تا آخرين شيلينگ از او استفاده کن
مسعود حسيني؛مي گويند اسکاتلندي ها آنقدر خسيس هستند که وقتي با شما دست مي دهند انگشت هاي خود را مي شمارند تا مبادا کم شده باشد. اين مثال در مورد سرالکس فرگوسن کاملاً مصداق پيدا مي کند، آنجا که او حساب شمارش بازيکنان خود را به درستي دارد و با خساست تمام تا آخرين شيلينگ آنها را استفاده مي کند.
به نوشته اعتماد، پل اسکولز تا به حال بيش از 500 بار با پيراهن من يونايتد به ميدان رفته و فرگي هنوز براي او جايي در تيمش قائل است. گري نويل با 34 سال سن و نمايشي که شايد چندان دلچسب هم نباشد و رايان گيگز و فن درسار با همه کهولت، عضو جدايي ناپذير بهترين باشگاه حال حاضر جهان هستند. از ديگر نشانه هاي بارز خساست در فرگي، سرسختي اين مربي در حفظ کريستيانو رونالدو است.
پس از رقابت هاي جام جهاني 2006 و دعواي معروف رونالدو و روني، اين مربي من يونايتد بود که با هوشمندي آب رفته را به جو بازگرداند. و يک مثال ديگر؛ رئال مادريد بارها و بارها به قصد جذب فانتزي باز پرتغالي اولدترافورد وارد عمل شده اما با سد نفوذناپذيري چون فرگوسن برخورد کرده است. فرگوسن در از دست دادن مهره هايي که برايش کارايي دارند خسيس است، خيلي خسيس.
وي درست نقطه مقابل آرسن ونگر همتاي فرانسوي اش در آرسنال است. به اين اسامي توجه کنيد؛ رابرت پيرس، پاتريک ويرا، تيري آنري، سول کمپبل، خوزه آنتونيو ريس، سيلوين ويلتورد، اشلي کول، الکساندر هلب، متيو فلاميني و فيليپ سندروس. ونگر به راحتي خوردن يک بشقاب سالاد سبزيجات، اين بازيکنان را از دست داد تا امروز سقف بلندپروازي تيم دوم سال هاي اخير انگلستان به حضور در جمع چهار تيم پاياني فصل تنزل پيدا کند.
موفقيت هاي فرگوسن رازهاي ديگري هم دارد؛ رازهايي که اصلاً «مگو» نيستند. ارنست همينگوي در «جشن بي کران» مي نويسد؛ «يک جمله را درست بنويس و سعي کن آنقدر ساده باشد که ساده تر از آن نتواني.» پربيراه نيست اگر بگوييم فوتبال امروز فرگوسن پيرو اين قاعده است. اسکاتلندي پير قصه ما ساده و درست فکر مي کند، آنقدر ساده که از آن ساده تر نمي توان. کارلوس تبس مهره يي نبود که او انتظارش را داشت و براي همين ديميتار برباتوف را جايگزين او کرد.
مثل رابين هود که تير به خطا رفته را بي درنگ با تير ديگري به مرکز سيبل هدايت کرد. کشف و شهود مربي 23 سال قبل آبردين در اولدترافورد، از او پيري خردمند ساخته تا آنجا که مي داند براي پيروزي حتي اگر لازم باشد بايد به سياست «سشوار» (صفتي که مارک هيوز بر فرگوسن نهاد. مي گويند فرگي در رختکن چنان دهان خود را به صورت بازيکنان نزديک مي کند که انگار سشوار روشن کرده است) روي آورد.
بخشي از ساده انديشي، درست انديشي و خساست فرگوسن در صرف زمان را مي توان در اين گفته ها نهفته دانست؛ «وقتي تيم من خوب بازي نمي کند لذت نمي برم. ترجيح مي دهم هرگز در اين موقعيت قرار نگيرم. بهتر است در بين دو نيمه همه چيز را حل و فصل کنيم. ما در فوتبال دو مبحث داريم؛ شما يا خوب بازي مي کنيد يا خوب بازي نمي کنيد. مشاهدات شما در نيمه نخست بسيار اهميت دارد. تنها هفت، هشت دقيقه فرصت داريد اوضاع را روبه راه کنيد. هرگز نبايد از واقعيت طفره رفت. نمي دانم در رختکن ديگر تيم ها چه مي گذرد اما من سعي مي کنم مشکل اصلي تيم را به سرعت حل کنم. پس از آن شما بايد بازيکنان خود را تحريک کنيد تا در نيمه دوم آغاز خوبي داشته باشند. آنها بايد نسبت به مسووليتي که دارند آگاه شوند.»
براي فرگوسن همواره وقت تنگ است و خست در حفظ آنچه در گذر زمان به دست آورده حرف اول را مي زند. رازهاي موفقيت او بسيارند و اينها نيز.
