دائی، در جاده استعفا

مقدمه بی ربط اول:«نه» گفتن کاری است که از هر کسی ساخته نیست.
مقدمه بی ربط دوم: به کودکی که «الف» را نمی آموخت گفتند راز کار در چیست؟ گفت اینکه بعد از آن تا «ی» را باید بیاموزم.

به نوشته دنیای فوتبال، به جرات می توان گفت دائی روزی که باید به عنوان سر مربی نسق می‌کشید و حدود و ثغور گلیم بازیکنان را معلوم می‌کرد، نکرد. آنان آزاد ویله به امان خویش رها شدند و به عمد و سهو، خبط و خطا، پایشان را بیش از حقشان دراز و آنچه را که پیرامون سیستم ورزش وفدراسیون فوتبال، اندیشیدند بیان کردند.

سر مربی به رغم ادعا و ژست های مستقل مآبانه اش، شد اهرم فشار به بازیکنان منتقد ونا فرمانی که نه توانائی چشم پوشیدن از توانائی فنی آنان بود و نه توانائی مخالفت با نیروهای بالا دستی.او ماند و تصمیماتی که اگر چه در ساختنش چندان نقش مستقیمی نداشت اما برای اتخاذ و اجرای آن ناچاربود و... .

سرمربی تیم ملی امروز به جلساتی کشانده می شود که می توانست هیچ سرماجرا نباشد . کسانی او را به این وادی برده اند که استحقاق همراهی اش را نداشته و ندارند. او به فرامینی گردن می‌دهد که خیری در آن نیست و صلاحی برایش متصور نمی شود.او وارد معرکه ای شد که باخت محتمل‌ترین نتیجه آن است.

دائی باید از هوش سرشار و خدادادی خویش بهره بگیرد و خود را از دامی که با همراهی دیگران تنیده رها کند. اوباید راه به سوئی باز کند که صلاح کشور و فوتبال در آن است، نه خواسته‌های بلند و کوتاهی که از اطراف مطرح می گردد و... .

او باید مسیرش را عوض کند وفقط با خدایش لابی کند، وگرنه راهی جز استعفا برایش باقی نمی ماند.