پیش و پس ‌از مذاکرات هسته‌ای، با فرانسه چه باید کرد؟

شواهد نشان می‌دهد که لوران فابیوس، وزیر خارجه فرانسه با مطرح کردن شروط جدید در عصر روز دوم مذاکرات دور گذشته در ژنو، مانع به توافق رسیدن دیگر کشور‌ها شده است.

به گزارش «تابناک»، اگر پیش از این، رفع محدودیت‌ها در تجارت فلزات گرانبها و محصولات پتروشیمی، گام‌های اول غرب در عقب‌نشینی از رژیم تحریم‌ها علیه ایران به شمار می‌رفت، روز سوم مذاکرات اخیر ژنو، شاهد ورود عنصری جدید یعنی تحریم‌های خودرو نیز بود؛‌ گویا این نخستین امتیازی است که فرانسوی‌ها از دیگر اعضای ۵+۱ در مذاکرات با ایران گرفته‌اند!

هرچند این جدید‌ترین امتیازی است که فرانسوی‌ها در جستجوی آن از مسیر مذاکرات هسته‌ای هستند، سنگ‌اندازی آن‌ها در مسیر گفت‌وگو و دشمنی با مردم ایران، سابقه‌ای طولانی‌تر دارد.

بنا بر این گزارش، روز گذشته، یکی از سوابق مشعشع کاسبکاری فرانسوی‌ها در صحنه سیاست جهانی و در قبال مردم ایران، مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت. در این باره نوشته شده است: «جلوه خاص این گرفتاری دولت فرانسه را در دوران جنگ تحمیلی دیدیم. گویا فرانسه به موجب قوانین داخلی‌اش، حق فروش اسلحه به کشورهای در حال جنگ را ندارد. در زمان جنگ تحمیلی، تقریبا همه دنیا در برابر ایران صف کشیده بودند و در فروش اسلحه و دادن اطلاعات رزمی به عراق از یکدیگر گوی سبقت می‌ربودند. در این میان، ظاهرا سر فرانسه بی‌کلاه مانده بود و احساس می‌کرد از ابرقدرت‌ها و قدرت‌ها عقب‌ مانده و کسی او را نمی‌بیند که «هست».

لاجرم دولت سوسیالیست فرانسه به رهبری آقای «میتران» کار مشعشعی کرد که باید در اذهان و یاد همه صلح‌خواهان و صلح‌دوستان جهان ‌بماند: هواپیماهای جنگنده میراژ را که به موشک‌های «اگزوسه» مجهز و برای حمله به کشتی‌های نفتکش ایران مناسب بود، به عراق اجاره داد‌! تا بگوید «ما هم هستیم.» بزرگی در این مورد فرموده بود: «خیاط‌ها جایی می‌رفتند، پالان‌دوز‌ها هم دنبال آن‌ها راه افتادند و گفتند ما هم اهل بخیه‌ایم».

اگر این نگاه به سیاست فرانسوی‌ها مورد توجه قرار گیرد، آنگاه انگیزه‌های متفاوتی برای اقدامات اخیر فرانسوی‌ها مورد توجه قرار خواهد گرفت. شرکت‌های فرانسوی به ویژه در بخش‌های انرژی و خودروسازی منافع زیادی در ایران دارند و رفع همه تحریم‌ها علیه ایران، منافع آن‌ها را تهدید خواهد کرد. قاعدتا فرانسوی‌ها به دنبال شرایطی خواهند بود که بیشترین سود برای آن‌ها باشد و پای بازیگران بیشتری به اقتصاد ایران باز نشود.

سهام بلوکه شده ایران در برخی صنایع هسته‌ای و دیگر حوزه‌ها نیز چنان دندان‌گیر است که جایی در محاسبات فرانسوی‌ها داشته باشد.

بعد دیگر چرایی رفتار فرانسوی‌ها در رابطه این کشور با برخی رژیم‌های عربی در منطقه و نیز رژیم صهیونیستی قابل جستجو است. فرانسه به عنوان یک قدرت هسته‌ای و عضو دائم شورای امنیت، نمی‌تواند ادعاهای جهان‌گیر خود را فراموش کند.

حاکمان سوسیالیست فرانسه، روابط نزدیکی با اسرائیلی‌ها دارند و حامیان اسرائیل در ساختار سیاسی فرانسه از قدرت زیادی برخوردارند. این کشور پیش از این نیز به مسلح شدن رژیم اسرائیل به تسلیحات هسته‌ای کمک کرده است.

فرانسه در سال‌های نزدیک به ۱۹۸۰ در حال ساخت تأسیسات هسته‌ای برای رژیم صدام حسین نیز بوده است. در سال‌های اخیر، فرانسه برای ایجاد پایگاه دریایی در ساحل جنوبی خلیج فارس خیز برداشته است، به دنبال قراردادهای پرمنفعت نظامی با بعضی از کشورهای منطقه بوده است و در حال برنامه‌ریزی برای برگزاری مانورهای مشترک با آن‌ها است. گفته می‌شود که قطر بزرگ‌ترین سرمایه‌گذار خارجی در فرانسه در سه سال اخیر بوده است.

دسته سوم نظرات در مورد شیوه رفتار فرانسوی‌ها به تقسیم کار بین قدرت‌های غربی اشاره دارد و بر مبنای این نظر، آمریکایی‌ها از موضع فرانسه برای امتیازگیری از ایران و نادیده گرفتن حقوق هسته‌ای ایران استفاده می‌کنند.

* از نظر شما، کدام یک از سه دسته دیدگاه‌‌ها پیش‌گفته‌‌ ‌واقعی‌تر است؟

* به نظر شما رفتار نامناسب فرانسوی‌ها تا چه زمانی ادامه خواهد یافت؟

* با فرانسه، پیش و پس از مذاکرات هسته‌ای چه باید کرد؟

دیدگاه‌های مخاطبان برای تکمیل این خبر به طور زنده تا ساعت ۱۸ منتشر شد.