داربی را تحریم کنید

دربی را تحریم کنید دوستان. آنهایی که از ایلام و بوشهر و گیلان و کرمان آمده بودید. دربی را تحریم کنید. پیش خانواده تان بمانید و دل برای آنها بسوزانید.

ملت ایران-آلبر کامو فیلسوف بزرگ الجزایری فرانسوی قریب به نیمی از زندگیش را صرف مبارزه با پوچی کرد. شاهکارهایی همانند طاعون بیگانه و افسانه سیزیف گواه کامل این ادعاست. اما کامو که بسیاری از کارهای بشر را ندانسته و همراه با پوچی میدید عاشق بی بدیل فوتبال بود. میگفت هرگز نمیشود نشخیص داد توپ از چه سمتی می آید و هرگز فوتبال را برخلاف دیگر روشنفکران عصر با تئاتر عوض نکرد. میگفت با فوتبال احساساتی میشوم و البته این حس احمقانه را دوست داشت.

امروز با دیدن تمام مردمی که به ورزشگاه رفته بودند. با دیدن تکل صادقیان خلعبری و نکونام میلیاردی وشیرینی و ماجدی برنامه ۹۰. با دیدن داوری که از حساسیت فقط کشتن یاد گرفته بود و کارت. با دیدن لباس های مجید و ال اشپورت که همانها هم حیف بودند. با دیدن رحمتی بدون اسپانسرش پوماو نیلسون با لباس عابدزاده برای رو کم کنی. با دهنوی در راست خط حمله و رضایی در چپ. با منتظری در راست و اکبرپور به جای مغز متفکر. دیدم کلاه بزرگی سرم رفته است. اگر البر کامو این دربی های صد هزار نفری و این مخلفات را میدید چه میگفت؟

فکر کنم میگفت ما نویسنده ها به در هیچ هم نخوریم باید لا اقل عرضه زدن حرف هایی را که دیگران ندارند بزنند داشته باشیم. مگرانهاکه عای حرف زدن دارند شما را روشن نکرده اند؟ و البته راست میگوید. او با تمام عشقش به فوتبال افسانه سیزیف را نوشته است. افسانه مردی که سنگی را بدون آگاهی به قله کوهی میبرد و باز از قله کوه سنگ به پایین. پس مفهوم پوچی را خوب میفهمد. اگر بود میفهمید و میدید ما چطور میبینیم پوچی سراسر این فوتبال را گرفته و به جای بیچاره های کنار استادیوم خواب حرف نمیزنیم. به جای آنها فریاد نمیکشیم لعنت به پول یا مفت. نمیگوییم زمین نداریم دروغ بازیکنانمان میدهیم و بعد میلیاردی هم خرجشان میکنیم. نمیگوییم مردم بیچاره گناهشان نادانی نیست. کم بود تفریحات است و این فوتبال بد ترین سرگرمی ممکن برای دل آنهاست.

پیشنهاد

دربی را تحریم کنید دوستان. آنهایی که از ایلام و بوشهر و گیلان و کرمان آمده بودید. دربی را تحریم کنید. پیش خانواده تان بمانید و دل برای آنها بسوزانید. عشق به این سرخ آبی عشق نیست که سودای خام است. پوچ است. عشق بلند میکند و زیبا. اینها فقط شعور میکشند. با آمدنتان میگویید آفرین به شماها که هر غلطی هم بکنید و پول یامفتش را بگیرید هم ما با شماییم و علیه خودمان

دربی را تحریم کنید تهرانی های محترم. حیف از ۵۰۰۰ تومن. هندوانه بخرید و خنک لذت ببرید. به خانواده تان فکر کنید. کتاب بخوانید. روز فیفا است. به فوتبال زیبا فنلاند اسپانیا خیره شوید. اما گول نخورید. به خدا در تمام مذاهب تکیه بر صداقت است. اگر دیدید بیایید اگر نه لگد بزنید و برمید. باید روزی فریادی و های و هویی بر آید تا بدانند که فوتبال به این نا مادری ها نیاز ندارد. به آنها که به شعور شما احترام نگذاشتند نگویید تا ابد سرخ تا ابد آبی. هواداری گاهی فریاد زدن از کم بود هاست؟ کی فریاد زده اید با کدام لذت قهرمان شویم؟ فوتبال بیشتر تحیم شما نیاز دارد. دربی را تحریم کنید. تا مجبور شوند امثال صادقیان بسازند. این بزن زیرش ها را تحمل نکنید. شاید خواب خوشی در ظهر جمعه دلگیری بهتر از بیداری با هزار عذاب وجدان باشد که باز دربی هیچ هیچ شد و ما درس نگرفتیم. سنگ آنها که بلد نیستند را تا قله کوه نبریم. باز به پایین میغلتد. از ما گفتن