بازی ساده، اما مقتدرانه

استقلال روی نوار برد افتاده است، آبی ها که حالا جدی ترین مدعی قهرمانی در لیگ برتر هستند راحت تر از تصور پیروز می شوند و اکثر پیروزی های آنها- حداقل در بازی های اخیر- مقتدرانه بوده است.

به نوشته سرمایه، حالا برخی از طرفداران متعصب و دوآتشه آبی استقلال این فصل را با بارسلونای این فصل مقایسه می کنند و قلعه نویی را در حد و اندازه های پپ گواردیولا بالا می برند. به هر حال شباهت هایی میان دو تیم و دو مربی وجود دارد اما مساله مهم این است که سبک بازی دو تیم هیچ شباهتی به هم ندارد.

بارسا فوتبالی را مبتنی بر ارسال پاس های بی شمار و سریع بازی می کند (سبکی که حالا اصلاً به نام سبک بارسایی مشهور شده) و این سیستم متوالی پاس ها با حرکات انفجاری و مهارناپذیر فوق ستاره ها تکمیل می شود اما استقلال برخلاف بارسلونا بازی متکی بر پاس های متوالی را ارائه نمی دهد و شیوه بازی این تیم اصلاً پیچیده نیست. استقلال برخلاف آبی و اناری های کاتالان فوتبال را مستقیم بازی می کند و اکثر گل هایش را هم با شیوه ارسال از جناحین به ثمر می رساند.

مهار این شیوه راحت تر از شیوه پیچیده و هوشمندانه بارسا است اما چرا حریفان نمی توانند استقلال را مهار کنند و چرا آبی ها حریفان خود را به راحتی شکست می دهند؟ برای پاسخ به این سوال می توان دلایل متعددی برشمرد اما برخی از مهم ترین دلایل عبارتند از:

1- توان فیزیکی
تیم های امیر قلعه نویی همیشه از لحاظ بدنی آمادگی مناسبی دارند و توان ارائه یک بازی درگیرانه را دارند. استقلال امسال نمونه خوبی از تیم هایی است که بسیار می دوند و می جنگند و با این کار حریفان را دچار مشکل می کنند. آبی ها امسال به هیچ حریفی از لحاظ درگیری های فیزیکی و جنگ های میانه میدان باج نداده است و با شیوه پرس کردن حریفان بارها و بارها آنها را به اشتباه انداخته است. آمار گل های زده آبی ها در 15 دقیقه آخر بازی های خود نشانگر این است که توان بدنی استقلال شاید از تمام تیم های دیگر امسال بیشتر باشد.

2- هماهنگی
پس از جابه جایی های گسترده در ترکیب آبی ها در بازی های اول فصل بالاخره امیر قلعه نویی ترکیب ایده آل تیمش را پیدا کرد و حالا آبی ها اگر مجبور به تغییرات در ترکیب خود نشوند (به دلیل محرومیت یا مصدومیت نفرات) تقریباً با ترکیب ثابتی به میدان می روند. وحید طالب لو، خسرو حیدری، پیروز قربانی، هادی شکوری، حسین کاظمی، فابیو جان واریو، سیاوش اکبرپور، آرش برهانی و حالا مجتبی جباری نفراتی هستند که از قرارگرفتن در ترکیب ثابت تیم مطمئن هستند. این نفرات در کنار هم به هماهنگی زیادی رسیده اند و درک متقابل آنها از هم باعث شده برنامه های تهاجمی و تدافعی تیم
- که خیلی هم پیچیده نیستند- به خوبی اجرا شوند.

3- نیمکت قابل اتکا
شاید استقلال در مقایسه با پرسپولیس این فصل کم مهره تر به نظر برسد اما این تیم جدا از نفراتی که شمردیم بازیکنانی چون فرهاد مجیدی، پژمان منتظری، بیژن کوشکی، مهدی امیرآبادی، هاشم بیگ زاده، یدالله اکبری، میثم منیعی، ابراهیم تقی پور، محمد پولادی، علیرضا عباسفرد، علی علیزاده و ... دارد که دست مربی تیم را برای به میدان فرستادن ترکیب های لازم برای مقابله با حریفان مختلف، یا جانشین کردن بازیکنان محروم و مصدوم باز می گذارد. رقابت برای قرار گرفتن در ترکیب اصلی هم به آمادگی بازیکنان می افزاید.

4- شیوه تهاجمی
امیر قلعه نویی تیمش را برای پیروزی به زمین می فرستد. اگرچه او تیمش را با سیستم 2-5-3 که سیستمی قدیمی و غیرکارآمد ارزیابی می شود (در فوتبال مدرن) ارنج می کند اما به تمام نفرات تیمش تفکر تهاجمی را القا می کند. خسرو حیدری پیستون راست استقلال و پیستون چپ تیم (یکی از بین بیگ زاده، امیرآبادی و منیعی) نقش فعالی در تهاجمات تیم دارند و حتی پیروز قربانی (و هادی شکوری) توجیه شده اند همیشه در حملات آبی ها حضور داشته باشند. شمار بالای گل های زده حسین کاظمی و پیروز قربانی و پاس گل های خسرو حیدری نشانگر این است که تقریباً تمامی نفرات استقلال در هجوم شرکت می کنند و این شیوه تهاجمی تقریباً تمامی تیم های حریف را به حالت دفاعی می برد و مانع از تسلط یافتن آنها بر جریان بازی می شود.

5- قدرت خط آتش
«استقلال موثر حمله می کند.» این جمله یکی از آنالیزورهای معروف فوتبال ایران است. شمار ضربه های به دروازه حریف استقلال در هر بازی خیلی زیاد نیست (و خیلی از اوقات کمتر از حریفش است) اما استقلال از موقعیت های خود خوب استفاده می کنند. آرش برهانی
احیا شده در کنار سیاوش اکبرپور، فرهاد مجیدی و علیرضا عباسفرد که مهاجمانی باارزش هستند و حسین کاظمی و پیروز قربانی هافبک و مدافع گلزن آمار بسیار خوبی را برای خط آتش آبی ها رقم زده اند. مقایسه ضربات به دروازه حریفان نسبت به آمار گلزنی استقلال از دیگر مدعیان جدی قهرمانی بالاتر است و این برگ برنده اصلی آنها در این فصل است.