کیانوش! قهرمانی که حوصله‌اش از بی‌حوصلگی مسئولان سر رفته است

در روزهایی که می‌شنویم یک قهرمان جوان کشتی در همدان به شغل شریف «چوپانی» روی ‌آورده یا بوکسور لرستانی «میوه‌فروشی» ‌پیشه کرده، شاید چندان عجیب نباشد که بشنویم قهرمان‌های المپیکی و جهانی‌مان هم عطای ورزش قهرمانی را به لقایش بخشیده باشد و سر در پی کار دیگری ‌گیرند.

به گزارش «تابناک»، حال و روز این روزهای وزنه‌برداری در ایران، مصداق بارز از دست رفتن سرمایه‌هاست. مرور اخبار ریز و درشت وزنه‌برداری نشان می‌دهد، ‌در حالی که اختلاف نظری میان رئیس این فدراسیون و وزارت ورزش برای انتخابات قریب‌الوقوع این فدراسیون خبر روز این رشته است، از گوشه و کنار صدای اعتراض قهرمان‌های ورزشی این رشته به گوش می‌رسد.

نواب نصیرشلال، نابب قهرمان المپیک و از امیدهای وزنه‌برداری کشورمان می‌گوید، کوشش در ورزش قهرمانی، کار بیهوده‌ای است و می‌خواهد از این پس به ‌فکر تأمین آینده‌اش باشد و از آن بد‌تر، کیانوش رستمی می‌گوید، ‌چنان بی‌انگیزه است که حتی از پا گذاشتن به سالن‌های وزنه‌برداری هم می‌ترسد.

این روز‌ها، تنها طلایی وزنه‌برداری ایران در رقابت‌های جهانی ۲۰۱۴ چنان از دست مسئولان ورزشی کشور ناراحت است که می‌گوید، اگر در بیست روز آینده تغییری در وضعیت ایجاد نشود، او هم عطای ورزش قهرمانی را به لقایش می‌بخشد. در روزهایی که ملی‌پوشان فوتبال کشورمان پیش از آغاز رقابت‌های جام ملت‌ها در حضور وزیر از پاداش‌های نقد نشده‌شان سخن می‌گویند، قهرمانی که تنها طلای کشورمان را در آلمان به دست آورده، نه ‌تنها با استقبالی در فرودگاه مواجه می‌شود که به گفته خودش، تنها پنج سکه از استانداری کرمانشاه دریافت کرده ‌و با حقوق ماهی ۷۰۰ هزار تومان صندوق حمایت از قهرمانان زندگی می‌گذراند.

اما چیزی که بیش از همه این‌ها قهرمان کرمانشاهی وزنه‌برداری را آزرده‌خاطر می‌کند، این است که مسئولان طاقت شنیدن انتقادات را ندارند. رستمی می‌گوید: از این پس تنها به تعریف و تمجید از مسئولان می‌پردازم تا شاید آقایان ناراحت نشوند.

وی می‌افزاید: «شاید باور نکنید اما از امروز تصمیم گرفته‌ام از مسئولان فقط تعریف و تمجید کنم. لطفا شما هم از قول من بنویسید آقایان مسئول در استان کرمانشاه، آقایان مدیران ورزش و آقایان مسئولان مملکت دستتان درد نکند، بابت این همه توجه و رسیدگی. ممنون که صدای درد دل‌های ما را می‌شنوید و سریع‌ آن‌ها را حل می‌کنید! من انتظار نداشتم بعد از مسابقات جهانی، این همه مرا مورد لطفتان قرار دهید. این‌ها را بنویسید شاید فرجی شود‌».
 
گویا بعد از انتقادات شدید رستمی در چند وقت اخیر که بوی خداحافظی از آن به مشام می‌رسید، یکی از مقامات بلندپایه ورزشی کشور در حاشیه جلسه هیأت دولت به استاندار کرمانشاه گلایه کرده بود که چرا همشهری‌تان این همه انتقاد می‌کند و این مسأله به گوش رستمی رسیده و حالا بیش از اینکه از بی‌توجهی مسئولین و نبود امکانات مالی ناراحت باشد، از بی‌حوصلگی و کم‌تحملی آن‌ها ناراحت است؛ رویه نا‌مناسبی که تکرار چندباره آن ممکن است کم‌کم سرمایه‌‍‌های گران‌بهای ورزش کشورمان را ناامید و دلزده کند!

این روز‌ها حرف‌های قهرمان جهان که روزی از عزم راسخش برای کسب چهار مدال المپیکی ـ یکی از این چهار مدال را در لندن کسب کرده ـ سخن می‌گفت، با حقوق ماهی ۷۰۰ هزار تومان صندوق حمایت از قهرمانان که به قول خودش آن هم چند ماه یک بار واریز می‌شود با چه انگیزه‌ای باید خودش را برای المپیک ریو آماده کند؟ حالا به این شرایط بد مالی این را هم اضافه کنید که این ورزشکار تنها مدال طلای کاروان ایران را کسب کرده و باز هم کسی برایش مهم نبوده، به گونه‌ای که هیچ استقبال درخوری از او نشده و حالا بد‌تر از آن اینکه انتقاد‌هایش هم از سوی مسئولان «آه و ناله همیشگی» تلقی می‌شود که گویا خاطرشان را می‌آزارد که خیلی زود به آن واکنش نشان می‌دهند.