فشار بر وزارت کشور مانع شهردار شدن قالیباف می‌شود؟

سخنان رهبر انقلاب در مورد انعطاف در دیپلماسی، تقدیر جمعی از مردم نارمک از رئیس جمهور پیشین، تحلیل حقوقی در مورد شهردار شدن قالیباف در تهران، تغییر در قیمت حامل‌های انرژی، آینده بازار ارز و طلا و نقش سپاه پاسداران در پرتو بیانات رهبر انقلاب و رئیس جمهور در جمع فرماندهان سپاه مهم‌ترین مطالب روزنامه‌های امروز هستند.

تفاسیر متنوع از انعطاف در سیاست خارجی

سخنان رهبر انقلاب درباره نرمش و انعطاف در سیاست خارجی از جنبه‌های گوناگون مورد توجه روزنامه‌ها قرار گرفته است. ایران در یادداشتی با عنوان «نرمش قهرمانانه و منافع متقابل» به قلم داوود هرميداس باوند آورده است:

1) با توجه به طرح نظرات آقاي روحاني مبني بر گفت‌و‌گوهاي سازنده بر اساس تامين منافع ملي با كشورهاي دنيا، اكثريت مردم ايران خواستار برون‌رفت از بن‌بست‌ها و تنگناهاي موجود در عرصه‌هاي مختلف اقتصادي، سياسي، اجتماعي و حل ‌و فصل مسائل و معضلات سياست خارجي شدند كه اين موضوع بازتاب‌هاي داخلي و خارجي داشت. بنابراين خواست اكثريت مردم ايران براي انجام گفت‌وگوهاي سازنده به يك استراتژي نرم‌افزاري برمي‌گردد.

2) ارائه رويدادها و حوادث مهم منطقه و همچنين ارائه نظرات آقاي روحاني، رئيس جمهور كشورمان مبني بر به‌كارگيري سياست تنش‌زدايي و گفت‌وگوهاي سازنده با همه كشورها بدون قائل شدن تفكيك و تقسيم ميان آنها، ايجاب مي‌كند كه ايران به صورت جدي‌تر و با حسن‌نيت در طلب گفت‌وگوهاي سازنده با كشورها باشد.

در طرف مقابل هم جان كري وزير امور خارجه و جوزف بايدن معاون رئيس جمهور امريكا از گفت‌و‌گوهاي دو جانبه با ايران اظهار تمايل كردند.

از هر زاويه كه به اين موضوع نگاه كنيم، به اين مسأله خواهيم رسيد كه تمايلات داخلي اكثريت مردم ايران، آقاي روحاني و همچنين مقتضيات منطقه‌اي، سبب شده كه كشورهاي ذينفع در اين موضوع مانند امريكا با روي گشاده به سياست گفت‌و‌گوهاي سازنده ايران بنگرند.

3) همواره رسم بر اين بوده است كه رهبران، رؤساي جمهور،‌ نخست‌وزيران و وزيران امور خارجه كشورهاي شركت كننده در نشست مجمع عمومي سازمان ملل متحد در حاشيه اين اجلاس، به صورت دوجانبه و يا چندجانبه با يكديگر ديدار و درباره مسائل و مشكلات في مابين گفت‌و‌گو مي‌كنند، بنابراين اظهار تمايل آقاي روحاني براي گفت‌و‌گوهاي سازنده مضاف بر اين‌كه قبلاً هم پيام‌هاي مهمي بين آقاي اوباما و آقاي روحاني درباره مسائل مختلف از جمله سوريه رد ‌و بدل شده است، گام مثبتي در راستاي اعلام پيام جمهوري اسلامي ايران به ساير كشورهاي دنيا تلقي مي‌شود.

بنابراين مصالح و منافع ملي ايجاب مي‌كند كه از مذاكرات سازنده با كشورهاي دنيا و سازمان‌هاي بين‌المللي نه تنها نبايد اجتناب نشود، بلكه بايد استقبال شود.

چنين فضاهايي دربردارنده نرمش قهرمانانه كشورمان در برابر كشورهاي ديگر مي‌باشد و مي‌تواند در راستاي اعتمادسازي و ايجاد فضاي مساعد براي گفت‌وگوهاي دوجانبه، مورد بهره‌برداري قرار بگيرد.

از سوی دیگر، کیهان نیز در بخشی از یادداشت روز خود با عنوان « این‌کلید معجزه می‌کند » نوشته است: آن‌گونه که مقتدای حکیم انقلاب تبیین فرموده‌اند راه دیپلماسی و تعامل و ابتکار و انعطاف‌های تاکتیکی بسته نیست اما باید به این نکته کلیدی توجه داشت که دیپلماسی صرفا یک روش و ابزار است و آنچه به آن استحکام می‌بخشد، ساخت قدرت درونی است. به عبارت دیگر نمی‌توان بار تلاش و مجاهدت و خلاقیت داخلی و به فعلیت رساندن ظرفیت‌های مهم خودی را بر دوش دیپلماسی گذاشت یا ـ خدای نکرده- از موضع پایین سراغ دشمن رفت و کلید مشکلات خود را از او توقع داشت.

شاه کلید اصلی بلکه همه کلیدها دست خداست «له مقالید السماوات والارض... کلیدهای آسمان‌ها و زمین از آن خداست و آنان که به آیه‌های الهی کافر شدند، همانا آنان زیانکارانند». (زمر/63). یک‌بار از نگاه فردی فراتر برویم و نگاه اجتماعی و سیاسی و تمدنی به این کلام شریف حضرت فاطمه سلام‌الله علیها داشته باشیم که فرمود «من اصعد الی الله خالص عبادته، اهبط الله عزّ و جلّ الیه افضل مصلحته. هر کس بندگی خالص را به جانب پروردگار بفرستد، خداوند بلند مرتبه بهترین مصلحت را بر او نازل می‌کند». ما به تأسی از حضرت روح‌الله(ره) جلوه جهانی این فرمول الهی را دیدیم. باور ما به این کلام شریف امام صادق علیه‌السلام باید در تدبیر و مهندسی اجتماعی- سیاسی ما جلوه کند که «ای پسر جندب! اگر شیعیان ما استقامت می‌ورزیدند، فرشتگان با آنها مصافحه می‌کردند و ابرها بر آنان سایه می‌افکندند و در روز می‌درخشیدند و از بالای سر و زیر پا روزی می‌خوردند و چیزی از خدا نمی‌خواستند مگر اینکه به آنها عطا می‌کرد».

آرمان نیز از جمله روزنامه‌هایی است که سفر وزیر خارجه به نیویورک را مورد توجه قرار داده و در بخشی از مطلبی با عنوان «یکشنبه نیویورک ابری یا آفتابی؟» نوشته: پرونده ده ساله مناقشه تمام عیار بر سر پرونده هسته‌ای ایران به یکی از نقاط عطف عرصه دیپلماسی جهانی در چند سال اخیر تبدیل شده؛ پرونده‌ای که درطول مدت سپری شده فراز و فروهای بسیاری به خود دیده است. در برهه‌ای شیخ دیپلمات سکان‌دار حل و فصل این پرونده شد و گفتمان تعاملی را پیشه خود ساخت. پس از آن دیگرانی که در دوره احمدی‌نژاد آمدند نیز نتوانستند روند مذاکرات را به سمت و سوی حل و فصل ماجرا سوق بدهند و در برهه‌هایی نیز که می‌رفت پرونده سر و شکلی بگیرد با اظهارنظر جنجالی و فاقد ملاحظات دیپلماتیک به‌جای پیشرفت روند مذاکرات شیب معکوس به خود می‌گرفت. پرونده‌ای که روحانی و تیم همراهش تمام سعی و اهتمام خود را برای جلوگیری از رفتن آن به شورای امنیت سازمان ملل معطوف کرده بودند به طرفه‌العینی با نگرشی که قطعنامه‌ها را کاغذپاره می‌خواند راهی شورای امنیت شد و سیلی از تحریم‌های بین‌المللی و البته یکجانبه را متوجه ایران کرد. انرژی هسته‌ای، سانتریفیوژ،غنی ‌سازی، کیک زرد و... گزاره‌هایی که بیشتر شمایل علمی و فیزیکی داشتند به موضوعی ملی با دایره شمولی فراخناک تبدیل شدند که تاثیر و تبعات آن بر یکان‌یکان وجوه زندگی مردم تاثیرگذار شد. شاید همین تاثیر بود که تحولی بس بزرگ را در عرصه سیاسی رقم زد و شیخ دیپلماتی را که می‌گفت «چرخش سانتریفیوژها خیلی خوب است اما وقتی که چرخ تولید هم بچرخد» را به سمت و سوی پاستور رهنمون کرد، او وعده داده بود احیای اقتصاد ایران را در راستای تعامل سازنده با جهان پی خواهد گرفت. حال او رئیس‌جمهور است و در آستانه سفر به نیویورک و پیش از خود محمد جواد ظریف دیپلمات کارکشته ایرانی و مسئول تازه پیگیری پرونده هسته‌ای را به نیویورک فرستاده تا اولین دور از مذاکرات هسته‌ای را در قلب ایالات متحده پی بگیرد.

فشار بر وزارت کشور مانع شهردار شدن قالیباف می‌شود؟

دکتر محمد‌ هاشمی حقوقدان در مطلبی با عنوان «امضای حکم شهردار، آزمونی برای دولت» برای روزنامه آرمان اصلی‌ترین روزنامه حامی خانواده هاشمی نوشته است: منطقا هر قانونی در چند صورت می‌تواند نسخ شود. یک قانون اولا می‌تواند با تصویب مجلس به صورت کلی نسخ و بی‌اعتبار شود. حالت دوم این است که با تصویب مجلس چند ماده خاص از یک قانون نسخ شود و حالت سوم نیز شرایطی است که قانون جدیدی تصویب شود که با برخی مواد از قانون مرتبط قبلی تضاد داشته باشد و در این شرایط مواد قانونی جدیدتر بر نسخه قبلی اولی است و آن را نسخ می‌کند. در قانون شوراهای شهر و روستا که در سال 69 توسط مجلس تصویب شد، ذکر شده بود که یک فرد نمی‌تواند برای بیش از دو دوره متوالی به عنوان شهردار انتخاب شود اما در حال حاضر شورای شهر تهران یک فرد را برای سومین بار متوالی به عنوان شهردار تهران انتخاب کرده است. برخی مطرح می‌کنند که قانون شوراهای شهر و روستا که در سال 75 به تصویب مجلس رسیده، ناسخ قانون قبلی است و محدودیت دو دوره متوالی برای شهرداری یک فرد برداشته شده است. اما باید توجه داشت که در قانون جدید اشاره شده است که قوانین قبلی متضاد بی‌اعتبارند و این در حالی است که در نسخه جدید این قانون هیچ اشاره‌ای به محدودیت توالی شهرداری نشده است. بنابراین منطقا و قانونا این ماده قانونی همچنان از اعتبار قانونی برخوردار است. در این زمینه رئیس مجلس گفته بودند که شهردار فعلی تهران منعی برای انتخاب مجدد ندارد اما باید توجه داشت که این موضع آقای لاریجانی نظر شخصی ایشان است. هرچند که این صحبت به لحاظ سیاسی روی این مساله آثار خود را بر جای گذاشت. با تمام این تفاسیر شورای شهر تهران آقای قالیباف را به عنوان شهردار انتخاب کرده و اکنون وزارت کشور است که باید حکم شهردار تهران را صادر کند. با توجه به اینکه انتخاب شورای شهر به لحاظ قانونی مشکل دارد، وزارت کشور می‌تواند اولا به شورای شهر تذکر دهد و در صورت عدم اصلاح نظر شورا، درخصوص این مساله به دیوان عدالت اداری شکایت کند. نهایتا دیوان عدالت اداری با گرفتن استفساریه از مجلس و بررسی موضوع می‌تواند در این مساله قضاوت کند. اگر وزارت کشور بدون توجه به قوانین موجود حکم گزینه فعلی شهرداری تهران را صادر کند، عملی برخلاف قانون انجام داده است. امیدواریم که در این ماجرا قانون زیر پا گذاشته نشود و مصلحت‌اندیشی‌های سیاسی باعث نشود تا عملی برخلاف قانون صورت گیرد. حضرت علی(ع) نیز در احادیث بسیاری تاکید داشته‌اند که مومن در کاری که بر عهده گرفته است امانت را حفظ کند. وزارت کشور نباید براساس فشارهای سیاسی یا نظر شخصی وزیر تصمیم بگیرد و باید براساس قانون رفتار کند. حاکمیت قانون از اصول اساسی و بارز دموکراسی است که باید در این زمینه حقش ادا شود.

این بار کلامی از «بهار» بر زبان نیاورد

شرق مراسم تقدیر از احمدی‌نژاد در مسجد جامع نارمک را مورد توجه قرار داده و نوشته: شب گذشته جلو مسجد جامع نارمک شلوغ بود و به مناسبت روز ولادت امام رضا(ع) شیرینی و شربت می‌دادند. هوا کم‌کم تاریک می‌شد و وقت نماز نزدیک‌تر، صدای اذان که بلند شد خیلی‌ها برای نماز وارد مسجد شدند و جز عکاسان و خبرنگاران و چند جوان که مسوولیت برنامه را بر عهده داشتند، با محافظان پیش‌روی احمدی‌نژاد کسی بیرون نبود. نماز مغرب و عشا اقامه شد و قرآن هم خواندند تا احمدی‌نژاد از اتومبیلی که با آن مسیر پیاده چهار، پنج دقیقه‌ای از خانه‌اش تا مسجد را آمده بود، پیاده شد و زودتر از همه، خبرنگاران و عکاسان دورش حلقه زدند. چند نفر از عابران پیاده هم که از صدای شاتر دوربین‌ها خبر‌دار شده بودند که لابد کسی در این میان است، آمدند عکس یادگاری با رییس دولت سابق گرفتند. احمدی‌نژاد وارد مسجد شد، امام جماعت ایستاده از خدمات هشت‌ساله او تعریف می‌کرد که احمدی‌نژاد نشست، سرش را پایین انداخت و با انگشتری که به دست داشت بازی می‌کرد. کمی بعد امام‌جماعت برای بار دوم خاطره‌اش را از نو تعریف و تمام کرد و آمد کنار احمدی‌نژاد نشست. امام‌جماعت از احمدی‌نژاد پرسید: «پایتان چطور است؟» احمدی‌نژاد دستی به زانوهایش کشید و گفت «الان بهترم.» مجری برنامه از احمدی‌نژاد خواست بایستد تا از او تقدیر شود. احمدی‌نژاد از سوی خانواده‌های شهدا و مومنین هم‌محلی‌اش یک تابلوفرش که روی آن «و ان‌یکاد» نوشته بود از دست امام‌جماعت مسجد و جانبازی که کنارش ایستاده بود گرفت و سپس پشت تریبون رفت و از انسان، عدالت، امام و خدا با برای ورود 150 نفر حاضر، حرف زد اما کلامی از «بهار» بر زبان نیاورد. حرف‌هایش که تمام شد موقع رفتن باز کسانی با او عکس گرفتند و کسانی از مشکلاتشان گفتند. کسانی هم برای گذران وقت هم که شده ایستاده بودند و نگاه می‌کردند. او با هرکه می‌توانست، می‌ایستاد و حرف می‌زد اما خبرنگاران در این میان طرفی نبستند. در برابر پرسش از 16‌میلیاردتومان لبخند زد، درباره ساختمان «لادن» هم لبخند زد با این تفاوت که پشت‌بند این لبخند صلوات فرستاد. در پاسخ به اینکه «چرا دیگر کاپشن بهاری تنتان نمی‌کنید»، گفت: «الان تابستان است» و وقتی خبرنگار جواب داد که سال‌های اول همه فصل‌ها تنتان بود، جوابی نداد. از قیاس آمار دولتش با آماری که روحانی در گفت‌وگوی تلویزیونی ارایه کرده بود چهره در هم کشید. وی در پاسخ به سوال دیگری مبنی بر اینکه که آیا خبر جدیدی از دانشگاه ایرانیان دارید گفت: «فعلا با مشکلات اداری مواجه شده‌ایم که در صورت حل‌شدن آن خبرهای جدید را به اطلاع خواهیم رساند.»

دو روایت متفاوت از نقشی که سپاه باید در کشور داشته باشد

بعد از بیانات رهبر انقلاب و سخنرانی رئیس جمهور در جمع فرماندهان سپاه، امروز هم نقش سپاه در کشور مورد توجه روزنامه‌ها قرار گرفته است.

ابتکار در سرمقاله خود با عنوان «قامت سپاه تا کجا؟» به قلم محمدعلي وکيلي نوشته است: سپاه قدرتمندترين نهاد بر آمده از انقلاب اسلامي است. مطابق اصل 150 قانون اساسي وظيفه اش حراست از انقلاب و دست آوردهاي آن تعريف شده است. به طور طبيعي نمي‌توان آن را در قالب يک ارگان نظامي صرف تعريف و رسالتش را به دفاع و پاسداري از مرزهاي جغرافيايي محدود کرد ولي برغم رسالت انقلابي اين نهاد که طيفي از وظايف سياسي، اجتماعي و امنيتي را در بر مي‌گيرد. ولي دخالتش در سياست و احزاب مورد نهي صريح حضرت امام ( ره ) قرار گرفت. بر همين اساس همواره نحوه تعامل سپاه با دولت‌ها، احزاب و چگونگي انجام وظايفش مورد چالش گروهها و شخصيت‌ها بوده است. برخي با تکيه بر مفهوم کش دار و تفسير بردار (دفاع از انقلاب و دست آوردها ) دخالت سپاه را در سياست‌هاي داخلي، توجيه و ورودش به انتخابات و مواضع جانبدارانه اش را نه خروج از رسالت که عين وظيفه پاسداري تفسير و تعبير مي‌کنند. گروه ديگر مأموريت دفاع از انقلاب و دست آورردهايش را ناظر به کليت نظام، جهت گيري‌هاي کلان و در يک کلام اصول جوهري انقلاب که در قانون اساسي تبلور يافته است، مي‌دانند. اين گروه قامت سپاه را همسان و هم طراز با قامت انقلاب اسلامي و جمهوري اسلامي مي‌دانند. دخالت سپاه در سياست‌هاي داخلي که در چارچوب قانون و در زير سقف نظام و در متن جمهوري اسلامي صورت مي‌پذيرد را موجب تنزل جايگاه و خروج اين نهاد از شأن و منزلت قانوني و عرفي آن مي‌پندارند. با رجوع به تجربه 35 سال گذشته، معلوم مي‌شود که هر گاه برخي عوامل سپاه مطابق تفسير گروه اول به مسايل سياست داخلي ورود جزئي و حزبي پيدا کردند دچار افت منزلت شدند ولي هر زمان که بر اساس تفسير و برداشت گروه دوم چتر خود را تا سقف نظام ارتقاء دادند و گستره آن موجب جذب حداکثري گرديد در آنصورت هم بر کاريزماي؟ تشکيلاتي آن و هم بر تعالي منزلت آن افزوده گرديد. عملکرد سپاه در هشت سال دفاع مقدس نمونه واقعي از صحنه وظيفه دفاع از انقلاب بود. رشادت پاسداران و بسيجيان در آن روزگاران در خاطرات ملت ايران فراموش نا شدني و جزو افتخارات تاريخي و لحظه لحظه آن موجب غرور ملي مي‌باشد. بي شک نسل اول سپاه که در متن جنگ و دفاع مقدس رشد کرد و خود را آزمود، هيچگاه در طول ساليان پس از جنگ گرفتار امواج سياست و دام‌هاي اقتصادي و شيطنت احزاب نگرديدند بسياريشان که آثار جنگ را در وجود خود به همراه دارند با نداري‌ها و با فرهنگ جهاد ادامه زندگي دادند و خود را نباختند. وجودشان در جامعه موجب قضاوت افکار عمومي و الگويي زنده از دوران جهاد و شهادت مي‌باشد. در مسير زندگي شخصي گرفتار تنگنا هستند ولي در انجام وظيفه انساني و اخلاقي خود هيچگاه رفوزه نشده اند بديهي است که سلامت آن نسل، محصول سرمايه معنوي بر آمده از جنگ و جهاد مي‌باشد. اما نسل‌هاي بعدي که در کسوت پاسداري قرار گرفته اند، در معرض آسيب‌هاي جدي مي‌باشند.

در همین حال داوری از نزدیکان احمدی‌نژاد در مطلبی در روزنامه اعتماد به سخنان دیروز سردار رمضان شریف در گفتگو با همین روزنامه انتقاد کرده و در مطلبی با عنوان «ملي- مذهبي ها را به دريا بريزيم؟» نوشته: «اي كساني كه ايمان آورده ايد! همواره براي خدا قيام كنيد، و از روي عدالت، گواهي دهيد! مبادا دشمني با جمعيتي، شما را به گناه و ترك عدالت كشاند! عدالت كنيد، كه به پرهيزگاري نزديك تر است!» سوره مائده آيه 8

سردار رمضان شريف، سخنگوي محترم سپاه پاسداران، ديروز در مصاحبه با روزنامه اعتماد براي توجيه فعاليت هاي نهاد متبوع خود در عرصه عمراني، به رقابت جريان موسوم به ملي- مذهبي با سپاه اشاره كرده و گفته است: «رقيب سپاه در پروژه هاي عمراني، ملي - مذهبي ها هستند. سوال من از شما اين است كه چرا كسي عقبه سياسي شركت هاي بزرگي را كه رقيب سپاه هستند پيگيري نمي كند. 70 تا 80 درصد شركت هاي بزرگي كه رقيب ما هستند وابسته به ملي – مذهبي ها هستند. شركت هاي بزرگ ملي - مذهبي پروژه مي گيرند و كسي هم از آنها هيچ سوالي نمي كند اما همه سپاه را تخريب مي كنند. علت اين هجمه هاي گسترده عليه سپاه، فني و اقتصادي نيست. بهتر است وابستگي جرياني ساير پيمانكاران بررسي شود.» درباره اظهارات سخنگوي محترم سپاه پاسداران ذكر دو نكته الزامي است: اولادر شرايطي كه جريان موسوم به ملي - مذهبي به دولت و حاكميت راه ندارد و وابستگان آن از كانديداتوري رياست جمهوري و مجلس تا انتصاب به عنوان يك مدير مياني در نظام محروم هستند آيا بايد آنان را از فعاليت در بخش خصوصي هم محروم كرد؟ اگر شركت هاي خصوصي وابستگان اين جريان، از طريق حضور در مناقصات دولتي و بر اساس ضوابط و شرايط قانوني، بتوانند پروژه هاي عمراني دولت را برنده شوند، كدامين اشكال و اخلال در مسير توسعه و عمران كشور بروز مي كند؟ آيا اينقدر از دادن بيل و كلنگ به دست مخالفان سياسي مان و فرستادن آنان به بيابان ها براي پروژه هاي عمراني نگرانيم كه خواستار «بررسي وابستگي جرياني پيمانكاران» مي شويم؟ با چنين رويكردي كه سردار شريف تجويز مي كنند آيا بهتر نيست كلامخالفان سياسي مان را به دريا بريزيم و نفسي از روي آسايش بكشيم؟! آيا سردار شريف دقت داشته است با بيان اين نكته كه 80 درصد رقباي سپاه، شركت هاي وابسته به ملي- مذهبي ها هستند، تلويحا توانمندي جريان موسوم به ملي- مذهبي را در عرصه هاي عمراني تاييد مي كند چون بديهي است كه وابستگان جريان موسوم به ملي - مذهبي نه تنها از رانت سياسي برخوردار نيستند بلكه با موضع منفي حاكميت نسبت به آنها، هيچ روزنه يي براي ورود آنها به عرصه عمراني، جز اتكا به توانمندي و رزومه كاري شان وجود ندارد.