هنوز انتخابات بسیاری پیش رو داریم
این روزها بازار عزل و نصب ها داغ داغ است. این حق طبیعی هر دولتی است که مدیران خود را بر اساس نوع انتظارات و کارکردهایی که دارند انتخاب نماید. دولت یازدهم نیز از این قاعده مستثنی نیست همان طور که دولت های قبلی نیز بر همین منوال عمل کردند. آنها که امروز به بهانه های واهی سعی در سنگ اندازی جلوی حرکت دولت تدبیر و امید را دارند، مدام تغییرات مدیریتی خرد و کلان دولت را شماره می اندازند. 586، 587، ...، 600، و... مرور تاریخ برای همین انسان هاست. البته اگر به تاریخ اعتقادی داشته باشند.
اما در این مقاله بنده نیز از نگاه منتقدانه به عزل و نصب های کشور در تمامی سطوح می پردازم و البته از زاویه ای دیگر. جایگاه جوانان در بین مدیران کجاست؟ جوانان کجای جغرافیای تصمیم گیری ما هستند؟ جوانان کجای آینده این کشورند؟ جوانان کجای ساختار مدیریتی کشور قرار دارند؟
خوب حرف زدن هم هنری است. این روزها، یا بهتر بگویم این سالها همه جا از جوان و توان جوان ایرانی و همت و اراده اش سخن گفته ایم و گفته اند. اما به واقع فقط خوب سخن گفته ایم. سال های متمادی است که بر نقش کلیدی جوانان در کشور تأکید کرده ایم اما دریغ از اینکه برنامه مشخصی برای تربیت مدیرانی توانمند و کاربلد داشته باشیم. سالهاست در دانشگاه ها به اصطلاح مدیر تربیت می کنیم اما دریغ و صد دریغ از اینکه خودمان آنها را قبول داشته باشیم. در حوزه های مدیریتی و انتخاب مدیران، تصمیمات خلق الساعه گرفته ایم و یا به حلقه های اطرافیان خود بسنده کرده ایم. اگر از جوانان مدیری انتخاب کرده ایم نه به صرف توانمندی اش بلکه بیشتر بر اساس همخوانی با سیاست های خودمان او را انتخاب کرده ایم و چند صباحی بر مسند مدیریتی نشانده ایم. یک نکته بسیار مهم را تأکید کنم و آن اینکه منظور از این نوشتار این است که ما مدیریت کشور را به دست جوانانی بسپاریم که توانایی، دانش و همت انجام آن مسئولیت را دارا باشند. صریح تر بگویم، به ظرف و ظرفیت آنها توجه کنیم. هر فردی را در جایگاه خودش قرار بدهیم. بر اساس تخصص و مهارت اش. شاید عده ای خرده بگیرند که در دولت گذشته این اتفاق افتاد اما نتیجه اش وضعی است که الان با آن روبرو هستیم. اتفاقاً روی سخن دقیقاً بر سر همین نکته است که ما مدیریت هدفمندی را تاکنون تجربه نکرده ایم. ما شاهد مدیریت سلیقه ای بوده ایم نه مدیریت براساس شایستگی ها. البته این نوع شیوه مدیریتی و تصمیم گیری فقط مختص به جوانان نمی شود و ما سالهاست که در حلقه های بسته مدیریتی خود اسیریم.
سوال اساسی اینجاست اگر ما به مدیریت جوانان اعتقادی نداریم پس چرا مدام از این نسل بزرگ و پر انرژی و توانمند کشور استفاده ابزاری می کنیم. هر زمان که صحبت انتخاب و انتخابات است جوانان چشم و چراغ ما می شوند . گل سرسبد شعارها و حرف هایمان. هر جا که می خواهیم از کسی مایه بگذاریم و سخنرانی هایمان را جذاب کنیم بر آنان دست می گذاریم. اما به عمل که می رسیم آنان را بی تجربه قلمداد می کنیم.
چقدر این سخن خنده دار است و البته بی پشتوانه. نمی دانم مدیران امروزی که خود را با تجربه می دانند و مدام در حلقه های بسته مدیریتی از این پست به آن پست، از این سازمان به آن سازمان، از این وزارتخانه و فرمانداری و شهرداری و مدیرکلی به آن وزارتخانه و شهرداری و .... می روند چرا این سوال را از خود نمی پرسند که آنها این تجربه ای که از آن دم می زنند را از کجا آورده اند؟ آیا روزی که آنها بر مسند مدیریت تکیه زدند تجربه داشتند؟
البته که وضعیت امروز کشور ایجاب می کند که ما از مدیران با تجربه استفاده کنیم اما آیا در اکثر حلقه های مدیریت باید از این دست مدیران استفاده نمود؟ آیا ما آینده کشور را در نظر گرفته ایم؟ به راستی مدیران فردای کشور چه کسانی هستند و با چه پشتوانه ای؟ ما چقدر سرمایه سازی کرده ایم و چقدر سرمایه سوزی؟!
عزیزان و بزرگواران، تجربه و تاریخ نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران نشان داده است که هر کجا کار را به جوانان متعهد و متخصص و با دانش سپرده ایم نتایج خارق العاده ای گرفته ایم. 8 سال دفاع مقدس خود گواه محکمی بر این مهم است. گواه اینکه جوانان این مرز و بوم با تکیه بر ایمان، اخلاص، تعهد، توانایی و تخصص و البته خلاقیت شان در سخت ترین شرایط و لحظه ها این کشور را اداره کرده اند. اینک آن تجربه پیش روی ماست فقط باید کمی از شعار زدگی خارج شویم. به سخنان زیبا گفتن بسنده نکنیم. باور کنید توانمندتر از ما برای سخن گفتن در این کشور وجود دارد. ما نیازمند خونی تازه در رگ های مدیریتی و تصمیم گیری این کشور هستیم. ما نیازمند خلاقیت و پویایی نگرش جوانان هستیم. ما نیازمند آنیم که حلقه های بسته مدیریتی را بشکافیم و طرحهایی نو بزنیم. اما این همه میسر نمی شود جز اینکه تجربه و جوانی در کنار هم باشند. نه بدان معنا که امروز از آن استفاده می کنیم و آن را در یک فرد جستجو می کنیم. بلکه به معنای درست آن نظیر آنچه در دنیای پیشرفته و مدرن امروز اتفاق می افتد؛ یعنی با تجربه ها در کنار جوانان. به قول خواجه شیراز:
ظلمات است بترس از خطر گمراهی
امیدوارم از این خواب سنگین مدیریتی بیدار شویم و با اعتماد به جوانان برومند ایران اسلامی ـ همان ها که جهان غبطه داشتن شان را می خورد ـ بیش از گذشته اطمینان کنیم. اما به یاد داشته باشیم که نباید همچون گذشته صرفاً به خاطر جوان بودن چشم بر اصول اساسی مدیریتی ببندیم. فقط کافی است کمی دقیق تر و واقعی تر نگاه کنیم. در کنار ما پر است از جوانانی که علیرغم جوانی، توانمندی، دانش، تعهد و البته ظرفیت پذیرش سمت های مدیریتی را دارا می باشند. کافی است کمی گذشته خود را به یاد بیاوریم. ما هنوز انتخابات های بسیاری را در پیش رو داریم!
* مدرس دانشگاه
براي رسيدن به مديريت بايد ابتدا يك چماق به بلندي يك متر تهيه كني شپس چند تا سخنراني را به هم بزن بد مدرك رياست به شما عطا مي شود يا اينكه ته مانده ابو غذا را بخور جناب دكتر ! نه تنها جاي يك جوان لزوما مديريت در سطح عالي جائيكه كوچكترين اشتباه منجر به فقر بدبختي يك ملت ميشود نيست بلكه اگر چنين شود بزرگترين خيانت به به جوان و ملت اوست