هياهو در خط حمله، سکوت در خط مياني

بزرگترين ضعف پرسپوليس در اين فصل، پائين بودن سرعت عناصر هجومي اش است.

به نوشته قدس، افشين قطبي درست عکس دنيزلي که علاقه ويژه به مهاجمان سرعتي داشت، ترجيح مي داد يک يا دو شماره 9 کلاسيک را که در باکس خطرناک هستند را در ترکيب اصلي بگذارد و در خط سوم هم بيشتر از بازيکنان کند، اما پا به توپ استفاده مي کرد.

برهمين اساس پرسپوليس 88 - 87 هم تيمي کند بسته شده که با توجه به ضعف ريشه اي فوتبال ايران در «سرعت گردش توپ»، سرعت پايين پرسپوليس بيشتر هم به چشم مي آيد.

پرسپوليس زمان قطبي درحالي با سيستم 1 - 3 - 2 - 4 بازي مي کرد که در خط سومش باقري، کريمي و پتروويچ حضور داشتند و کنار هم قرار گرفتن اين سه مهره ايستا،پرسپوليس را در اجراي پرس از جلو و انتقال از حمله به دفاع، دچار مشکلات جدي مي کرد.

عليرضا نيکبخت هم بازيکن 90 دقيقه اي نيست و با آغاز دور برگشت ليگ، مثل هميشه افت کرده است.حتي چند مهره ذخيره پرسپوليس هم نمي توانند سرعت پرسپوليس را در 50 متر جلو افزايش بدهند. محمد منصوري بازيکني است که با توپ خوب کار مي کند، اما وقتي توپ ندارد، واکنشي کند دارد و تيم را از ريتم مي اندازد. در اين شرايط بازگشت محسن خليلي به ترکيب پرسپوليس، معادله را پيچيده تر مي کند.

خليلي يک مهاجم ايستا و کند است که اغلب گلهايش را مثل نيستلروي از داخل باکس به ثمر مي رساند و نمي تواند در پرس از جلو و انتقال سريع به دفاع،کمکي به پرسپوليس بکند. يادآوري اين نکات براي زير سؤال بردن جنس فوتبال خليلي نيست. اتفاقاً محسن مهاجمي است که مي تواند به زودي به تيم ملي هم برگردد.

خليلي مهاجمي است که مشابه او در فوتبال ايران خيلي کم ديده مي شود. موضوع اما اينجاست که وقتي شما مهاجمي مثل خليلي را در رأس خط حمله داريد، نيروهاي پشت خليلي بايد چه ويژگيهايي داشته باشند.

اگر کريم باقري و علي کريمي و پتروويچ يک خط عقب تر از محسن خليلي بازي کنند، پرسپوليس زور زيادي در طراحي «حملات سريع» نخواهد داشت، به نظر مي رسد افشين پيرواني پس از آماده شدن خليلي، به سيستم 2 - 4 - 4 برگردد، چون توره و خليلي هيچ کدام شاخصه هاي کلي بازي در خط سوم هيچ سيستمي را ندارند و نمي توانند فرصت استفاده از 1 - 3 - 2 - 4 يا 1 - 2 - 3 - 4 را به سرمربي پرسپوليس بدهند.

در اين شرايط پيرواني مي تواند فرم بازي «طولي» را براي زوج خط حمله اش طراحي کند. بدين صورت که در آرايش 1 - 1 - 4 - 4 توره عقب تر از خليلي قرار بگيرد. ابراهيم توره مهاجمي است که به فضاي پيش روي زيادي نياز دارد تا با استارتهاي بلند و انفجاري خودش، دفاع حريف را بشکافد. فرم کلاسيک بازي توره را مقابل پيکان ديديم؛ مسابقه اي که اولين بار بود پرسپوليس 2 - 4 - 4 بازي مي کرد و زوج توره-نيکبخت يکي از بهترين نمايشهاي فصل خود را ارائه کردند.

پيرواني مي تواند يک فرم ديگر را هم انتخاب کند. به اين شکل که خط حمله اش را با مثلث کريمي، توره، خليلي بسازد. کريمي جلوتر از سه هافبک مياني دونده بازي کند و توره هم رابط کريمي و خليلي باشد. در اين فرم بازي پيرواني بايد حتماً از سه هافبک مياني کارگر با ويژگيهاي مختلف استفاده کند. مازيار زارع و پژمان نوري نيروهاي خوبي براي پرس فضا و توپ هستند و در خط دوم پرسپوليس جا افتاده اند. فقط مي ماند ضلع سوم اين مثلث که بي گمان نمي تواند کريم باقري باشد.

بادامکي هم آن قدر بدنش خراب شده که در بعضي بازيها پيرواني به خارج کردن نام او از فهرست 18 نفره فکر مي کند. ايوان پتروويچ هم نمي تواند نقش يک هافبک کارگر را بازي کند و آن قدر راحت دريبل مي خورد و يک مقابل يک ها را مي بازد که بهتر است تا آنجا که ممکن است نزديک به دروازه حريف باشد.

در واقع افشين پيرواني از هر طرف به تيمش نگاه کند، در يک پست به مشکل جدي مي خورد. اگر 2 - 4 - 4 بازي کند، هافبکهاي کناري تخصصي و سرعتي ندارد و اگر از مثلث کريمي، توره، خليلي در خط حمله استفاده کند، يک هافبک کارگر در وسط زمين کم مي آورد. درباره راه حل اين معادله چند مجهولي فقط در تمرينات و در اثر تمرين زياد و برطرف کردن نقاط ضعف مي توان به نتيجه معقولي رسيد.