سه برد شیرین راه صعود ایران به فینال را هموارتر کرد+جدول بازی‌ها

روز گذشته، مرحله گروهی شانزدهمین دوره رقابت‌های جام ملت‌های آسیا با بازی‌های گروه D پایان یافت و ترکیب چهار بازی مرحله یک‌چهارم نهایی این جام مشخص شد. به این ترتیب، تیم کشورمان به یاری سه پیروزی پیاپی که در مرحله گروهی به ‌دست آورد، صدر‌نشین گروه C در مرحله یک چهارم نهایی شد و باید به مصاف تیم دوم گروه D یعنی عراق برود.

به گزارش «تابناک»، هرچند گل دقیقه نود رضا قوچان‌نژاد در یک دیدار نیمه تشریفاتی ـ از این جهت که دو تیم پیش از این دیدار صعودشان را قطعی کرده بودند ـ به ‌ثمر رسید و گل چندان مهمی به حساب نیاید، اگر شرایط آن گونه که می‌خواهیم رقم بخورد و ما بعد از چهل سال پا به فینال جام ملت‌ها بگذاریم، آن ‌وقت همین ضربه ‌سر دقیقه نودی گوچی به یکی از مهم‌ترین گل‌های تاریخ فوتبال ایران بدل خواهد شد؛ گلی که مسیر صعود ایران به مراحل بعدی جام ملت‌ها را تغییر داد و شاید در ادامه، منجر به شکسته شدن یک طلسم چهل ساله شود.

بنا بر این گزارش، با انجام بازی‌های مرحله گروهی، ترکیب چهار بازی یک‌چهارم نهایی جام مشخص شد. به این ترتیب که روز پنجشنبه تیم کره‌جنوبی ـ که در حضور میزبان سرگروه گروه A شده بود ـ باید به مصاف تیم دوم گروه B یعنی ازبکستان برود.

اما در دیگر بازی این روز، استرالیای میزبان، کار ساده‌تری برابر سرگروه گروه B یعنی چین دارد. بازی اول در ملبورن و بازی دوم در سیدنی برگزار خواهد شد. روز جمعه، سوم بهمن ماه هم تیم ملی کشورمان باید در دیدار مرحله یک‌چهارم نهایی خود به مصاف عراقی برود که تیم دوم گروه D شده و به مراتب حریف ساده‌تری از ژاپن، سرگروه گروه مقابل به شمار می‌رود.

امارات متحده عربی هم که یکی از دو نماینده کشورهای عربی در یک‌چهارم نهایی است، در آخرین بازی این مرحله به مصاف ژاپن می‌رود.

اگر نگاهی به مسیر تیم دوم گروهمان تا فینال بیندازیم، می‌بینیم که رویارویی با ژاپن و بعد از آن با برنده بازی چین و استرالیا ـ که احتمالا استرالیا خواهد بود ـ به مراتب سخت‌تر از دیدارهایی است که تا فینال چشم‌انتظار ماست. ما بعد از بازی تقریبا آسانی که با عراق داریم، به مصاف برنده کره‌جنوبی و ازبکستان خواهیم رفت که احتمال رویارویی با کره جنوبی برایمان محتمل‌تر است و به این ترتیب، در میان گزینه‌های موجود، مسیر آسان‌تری تا فینال خواهیم داشت و همین ‌نشان می‌دهد ‌آن گل دقیقه نودی رضا قوچان‌نژاد چقدر برای ما با اهمیت بود.
 
اما مسیر صعود تیم کشورمان تا فینال را از آن جهت آسان می‌دانیم که رویارویی با عراق و کره برایمان آسان‌تر از رویارویی با ژاپن و استرالیاست. شاید مهم‌ترین دلیلی که برای این مسأله وجود دارد، این باشد که برای تیم ملی کشورمان، پیروزی برابر کره و عراق خیلی راحت‌تر از پیروزی برابر ژاپن و استرالیاست.

هرچند تیم ملی کشورمان‌ در مسیر آماده‌سازی خود برای جام ملت‌ها بازی تدارکاتی چندانی انجام نداد، همان دو بازی رسمی که برگزار کرد، به طرز جالبی برابر دو حریف آینده خود بود. به این ترتیب که تیم کشورمان ماه گذشته برابر کره در ورزشگاه آزادی به میدان رفت و با گل سردار آزمون پیروز بازی سنتی ایران و کره شد و در اردویی که پیش از جام در استرالیا برگزار کرده بود، یک ‌بار دیگر با گل سردار آزمون برابر عراق هم پیروز شده بود.
 
نگاهی به وضعیت این دو حریف هم موجب می‌شود، ‌شانس خود را برای رسیدن به فینال بیشتر از دوره‌های قبل بدانیم. اولین حریف ما عراق، با اینکه در ده سال اخیر صاحب موفقیت بزرگ قهرمانی آسیا شده ـ که ما چهل سال است در حسرت آنیم آ در این دوره آن تیمی نیست که بخواهد برای ما مشکل ساز باشد. مهم‌ترین دلیل آن، جوانی بیش از حد این تیم است.

راضی شنیشل سوادی به جز یکی دو ستاره پا به سن گذاشته مثل علا عبدالزهرا و یونس محمود، دیگر از بازیکنان جوان و زیر ۲۳ سال در ترکیب خود استفاده می‌کند. تیم جوانی که البته به شایستگی خود را تا یک چهارم نهایی جام بالا کشیده، ولی بعید است ‌آن‌چنان تجربه‌ای داشته باشد که بتواند به مراحل بالا‌تر برسد. نقطه ضعف عراق علاوه بی‌تجربگی، ضعف در قدرت بدنی است. سرمربی این تیم بعد از شکست برابر ژاپن به صراحت به این مسأله اشاره کرده بود. راضی شنیسل گفته بود، بازیکنانی‌ دارد که حتی یک نود دقیقه کامل هم نمی‌توانند بدوند.

کره ‌جنوبی دیگر حریف احتمالی ماست؛ حریف سنتی که یک دشمن زهر‌دار در تیم مقابل دارد؛ «کارلوس کی‌روش». واقعا هیچ چیزی به اندازه نام کارلوس کی‌روش روی نیمکت تیم ملی ایران لرزه بر اندام کره‌ای‌ها نمی‌اندازد؛ مربی که مهارتش در پیروزی برابر کره لقب «کارلوس کره‌کُش» را برایش به ارمغان آورده است. ما می‌توانیم با پیروزی برابر کره در نیمه نهایی علاوه بر صعود به رکورد جالب‌ چهار پیروزی پیاپی برابر کره‌جنوبی دست پیدا کنیم.

این روز‌ها همه از ستاره‌های تیم ملی حرف می‌زنند؛ از اشکان دژاگه و رضا قوچان‌نژاد که یکی دو سالی است همه را دلگرم کرده‌اند تا ستاره نوظهوری چون سردار آزمون که موجب دلگرمی همه شده است. اما نکته‌ای که نباید در عملکرد تیم ملی آن را فراموش کرد، عملکرد خط دفاعی تیم ملی کشورمان است؛ تیمی که با سه بازی بدون گل خورده عملکرد موفقی در خط دفاعی داشته و همین استحکام ما را امیدوار می‌کند تا در مراحل بعدی هم خیالمان از دفاع راحت باشد. این را هم البته مدیون محافظه‌کاری و علاقه شدید کی‌روش به سیستم‌های دفاعی هستیم. با همه انتقاداتی که به شیوه دفاعی تیم ملی کشورمان می‌شود، عملکرد کارلوس کی‌روش از یک جهت قابل تقدیر است و آن اینکه تیم ملی کشورمان ‌از این پس، صاحب یک خط دفاعی شناسنامه‌دار و قابل اتکا شده ‌و ممکن است با همین دفاع، راهش را تا فینال هموار و هموار‌تر کند. همه قبول دارند که این تیم ملی بهترین تیم ملی تاریخ فوتبال ایران نیست؛ اما این تیم با همین سبک بازی‌اش این روز‌ها ما را امیدوار به کسب موفقیت کرده است.