هوادار رئال هستم، همه وقت، همه جا...

25 سال پيش وقتي براي اولين بار اميلي بوتراگوئنو براي تيم اول رئال مادريد به ميدان مسابقه رفت همه چيز در تاريخ اين باشگاه عوض شد. آن روز در بازي مقابل کاديس آنها دو بر صفر عقب بودند اما اميلي جوان به ميدان آمد و گلزني کرد و همه را متحير کرد.

به نوشته اعتماد، و حالا يک ربع قرن گذشته و پس از 25 سال اميلي بوتراگوئنو با راديوي رئال مادريد به گفت وگو نشسته و از فوتبال حرفه يي و اتفاقاتي که در طول اين سال ها در فوتبال اسپانيا رخ داده حرف مي زند.

-از اولين باري که به ميدان مسابقه فوتبال رفتيد، خاطره يي داريد؟

يادم مي آيد دي استفانو به من گفت؛ «هي پسر، پاشو خودت را گرم کن.» اين اتفاق براي من خيلي مهم بود چرا که درهاي آينده فوتبالي رئال به رويم گشوده شد. هميشه مي گويند هيچ چيزي جز با کار سخت و زحمت زياد به دست نمي آيد. اگر آن روز به ميدان نمي رفتم امروز جايي که هستم نبودم.

-اين حقيقت دارد که وقتي پا به ميدان گذاشتيد، پاهايتان مي لرزيد؟

قلبم واقعاً تند مي تپيد اما خب عصبي نبودم، اگر به گذشته نگاه کنيد خودتان متوجه مي شويد که نسبت به قبل فوتبال چقدر تغيير کرده، من خودم را گرم مي کردم، آن روزها مربي بدنساز همراه تيم مسافرت نمي کرد، چيزي که اين روزها غيرقابل تصور است. هيچ تصوري از اينکه اولين حضورم در اين مسابقه حساس و جدي چطور مي تواند باشد، نداشتم. اينکه مي توانم گل بزنم يا نه، آيا خوب بازي مي کنم يا نه؟ پس از يک هفته طولاني احساس نشاط و شادي مي کردم و البته خيلي خوشحال بودم که همراه تيم سفر کرده ام. ضربان قلبم تندتر از حد معمول مي زد اما همه اش همين بود. نه بيشتر.

-تو يکي از اعضاي گروه «پنجمين کرکس» بودي، تيمي که به جرات بهترين نسل فوتباليست هاي اسپانيا تا هميشه است.

خيلي چيزها اتفاق افتاد. خيلي کارها انجام شد تا اين اتفاقي که مي گوييد بيفتد. ما بازيکناني بوديم که همگي به يکديگر روحيه و انگيزه مي داديم و مانند زنجير به هم متصل شديم و يک تيم واحد را در يک زمان طلايي تشکيل داديم. اما در راس ماجرا کسي مانند آلفردو دي استفانو بود که ما را حسابي تشويق مي کرد. ما در طول يک دهه بهترين بوديم و هميشه بهترين بازي ها را انجام مي داديم. همه ما بين المللي و در سطح جهاني بوديم. ديوانه هاي مادريدي مي توانند به آنچه که آن روزها و سال ها اتفاق افتاد، افتخار کنند.

-تواضع و فروتني يکي از ويژگي هاي شخصيتي شماست. به اين مساله اعتقاد داريد؟

رئال مادريد تيم قدرتمندي است و پيکره با صلابت و مستحکمي دارد، وقتي شما پيراهن آن را مي پوشيد ناگهان مسووليت زيادي روي دوش تان قرار مي گيرد و گذشته از اينها زير ذره بين مردم و هواداران مي رويد، حتي شايد اين يک دام باشد اما من هميشه در زندگي ام يک عضو از مجموعه رئال مادريد بوده ام و اين را با تمام وجودم احساس کردم. رئال خانه من است، البته دلم مي خواهد يک روزي به سيدني بروم و آنجا زندگي کنم اما گره عاطفي و احساسي من با رئال پيوند خورده. هميشه اين حس را داشته ام که مادريد از من بزرگ تر است و اين حقيقت محض است، بنابراين من مي توانم حامي باشگاه باشم و مهم نيست کجا هستم.

-آيا اين مساله که يک رکن اساسي و مهم براي فوتبال اسپانيا به حساب مي آيد چقدر روي شما اثر مي گذارد؟

قرار نيست هيچ اتفاقي بيفتد. خب هر چيزي يک روزي مي آيد و روزي ديگر مي رود و به پايان مي رسد. من هميشه براي شخصيت يک انسان ارزش بيشتري قائل هستم تا شغلي يا ثروتي که دارد. زماني که براي رئال مادريد بازي مي کردم خيلي خوش شانس بودم که اين فرصت در اختيارم گذاشته شد تا در آن دوره بتوانم بدرخشم. البته اين تصميم جمعي و نظر هواداران بود که به من توجه شود. من از همه سپاسگزارم. اگر بخواهيم از روي آمار و ارقام صحبت کنيم، خب اسپانيا يک جام جهاني ضعيف داشت و رئال هم در طول چند سال پياپي نتوانست به هيچ عنوان قهرماني برسد. مردم از شيوه بازي من لذت مي بردند شايد به اين خاطر که شيوه بازي ام تفاوت هاي زيادي با آنچه از سايرين مي ديدند، داشت. من هميشه کسي بودم که تلاش مي کردم به انسان هاي اطرافم احترام بگذارم.

-آيندهوون... اسمي است که براي شما تداعي کننده خاطرات بدي است. اسمي که به مذاق مادريديست ها خوش نمي آيد.

من بارها گفته ام دو دوره خيلي سخت در زندگي حرفه يي داشته ام؛ يکي آيندهوون و ديگري يک چهارم نهايي جام 1986 مقابل بلژيک که ما در پنالتي از دور مسابقات حذف شديم. آن شب مقابل آيندهوون هم همه چيز وحشتناک و غيرقابل توصيف بود. آن سال ما بهترين تيم اروپا بوديم. ناپولي را با مارادونا، پورتو و بايرن مونيخ حذف کرده بوديم. آن سال ها هر کشور فقط يک تيم حاضر در رقابت هاي اروپايي داشت. بازي رفت ما در خانه با تساوي يک- يک خاتمه يافته بود و اگر نمي توانستيم گلزني کنيم، حذف مي شديم. همه تيم واقعاً نگران بودند مخصوصاً بازيکنان قديمي و کهنه کار که اين آخرين شانس شان براي بالاي سر بردن جام قهرماني اروپا بود.

-دي استفانو چند گزينه مشابه تو به فوتبال اسپانيا معرفي کرده. رائول يکي از آنهاست.

رائول واقعاً خارق العاده است. همه بازيکنان جوان بايد از او پيروي کنند و رائول را الگوي خود بدانند و از او چيزهاي زيادي ياد بگيرند. رائول يک عنصر بسيار ارزشمند براي رئالي هاست. او از 17سالگي در رئال بوده و نشان داده چقدر اعتماد به نفس دارد و به رئال متعهد است. در آن سن و سال بدون اعتماد به نفس شما هيچ گاه فرصت اين را که در رختکن تيم باشيد پيدا نمي کنيد. رائول بسيار جاه طلب است، آنچه او براي رئال انجام داده غيرقابل توصيف است. رکورد 307 گل واقعاً ستودني و ارزشمند است.