هویت زنانه

سان را می بینم . توی جنگل ، زیر یک درخت بلند کاج نشسته است . نزدیکش می روم .چشم هایش را بسته، لبخند ملایمی گوشه ی دهانش را کج کرده است . صدای خش خش برگ های کاج را زیر پاهایم می شنود . چشم هایش را باز می کند.  لبخند توی همه ی صورت اش پخش می شود .کنارش می نشینیم ، روی تپه ی کوچک خاکی . با کنجکاوی نگاهش می کنم . "به چی فکر می کردی ؟"  می خندد، نگاهش مردد است . باوجود امواج پرتردید ، انگار ته نگاهش یه اقیانوس است ، عمیق و آرام . من هميشه از نگاه کردن به ته ته های نگاهش خوشم می آید و از لحظاتی که تنها گیرش می کشم و می خواهم که از خودش بگوید-مثل الان-

می گوید:هیچ وقت با زن بودن خودت مشکل نداشتی ، نه اینکه دلت بخواهد مرد باشی - اصلا - ولی زن هم نباشی ، یا یه جورایی با تعریفی که از زن توی ذهنت داری جور در نیایی.

خنده ام می گیرد.می فهمم این بار سر هویت زنانه اش گیر کرده.  یک لحظه حرکات و رفتار هایش از جلوی چشمم رد می شود . همیشه شیک پوش و آراسته است. وقتی از دور نگاهش می کنی یک زن را می بینی ، شاید حتی یک زن با و قار و آرامش ، اما وقتی نزدیک تر می روی ، هر وقت با او حرف می زنی از خیلی نزدیک، دیگر زن بودن به چشمت نمی آید، فقط آدمی را می بینی که خیلی وقت ها با فکر های خودش و نظریات توی کتاب ها کلنجار می رود.

می گویم :پروژه ی جدیدِ؟

لبخندش پهن تر می شود. می گوید:

-هرچه فکرمی کنم ، می بینیم هیچ وقت به عنوان یه زن ، با هویت زنانه ام ،به تنهایی، زندگی نکرده ام. همیشه به طور تنگاتنگی مرد درونم را کنار خودم داشته ام ، حتی گاهی آنقدر نزدیک که تمام سطح خود آگاهم را می پوشانْد و شاید بخش خیلی خیلی کوچکی برای زن بودنم باقی می گذاشت، همان جسم زنانه و لباس های زنانه ای که می پوشیدم کافی بود . زیر این لباس ها، زیر این پوست و شکل زنانه ، بیش تر وقت ها یه مرد زندگی می کرد و حتی می توانم بگویم یه مرد قوی ، مردی که روی پای خودش می ایستاد ، با ترس ها و مشکلاتش روبرو می شد ، آن چه پذیرفتنی بود می پذیرفت و آن چه تغییر دادنی بود تغییر می داد.

هرچه فکر می کنم، می بینیم پر بیراه هم نمی گوید. به یاد ندارم تو اوج ناراحتی هم از کسی کمک خواسته باشد. فقط یهو می دیدیم چند روزی غیبش می زند، نیست و بعد که دوباره می بینیش، حس می کنی شکست ها و ترک ها رو ماله کشیده و صاف و صوف کرده . قلبم فشرده می شود. دستش رو می گیرم. می گوید:

-اما این روزها، آن مرد درون می خواهد به درون برگردد.او را می بینم، لباس هایش را پوشیده، آماده ایستاده است. هر چند هنوز به نظر نگران من و هویت زنانه ام است ، شاید می ترسد لطافت و نرمی زن بودنم آسیب زیادی برایم داشته باشد. چشمش به عقب نگران است. اما می بينم که دارد می رود به درون ، همان جایی که جای اوست و حالا من ،یا بهتر است بگویم ، هویت زنانه ی من مانده است با فضای باز خودآگاهم ، نمی داند با این همه فراغ بال چکار کند .کلا همه چیز در اختیار خودش . در اختیار زن بودن و زنانه زیستنش.

به من نگاه می کند، باهمان نگاهی که آنقدر شفاف است که آدم حس می کند می تواند تا ته اش شنا کند . نگاهش را دوست دارم وحتی گاهی حرف های پرت وپلا یی که می زند. می دانم حرف هایش را به هیچ کجای دنیای واقعی نمی توانم بچسبانم .شاید به خاطر همین من را سبک می کند، رها یه جورایی شناور توی کا‌ینات.

می گویم :خوب این که بد نیست. یادمِ یه روز خودت می گفتی که هر کسی باید هویت خودآگاهش مطابق با جنسیتش باشه. می گفتی رفتارهای مردانه برای یه زن همان قدر غیر طبیعیِ، که-مثلا-آرایش کردن برای یه مرد.

-می دانم . من هم با هویت زنانه داشتن مشکلی ندارم، حتی از این تغيير خوش حالم، فقط یک مشکل دارم. نمی دانم زن ها چه شکلی هستند. وقتی تو آمدی توی همین فکر بودم ، چشم هایم را بسته بودم و داشتم تصور می کردم که زن ها چگونه می توانند باشند .

-خوب چی دیدی؟

چشم هایش را می بندد و می گوید:

-چمن زاری بزرگ با زن هایی جوان و شاد با لباس های روشن به رنگ های آبی آسمانی وصورتی کم رنگ، وکلاه های آفتابی . زن ها اینطوری هستند؟ همین طور ملایم ، روشن و لطیف که با هم می خندند و توی سبد های حصیری که در دست دارند فقط گل و لطافت حمل می کنند. چشم هایش را باز می کند می خندد. شاید با کمی تمسخر می گوید :

-یعنی من هم می توانم مثل آن ها باشم ؟

گیج شده ام ! هیچ تعریفی از هویت زنانه به ذهنم نمی رسد .

بیتا بهروزیان/ وبلاگ یه قندون قصه