صورتکي براي زيبايي

خلاقيت ويراني به بار مي آورد. اما آنکه پادزهر خلاقيت را مي يابد و آن را به کار مي بندد، بيش از فرد خلاق در جهت ويراني زيبايي کوشش مي کند.

به نوشته اعتماد، نمايش ديوانه وار کريستيانو رونالدو در بخش زيادي از 45 دقيقه نخست جدال اينتر و منچستريونايتد مي توانست همه را به اين نتيجه برساند که «بله، هنوز عاشق ها و پاپتي هاي فوتبال وراي تاکتيک هاي پيچيده مربيان بزرگ سرنوشت را رقم مي زنند.» اما دقايقي پس از به صدا درآمدن سوت آغاز نيمه دوم، خيلي ها دليل شکايت هميشگي خود از نازيبايي دنيا را در پس بندهاي تاکتيکي آقاي خاص يافتند. در چيدمان نيمه دوم او عنصر آزادي وجود داشت (همان عاملي که مونتاري را سراغ فن درسار مي فرستاد) اما به اندازه معمول و نه براي حريف.

ز يارگيري من تومن و حتي منطقه يي با رونالدو خبري نبود. پس چرا رونالدوي نيمه دوم، رونالدوي نيمه اول نبود؟ جواب سردستي مي تواند دستور فرگوسن مبني بر کم کردن فضاي بازي باشد، با اين حال دليل اول و آخر طبع فانتزي کش مورينيوست. همه چيز آقاي خاص، خاص است. حتي خلاقيت او تعريف خاص خود را دارد؛ بي اعتنايي به پرس، دادن فضا به هافبکي که پشت سر مهاجمان قرار دارد و براي حريف چندان قابل احترام نيست و حرکات رو به جلو از نقطه يي که به دليل استفاده فراوان از سوي حريف چون زميني بي حاصل تلقي مي شود.

اين خلاقيت به سبک مورينيو است و اين يکي خلاقيت به سبک رونالدو؛ زدن به قلب حادثه، اتکا به جادوي يک پا- دو پا در لحظات به بن بست رسيدن بازي و تکيه بر شوري که هرچه شعور بازي نام دارد را تا حدود زيادي به سخره مي گيرد. تعريف کلاسيک خلاقيت به مولفه هاي بازي کريس خيلي نزديک تر است اما مثل دليل همه افسوس هاي زمانه اينجا هم بايد پاي تحولات روزگار را وسط کشيد. ديگر زمانه عوض شده.

به قول آن نويسنده وطني، ديگر رستوران هاي مطرح ژامبون بدون چيپس و سس سرو نمي کنند و مخلفات، زيبايي و جذابيت به سبک عصر جديد را رقم زده است. خلاقيت مورينيو، سس سفيد را به قابل تشخيص ترين مزه ساندويچ ژامبون تبديل کرده است. امکان دارد ژامبون را دوست داشته باشيد و گاهي مجبور شويد سس را هم تحمل کنيد اما تقريباً محال است به خاطر عشق به سس سفارش ژامبون بدهيد، در اين راستا اگر هواخواه کليت قضيه (فوتبال) هستيد، حداقل برخي اوقات مجبوريد تکلف هاي خلاقيت کش (همان خلاقيت به سبک مورينيو) را تحمل کنيد اما نمي توانيد به دليل تکلف هاي خلاقيت کش، پاي فوتبال بنشينيد، يک دليل لذت بردن ما از فوتبال رونالدو و غر زدن هايمان بابت انتظار برآورده نشده از نام يک بازي بزرگ، به همان مثال هاي بالا برمي گردد. حالا يک نفر به نام مورينيو لايه ضخيمي از سس را روي ساندويچ فوتبال ريخته است.

طعم دهنده محبوب او، کمتر جايي براي لذت از محتواي اصلي ساندويچ فوتبال (ژامبون، رونالدو و خلاقيت) باقي مي گذارد. کريس به دليل جاري شدن خلاقيت مورينيو در 45 دقيقه دوم جدال اينتر و منچستريونايتد نتوانست شاهکارهاي 45 دقيقه نخست را ادامه دهد.

زيباست اگر بتوانيم در ثانيه تاثير بگذاريم اما ماندگار مي شويم اگر پا روي دم خلاق ها بگذاريم و به شيوه يي ولو زشت خودمان را اثبات کنيم. شايد نتيجه بازي سه شنبه به نفع تيم مورينيو نبود، با اين حال روند بازي نشان داد خاص هميشه خاص است؛ پرتکلف و بدون احساس، فوتبال ناب و زيبا. دوست داشتيم بازي هاي بزرگ درام شوند. نشدند.

يک جا ليورپول يک ضربه سر زد و تمام، آرسنال فرار کرد و چلسي هم به همين ترتيب. نبرد سبک حال به هم زن اسپانيايي رئال مادريد با فوتبال ايتاليايي ليورپول ثابت کرد زيبايي به آن تعريف کلاسيک ديگر وجود ندارد.