيدهايد که اصلا قابل مقايسه با کشورهاي پر جمعيت و پيشرفته نيست.
خب، چه کسي ميتواند بگويد چرا اين چنين پر مصرف هستيم؟ چرا واژه صرفهجويي در عمل برايمان ارزش و اهميتي ندارد؟! اما در ظاهر و در شعار، آنچنان درباره صرفهجويي و اسراف نکردن و درست مصرف کردن، سخن ميرانيم و خود را پاک و منزه از اين گونه اسراف و تبذيرها ميدانيم که هر کس نداند، گمان ميکند از ما بهتر و صرفهجوتر و... در کشور نيست!
اصولا، ما الگويي براي درست مصرف کردن نداريم. شيوهاي که از پدرانمان به ما رسيده است، از انجام امور در دستگاههاي دولتي و خصوصي بگير تا در امور زندگي و ميهمانيها، عمل و مصرف، بي قيد و بي اندازه و بي خيال مآبانه است.
فکر ميکنيم که اگر در امور کار و زندگي و نيز ميهمانيها و براي ميهمانان، غذاهاي رنگارنگ و متنوع درست نکنيم، ما را ناخن خشک و بي توجه ميپندارند.
از سوي ديگر، نه توليدمان به توليد ميبرد و نه مصرف کالاها و خدمات و مايحتاج روزمرهمان درست و اصولي است، نه استانداردها را رعايت ميکنيم، نه بهداشت و نه کيفيت را و نه هزينه کردمان در امور فرهنگي و تبليغي که بتوانيم درست و حسابي از آنها بهره ببريم!
زندگيمان ماشيني شده است. بدون ماشين يا به عبارت بهتر، خودرو، چند قدم نميتوانيم برويم! دم از صرفهجويي و اسراف نکردن ميزنيم، اما چند دقيقه نميتوانيم سوار خودرو شخصي نشويم و با وسايل حمل و نقل عمومي به امورمان رسيدگي کنيم. هر روز که ميگذرد، وابستگيمان به خودرو شخصي بيشتر ميشود، چرا که در اذهان ما، وسايل نقليه عمومي ـ هر چند که کمبود آن احساس و ديده ميشود ـ انگار به تاريخ پيوستهاند.
نتيجه اين که، مصرف انرژي آن هم از نوع بنزين بالا ميرود؛ بنزيني که از خارج کشور وارد ميشود؛ بنزيني که از درآمدهاي نفتي به دست ميآيد؛ نفتي که بايد سر سفرههايمان بيايد، اما پيش از آمدن، تبديل به بنزين ميکنيم و درون باک خودروها ميريزيم تا دود شود و برود هوا!
سالهاي سال است که دستاندرکاران ما در امور برق، شعار لامپ اضافي خاموش را سر ميدهند، اما نه خودشان رعايت ميکنند و نه خيلي از مصرف کنندگان. کافي است که در روز، نيم نگاهي به چراغهاي روشن خيابانها و جادهها و حتي منازل بيندازيد تا پي به بي خيالي خيليها ببريد!
با اين که مرتب ميگويند، از وسايط پر مصرف برقي در وقت پيک روز و شب استفاده نکنيد، اما آن کساني که اين موارد را رعايت ميکنند، بسيار اندک هستند!
در مصرف آب که سرآمد روزگاريم. حاضر نميشويم لحظهاي شير آب را در هنگام مصرف ببنديم تا بيهوده هدر نرود. چرا که نه احساس مسئوليت ميکنيم و نه حالي برايمان مانده که چند لحظه شير آب را ببنديم و دوباره باز کنيم؛ بستن و باز کردن شير آب هم حال ميخواهد که ما نداريم!!
در روز، چقدر خميرهاي اطراف نان را دور ميريزيم؟
نانواييهاي سنتي تا کي ميخواهند نانهاي بي کيفيت تحويل مشتريان خود بدهند؟! نظارتمان هم که حرفي براي گفتن ندارد و تنها پوسته است و روحي در کالبد آن دميده نميشود.
مصرف بنزين و حتي گازوييل در کشور، اصلا قابل مقايسه با کشورهاي پر جمعيت نيست. وقتي از خودروهاي شخصي استفاده ميکنيم، انگار خيابانها را خريدهايم و جز ما، فرد ديگري در خيابانها نبايد رفتوآمد کند، آن چنان خود را محق ميدانيم که قوانين و مقررات را زير پاي بگذاريم و حق ديگران را پايمال کنيم که فکر نکنم در هيچ کشوري اين گونه رفتار شود!
در سد کردن معابر هم که يد طولايي داريم. در نتيجه، عابران وادار ميشوند که در طول و عرض خيابانها راه بروند که آن هم باعث ترافيک ميشود و هدر رفتن وقتهاي گرانبهاي شهروندان.
اين بيمسئوليتيها و بي خياليها، علاوه بر اين که تعدي به حقوق شهروندي است، موجب تلف شدن و مصرف وقت و انرژي مردم نيز ميشود؛ همين مردمي که در گفتارها و رفتارهايمان از آنها دم ميزنيم و گاهي برايشان سينه چاک ميدهيم.
به راستي، مسئولان کشوري، براي ارتقاي سطح فرهنگي و آموزشي توليدکنندگان و مصرف کنندگان و نيز افزايش سطح بهرهوري چه کردهاند؟ آيا نخست از خود شروع کردهاند تا زيردستانشان از آنها تأثير بگيرند؟
اگر طرح و برنامههايي را تدوين کرده و به مرحله اجرا درآوردهاند، چرا پس از گذشت سي سال از انقلاب اسلامي، هنوز الگوي مصرف و حتي توليد و بهرهوريمان اصلاح و درست و اصولي نشده است؟
نگارنده بر اين باور است که براي اصلاح الگوي مصرف در کشور، نياز است که نخست خود را اصلاح کنيم و به خود ايمان و اعتقاد داشته باشيم و از تنبلي و سستي دوري جوييم و راه درست، اسلامي و انساني را پيش گيريم و با پشتکار و توکل بر خداوند، دست به دست هم دهيم به مهر و با اصلاح امور اقتصادي و اجراي کامل قانون سياستهاي اصل 44، فرمايش مقام معظم رهبري را نه تنها در سال جاري که در همه سالها به مرحله اجرا درآوريم.
انشاءالله
"اوصيكم بتقوي الله ونظم امركم " نتيجه نداشتن نظم وتقوي همين است كه مي بينيد 
آقای بهرامی. ساده و در چند سطر بگویم. ما ایرانیان از سه چیز محروم هستیم:آموزش - قانون شفاف و یکسان برای همه - مجری قانون محکم و دلسوز تا وقتی این سه مساله حل نشود هیچ چیز درست نخواهد شد.
اقا کل مردم ایران هیچ نخورند هیچ نپوشند هیچ جا نروند!! کلا چند دلار صرفه جویی میشود!؟ فقط یک نفر که گوش شنوا ندارد میتواند 300 میلیارد دلار را بابت لج بازی با تمام کارشناسان ایران و جهان به باد بدهد!! خجالت ندارد روز روشن به مردم بگوییم 200 ریال برق صرفه جویی کنید! ایمان -سستی-تنبلی!!!دیوار کوتاه مردم و این همه طلبکاری!!؟؟؟ آفرین!! این حرفها حرف دلها بسیاری از مردمه! اما یک نکته دیگه هم هست و اون اینه که فشارهای اقتصادی و روحی و روانی که دائما و پی در پی به مردم وارد میشه ، مثل تورم و گرانی مسکن و بالارفتن سن ازدواج و چیزهای دیگه باعث میشه که به قولی حال و حوصله ای برای صرفه جویی در اذهان مردم (قشر متوسط به پایین) نمونه ، شاید مردم تو ذهن خودشون میگن دولت که به فکر ما نیست ، ما هم هرکاری دلمون خواست می کنیم !! غافل از اینکه مستقیما لطمه به خودشون و نسلهای آینده می زنن. حدیث : مردم به فرمانروایانشان بیشتر شبیهند تا به پدرانشان! وقتی انحصار طلبی ، فوق قانون بودن، عمل به قانون در انجا که به نفع است و عمل نکردن وقتی به ضرر است و .... را در دولتمردان ، رئیس ادارات و اقا زاده ها و ... می بینند مردم هم همین فرهنگ را برای زندگی در این کشور اجرا می کنند . عمل به دستور چرا راهنما وقتی خوب است که چراغ سبز باشد وقتی قرمز است دیگر خوب نیست . وقتی صحبت پول گرفتن از مردم می شود قانون ان یک شبه تصویب و از فردا اجرائی می شود اما وقتی صحبت خدمات دادن به مردم است باید از طریق کاغذ بازی ماه ها طول بکشد . مثلا چرا از تصویب قانون تخفیف در خدمات اینترنت چند سال گذشته و مخابرات هنوز هم به ان عمل نمی کند ! .اما انجا که می خواهند گران کنند اول گران می کنند و احتیاج هب قانون هم ندارند بعد اگر کسی جلو انها را گرفت که خوب و الا اهسته اهسته کنسلش می کنند 
تا زمانیکه قیمت انواع انرژی در ایران نسبت به سایر کشورها بسیار ارزانتر است و هزیه مصرف یک سال گاز برای یک خانواده ایرانی کمتر از یک ماه یک خانواده اروپایی است امیدی به کاهش مصرف نیست (البته تفاوت در آمد در ایران با اروپا را نباید فراموش کرد و همچنین عایق کاری ساختمانها و شیشه های دو جداره و ماشینهایی که بیش از ٤٠ سال است کار میکنند و مصرف بنزین آنها بیش از ٢ و یا چند برابر استاندارد است).همچنین باید فرهگ درست استفاده کردن را در مدرسه و برنامههای رادیو و تلویزیون به مردم ومخصوصا نسل جوان آموزش داد.
الگوی مصرف و یا اصلاح الگوی مصرف چیزی نیست که با حرف وسخن به ان رسید بلکه راه و روش و سیاست است که الگوی مصرف را جهت میدهد حال ببینیم سیاستهای اعمال شده در جامعه چیست و نتیجه ان چه بوده است به یاد بیاوریم که در چند دهه پیش اکثریت مردم ایران در روستاها زندگی میکردند که نان و پنیر و گوشت و مرغ و لباس و پوشاک و سوخت و وسیله نقلیه و همه مایحتاج خود را از طبیعت فراهم میکردند و مازاد نیازشان را نیز به شهرها میدادند که کشور را از نیاز به خارجیان برهانند حال عده ایی با سیاستهای خائنانه مردم را از روستاها به شهرها کشانده و شهرها را از طول و عرض و ارتفاع بزرگ و بزرگتر نمودند حال این مردم که به علوم و فنون خارجی مجهز نیستند برای گذران زندگی نیاز به کارخانجات پرورش دام و طیور و لبنیات و اتومبیل و تلفن و موبایل و کامپیوتر و فاکس و پرینتر و فتوکپی و بنزین و گازوییل و هزاران هزار فراورده دیگر خارجی پیدا میکنند و مسلما" انان برایفروش بیشتر محصولاتشان بازار را در جهت مصرف حداکثری ما تنظیم میکنند
مثلا" اتومبیل با مصرف بالا و عمر کوتاه و یا ماشینهای اداری و خانگی با مصرف
مواد مصرفی بالا و طول عمر کوتاه یعنی میزان مصرف و نحوه مصرف ما را با اعمال
این سیاستها برای اینکه ما به بازار مصرف بیشتر کالاهای انها تبدیل شویم تنظیم میکنند. بدون هیچ تردیدی این سیاستها در خارج برای ماتنظیم شده تا ثروت و منابع کشور ما را به یغما ببرند و کشور ما را تیدیل به بازار مصرف تولیدات کشور خودشان بنمایند. حال باید دید در داخل چه کسانی مجری این سیاست خائنانه بوده اند مثلا" چه کسانی با شعار زمین از ان خداست ازطول و عرض و چه کسانی با شعار بلندمرتبه سازی از ارتفاع شهرها را بزرگ و بزرگتر نمودند وچه کسانی با شعار عوامفریبانه پیشرفت و تکنولوژی و اتوماسیون و مکانیزاسیون و شهر الکترونیک وpaper less و شعارهای عوامفریبانه دیگرروز به روز وابستگی ما را به خارج ومحصولاتشان بیشترو بیشتر و جامعه را مصرفی تر نموده اند.انان مجری و مطیع اربابان خارجی خود برای چپاول ثروت این کشور هستند و تا وجود دارند و قدرت دارند اجازه تغییر این روند بسیار بسیار خائنانه را نخواهند داد زیرا انان در این بین حق دلالی خود را از طریق انحصاری نمودن واردات ان کالاها دریافت میکنند.
اخه چرا جواب من را نمی زنید .اینها از دیوار ملت کوتاهتر نمی بینند.من روزی 100 تومان صرفه جویی کنم که یک مدیر ارشد دولتی با لج بازی چند میلیون برابرش را با یک تصمیم اشتباه یک ثانیه ای به باد دهد!؟ سي سال فقط شعار بوده و ريا وفقط ياد گرفته ايم الكي بگوييم اسلام انقلاب و از اين حرفهاي عوام فريب همين شماي نگارنده چقدر به قوانين و مصالح مردم و مملكت پايبندي ؟ فقط تا آنجا كه به منافع خودت لطمه وارد نشود اكثرا هم همينطورند من هم استثنا نيستم منظورم اينست كه تا قوانين محكم و قابل اجرا يعني قوانيني كه ضمانت اجرايي داشته باشند در كشور پياده نشود با آيه و حديث و مقام فلان چه گفته هيچ چيز حل نميشود شما هم وقت خودت و مردم را نگير