شوق سفر به روزهاي بدون پخش مستقيم

در روزگاري که سرگرم شدن هم بهانه يي جدي مي طلبد، هيچ کس به قصد تماشاي ستاره هاي افول کرده دنياي فوتبال وقت خود را پاي تلويزيون تلف نمي کند.

به نوشته اعتماد، فوتبال خيلي بزرگ شده است. از خيلي وقت ها پيش پوسته صرفاً ورزشي خود را شکسته و ديگر حتي چشم ها هم مقتصدانه فوتبال را نظاره مي کند، شبکه هاي تلويزيوني پنبه هاي بزرگي در گوش و پارچه محکمي بر چشم ها بسته اند.

نقش جام يوفا چرا کمرنگ شد؟ چون دهان فراخ غولي به نام ليگ قهرمانان هر چه پول و سرمايه بود را يکجا از آن خود کرد. به چه دليل لوشامپيونا بيش از حد مورد سرزنش و بي توجهي قرار مي گيرد؟

اسکاي، بريتيش و هزاران هزار شبکه تلويزيوني پس از فراغت از خريد حق پخش بازي هاي ليگ برتر سري به لاليگا، سري A و اگر سرمايه يي ماند بوندس ليگا مي زنند و جايي براي لوشامپيونا باقي نمي ماند. چه طعنه آميز بود که هواداران همه جانبه نگر فوتبال اروپا درخشش فرانسوي ها (حضور سه نماينده از اين کشور در مرحله يک هشتم نهايي جام يوفا) و بازي زيبا مارسي و پاري سن ژرمن (ملقب به لوکلاسيک) را مانند چماق بر سر فراموشکاران کوبيدند.

براي همه آنهايي که از اواسط دهه 90 به شکل جدي فوتبال اروپا را تعقيب کرده اند، مارسي و پاري سن ژرمن نام هاي آشنايي هستند؛ اولي همه جنوب و دارايي بزرگ کارگران، عرب زاده ها و وفاداران به اصول سوسياليسم است و ديگري راست راست و داراي محبوبيتي ويژه بين اليزه نشينان.

مارسي روزي روزگاري با تاپي مي تازيد. درخشش بارتز، دي ميکو، آنگلوما، فولر، پاپن و... پنج قهرماني پياپي در لوشامپيونا، يک قهرماني در جام حذفي فرانسه و فتح ليگ قهرمانان را در پي داشت و عجيب اينکه نيات سياسي هاي فوتبال فرانسه عينيت ويژه اي داشت.

بلافاصله پس از تبعيد جنوبي ها به دسته دوم، پاري سن ژرمن به عنوان بزرگ ترين مخالف آرمان مارسي اوج گرفت. رئيس ستاره سالار اين تيم آلن روش، دانيل براوو، برنارد لاما و از همه مهم تر ديه گو سيمونه و راي برزيلي را در اختيار داشت و با همين ترکيب يک سال پس از پايان امپراتوري مارسي بر لوشامپيونا بوسه زد.

سه حضور پياپي در فينال جام در جام اروپا تنها يک پيروزي را به همراه داشت که اتفاقاً همين برتري براي قرار گرفتن کنار مارسي به عنوان تنها افتخارآفرينان اروپايي فرانسه کافي بود. قصه را تمام کنيم. مي دانيم مي دانيد مارسي و پاري سن ژرمن از آن زمان تاکنون قهرمان ليگ داخلي نشده اند. ديگر ستاره طراز اولي هم در ترکيب دو تيم نيست.

آخرين پاري سن ژرمن خوب را با «اريک رابه ساندرا تانا» به ياد مي آوريم. مارسي 99 هم خيلي عالي تا لب چشمه رفت و تشنه برگشت. از آن سال آنها هرچند سال يک بار به لطف يک نايب قهرماني دوستداران نوستالژي زده خود را شاد مي کنند. يکشنبه، شادي ميهمان لوکلاسيک تصنعي نبود. هم تيمي هاي کاپيتان کانا در خانه دار و دسته فرمانده ماکلله به برتري سه بر يک دست يافتند.

چه طعنه آميز، اکنون دوم هستند؛ بالاترين جايگاه چند سال گذشته. يکي از اين دو دشمن ابدي دوباره قهرمان مي شوند تا ما به شب هاي بدون پخش مستقيم و روزهاي ناخنک زدن پي اس جي ژرژ وه آ به دستپخت بي عيب ميلان ساچي سفر کنيم.

اي کاش حالا که قرار است فينال ليگ قهرمانان تمام انگليسي يا حداکثر انگليسي- اسپانيايي شود، بازي نهايي جام يوفا بين دو تيم بزرگ فرانسه انجام بگيرد. مارسي و پاري سن ژرمن کوچک شده اند.

اما هر وقت از خواب برخيزند، اروپا مجبور خواهد شد با حالتي نيمه احترام آميز سراغ شان را بگيرد. آنها مي توانند تکان دهند؛ به طور مقطعي اروپا و به طور کامل حس نوستالژي ما را.