تلاش وزنه بردارى براى اوج‏گيرى با رضازاده

حسين رضازاده مديرفنى و سرمربى تيم ملى وزنه بردارى ايران در پايان اردوى اخير تيم ملى در ازبكستان گفته است از آنجا كه فرصت كمى تا رقابت هاى قهرمانى بزرگسالان آسيا و نوجوانان و جوانان جهان داريم، نبايد حتى يك لحظه وقت را هم به هدر داد.

 

به نوشته ایران، دارنده ۵ مدال طلاى جهان و دو مدال زرين المپيك ها در دسته فوق سنگين وزنه بردارى كوشيده است در ماه هاى كم شمارى كه از انتصاب وى به سمت هاى فوق مى گذرد، عامل انضباط و نظم و استمرار در تمرينات را افزايش دهد و وزنه برداران را به حركت بيشتر وادارد و اهميت تمامى مسائل موجود را به آنها گوشزد كند و شنيدن چنين مسئله اى از جانب كسى كه به بالاترين درجات و مدال ها و افتخارات در رشته اش رسيد و شايد چشم و چراغ وزنه بردارى جهان در ۱۰ ساله گذشته بوده باشد، امرى حقيقى و قابل باور است، زيرا صرفنظر از نيروى لايزال خداداد آن چه رضازاده را به درجات متعالى و انبوه مدال هايش رساند،  استمرار در تلاش و تمرين و ممارست بود.
يك غايب عمده

اردويى كه در ازبكستان داير شده بود، سجاد بهروزى، مرتضى رضاييان، سهراب مرادى، سعيد محمدپور، اصغر ابراهيمى، نواب نصيرشلال، بهداد سليمى و رشيد شريفى را كه جملگى از بهترين هاى اين ورزش اند، در برمى گرفت. اردوى آنها در كشور فوق دو هفته طول كشيد و نظارت بر تمرينات نيز به رضازاده و بهمن زارع سپرده شده بود.

 

با اين حال سعيدعلى حسينى پديده جديد اين ورزش كه همشهرى خود رضازاده و همچون او اردبيلى و قهرمان آسيا است، در اردوى فوق غيبت داشت و ظاهرا عنوان كرده بود كه اشتغالات تحصيلى مانع شركت وى در اردو شده است. رضازاده كه مثل بقيه ايرانى ها اميدوار است حسينى بعد از رسيدن به مرز ۴۵۰ كيلو گوشه و قسمتى از مدال هاى پرشمار او را تكرار كند، مى گويد: از نظر من حسينى بايد در اين اردو حضور مى يافت. او بايد مرتب و منظم باشد، زيرا دو رقيب جدى و قوى همچون شريفى و سليمى دارد.

 

ما براى اينكه روند كار و پيشرفت اش تغيير و تحليل نيابد، براى او نيز بليت سفر به ازبكستان را گرفته بوديم و فقط در آخرين ساعات فهميديم كه نمى آيد. توصيه من به او اين است كه كار را جدى تر بگيرد و شرايط مهم خود را بيش از پيش درك كند. براى اينكه ليست وزنه برداران خود را به آژانس جهانى مبارزه با دوپينگ و براى تست هاى مربوطه بدهم، حضور تمام نفرات در اردو از جمله حسينى الزامى است.

 

مثبت و سازنده
از ديدگاه حسينى، اردوى ازبكستان در مجموع خوب و مطلوب بوده و بيست جلسه تمرين مستمر و حساب شده در طول دو هفته آثار مثبتى را بر تيم گذاشته و تقريبا تمامى نفرات در حد و اندازه هاى مورد نظر ظاهر شده و همان طور وزنه زده اند كه از آنها انتظار مى رفته است.

 

رضازاده كه به سبب خوب نشدن مصدوميت و كسالت اش نتوانست به المپيك پكن برود و از همان زمان بازنشسته شد و به كارهاى مربيگرى و مديريتى در اين ورزش مشغول شده است، همچنين مى گويد: در مورد جام نامجو واقعا با مشكل مواجه شده ايم و هنوز معلوم و محرز نيست كه اين پيكارها برگزار شود، ما پيشتر براى اين مسابقات فقط با چشمداشت به اوزان بالا و ۹۴ تا ۱۰۵+ كيلو برنامه ريزى كرده بوديم، اما شايد شكل جديدى براى اين پيكارها ايجاب شده باشد و اميدوارم كه برنامه هاى جايگزين نيز به همان اندازه خوب باشند. قدم بعدى ما تعيين وضعيت اردوهاى بعدى مان است تا در زمان برگزارى مسابقات آتى در بهترين شرايط ممكن باشيم.

مدال داران احتمالى
مجموعه حرف هاى فوق مى تواند فضاى وزنه بردارى و شرايط و امكانات آن را در فاصله كمى تا پايان سال ۸۷ و شروع سال ۸۸ به دست بدهد. از قضا از جمع كسانى كه به ازبكستان رفتند و برگشتند، حداقل ،۵ ۶ نفر توانايى ايستادن روى سكوهاى آسيايى ( و گاه جهانى) را دارند و بهروزى در سبك وزن و نصير شلال، ابراهيمى، شريفى و سليمى در اوزان بالا از اين دست وزنه برداران هستند و قطعا بايد حسينى را هم به آنها افزود. از حالا مشخص است كه ابراهيمى در ۹۴ كيلو و حسينى و شريفى در ۱۰۵+ كيلو روى سكوى قهرمانى آسيا مى ايستند و احتمال طلايى بودن مدال ابراهيمى و حسينى كم نيست و براى برخى ديگر مثل نصير شلال و حتى بهروزى مدال هايى متصور است. با اين حال نكته اصلى، همچنان كار كردن و تلاش و پيگيرى و تمرين است. چيزى كه اردوى ازبكستان با نيت آن برپا شد و حسينى در آن جايى نداشت و بايد هرچه زودتر فكرى براى آن داشته باشد و حرف هاى منطقى رضازاده را آويزه گوش كند.