عادل فردوسی پور و دربی 77

مردِ محبوب رسانه ای فوتبال ایران دیروز بیش از اینکه یک گزاشگر باشد و خود را مقید به اصول گزارشگری کند، یک منتقد عصبانی بود، یک راوی تراژیک، یک خسته عاصی از دربی و به تمسخرکِشنده ی هر چه و هر که در این مستطیل سبز هست و نیست.

قانون آنلاین- دربی 77 هم به تاریخ پیوست. دیداری که همانند دو دربی اخیر صفر صفر شد و همانند n دربی اخیر سرد و کسالت بار بود. به لطف گزارش عادل فردوسی پور که در آخرین لحظات برای گزارش این مسابقه انتخاب شده بود، تماشای آخرین دربی از تلویزیون غیرقابل تحمل تر از تماشای این دیدار از روی سکوهای ورزشگاه بود. البته اگر بشود اسم این مرثیه خوانی و آن ریشخندها را گزارش فوتبال گذاشت. مردِ محبوب رسانه ای فوتبال ایران دیروز بیش از اینکه یک گزاشگر باشد و خود را مقید به اصول گزارشگری کند، یک منتقد عصبانی بود، یک راوی تراژیک، یک خسته عاصی از دربی و به تمسخرکِشنده ی هر چه و هر که در این مستطیل سبز هست و نیست. 

آنچه عادل فردوسی پور را به مطرح ترین چهره در میان  گزارشگران فوتبال ایران تبدیل کرد، اطلاعات بالا، مطالعات وسیع، کنایه های به جا و پرهیز از تکرار بود.گزارش های این روزهای عادل اما حداقل از دو مورد آخر خالی هستند. او حالا در جریان گزارش دربی پایتخت که میلیون ها مخاطب دارد، بارها و بارها ماجرای خواب کیروش در جریان یکی از مسابقات استقلال را پیش می کشد، همانطور که پیش از این در برنامه اش چند ده بار به ماجرای آب معدنی های مشکوک اصفهان اشاره کرده است. کنایه های آقای گزارشگر هم دیگر-به ویژه به هنگام گزارش بازی های داخلی- ناب و تر و تازه نیستند و یا تکرار چند باره موضوعی پیش پا افتاده و زرد هستند و یا

فردوسی پور علاقه زیادی دارد که در نقش قیم فوتبال ایران ظاهرشود. او با آن ژست های نخ نماشده ی ضدثروتش به گونه ای علیه قراردادهای نجومی و بازیکنان پردرآمد موضوع می گیرد و بهت زده می شود که انگار متضعف ترین آدم روی کره زمین است.برای او تنها دو پاس اشتباه دهنوی در همان 15 دقیقه ابتدایی مسابقه کافی است تا با توپ و تشر به این بازیکن هجوم ببرد و بگوید «چیکار میکنه بازیکنی که سرش دعواست؟!» و ورود خلعتبری به زمین هم بهانه ای است برای کنایه باران کردن دوباره این بازیکن و صحبت کردن از لزوم هنگ کردن فیفا به جهت تاریخ فسخ قرارداد و امضای او. انگار تمام بحث های فرسایشی و طولانی بر سر این انتقال در برنامه نود برای آقای فردوسی پور کفایت نکرده است. عادل دست روی سوژه درستی گذاشته است اما به محاکمه بخش بی تقصیر ماجرا می پردازد. او فقدان نظم سیستماتیک باشگاه ها و عدم وجود درآمدزایی در فوتبال کشورمان را به سادگی نادیده می گیرد و تمام طعنه ها و مرثیه های داغ را به سمت بازیکنانی روانه می کند که معلول چنین سیستم ناقصی هستند، نه علتش!  

عجیب ترین جمله عادل اما در دقایق پایانی مسابقه از زبان او جاری شد. جایی که او ادعا کرد هواداران سرخابی حاضرند تیم محبوب شان ببازد اما بازی گل داشته باشد. ادعایی که با نگاهی کوتاه به حال و روز سکوها و افراد حاضر پشت سنگرهای شبکه های اجتماعی، نه تنها غلط، بلکه حتی خنده دار به نظر می رسید. فردوسی پور با این نیش های تلخ و گزارش های غمبار شاید در چیذر به توفیق بیشتری دست یابد تا اتاق گزارش ورزشگاه آزادی. اویی به گفته خودش مجبور بود 3 دقیقه پایانی بازی را ببیند و البته به این فکر نمی کرد که بیننده ها هم  مجبور بودند 93 دقیقه به گزارشش گوش دهند. البته اگر بشود اسم این مرثیه خوانی و آن ریشخندها را...