خودنمایی

زمانی اردوهای تدارکاتی تیم‌های ملی استرالیا در آسیا زبانزد خاص و عام بود. تورهای اروپایی آن‌ها که حتی تا یک‌ماه هم طول می‌کشید و درنهایت به حضور در تورنمنت مورد نظرشان ختم می‌شد، آرزوی هر تیمی بود.

به نوشته خراسان، با این حال آن‌ها با تمام قدرت‌شان در مسابقه‌های والیبال زیرگروه جهانی 2006 در تهران، در سه ست متوالی مغلوب ایران شدند اما تورهای آن‌ها همچنان ادامه پیدا کرد تا این‌که در سال 2007 برای اولین بار مدال طلای جام ملت‌های آسیا را به‌دست آوردند.

در زمان ریاست یزدانی‌خرم، فدراسیون والیبال چندان در فکر مسافرت‌های خارجی و در کل روابط بین‌الملل نبود. شاید دلیل این‌که دبیر فدراسیون مسئولیت روابط خارجی را هم به عهده داشت، همین موضوع بود. حاجی یزدانی فوق‌العاده اقتصادی فکر می‌کرد و تنها در صورتی به بودجه فدراسیون دست می‌برد که توجیه اقتصادی برای آن پیدا کند. نمونه آن حضور در لیگ جهانی بود.

یزدانی‌خرم می‌گفت: «ما حتی اگر در WL قهرمان هم شویم بازهم از نظر مالی ضرر می‌کنیم.» با آمدن داورزنی، سیاست فدراسیون والیبال عوض شد و رئیس جدید برای این‌که نشان دهد فکرهای جدید و بزرگی در سر دارد، به نام‌های بزرگ روی آورد و جوان‌گرایی کرد. بازگرداندن سوتکوویچ به تهران و استفاده از او در بازیکن‌سازی و استعدادیابی به جای ایوان بوگا ینکوف و به دنبال آن حضور غافل‌گیرکننده زوران گاییچ در تهران، شروع کار محمدرضا داورزنی بود. هرچند که علی‌رغم توافق و اعلام قبلی نتوانست جلوی منتقدان دوام بیاورد و به قول خودش بهترین مربی تاریخ ورزش ایران را در تیم ملی نگه‌دارد! فدراسیون جدید، مسابقه‌های بین‌المللی را با ناکامی در رده بزرگسالان و موفقیت فوق‌العاده در رده‌های پایه آغاز کرد. مصطفی کارخانه پس از سال‌ها غیبت در رده‌های ملی با تیم جوانان به مدال برنز جهان رسید و سوتکوویچ با نوجوانانی قدرتمند که تربیت کرده بود با اقتدار سکوی قهرمانی جهان را فتح کرد. این برای اولین بار در تاریخ ورزش کشور بود که در یک رشته تیمی به مدال طلا رسیدیم. این دو مدال باارزش کار خودش را کرد و تیم‌های پایه والیبال ایران در رده‌بندی فدراسیون جهانی، بالاتر از کشورهای صاحب سبکی مثل روسیه، برزیل، ایتالیا، هلند و صربستان ایستاد. نقطه قوت فدراسیون والیبال در برخورد با این جایگاه معتبر جهانی در این بود که داورزنی اصرار داشت تیم ملی بزرگسالان هم به اعتبار مشابهی دست پیدا کند و شاید تنها راه حل آن حضور یک سرمربی بزرگ در رأس تیم ملی بزرگسالان بود.

داورزنی می‌گوید: «مربیانی مثل گاییچ زمانی با اشتیاق به تهران می‌آیند که تیم ملی در مسابقه‌های بزرگ بین‌المللی حضور داشته باشد.»

از این‌رو ایران به صورت جدی به فکر لیگ جهانی افتاد. فدراسیون والیبال ایران برای اثبات خود به FIVB حضورش را در میادین بین‌المللی یعنی جایی که بیشتر دیده می‌شوند، افزایش داده است. اردوی تیم ملی در بلغارستان و ایتالیا، سفر تیم جوانان به مسکو، دعوت برزیلی‌ها از شاگردان مصطفی کارخانه و درنهایت تمرین تیم نوجوانان در صربستان، قسمت‌هایی از این برنامه است.

در رده باشگاهی هم قرار است فدراسیون جهانی اولین دوره مسابقه‌های قهرمانی جهان را برگزار کند و پیکان به عنوان پرافتخارترین تیم آسیا، امید اول قهرمانی است. طبق معمول هر سال، پیکانی‌ها شروع به یارگیری کرده‌اند. کارخانه که سابقه خوبی در استفاده از بازیکن خارجی ندارد، در حال حاضر در بلغارستان است و قصد دارد یک یا دو بازیکن را به کمک تیمش در مسابقه‌های قهرمانی باشگاهی آسیا (دبی) به پیکان‌شهر بیاورد.

اردوی ایتالیا هم برنامه بعدی مدافع عنوان قهرمانی آسیاست. تمام این هزینه‌ها و سفرهای طولانی از اروپا تا آمریکای‌جنوبی فقط به خاطر این است که تیم‌های والیبال ایران، بیشتر دیده شوند و بیشتر به چشم مسئولان فدراسیون جهانی بیایند. والیبال ایران برای موفقیت در بازی‌های 2010 گوانگجو، المپیک لندن و حضور در لیگ جهانی باید از دروازه‌های آسیا عبور کند.