چرا دربی ایران بی کیفیت است؟

هفتاد و هفتمین دیدار تیم‌های فوتبال استقلال و پرسپولیس در هفته هشتم سیزدهمین دوره رقابت‌های لیگ برتر روز جمعه در ورزشگاه آزادی تهران برگزار شد و در یک بازی سرد و کسل کننده با تساوی بدون گل به پایان رسید.

به گزارش «تابناک»، مهم‌ترین نکته‌ای که موجب تساوی دربی می‌شود، به غیر از ترس مربیان، قضاوت بازی و داوری است که به آن توجه نمی‌شود. از هنگامی که پای داوران خارجی از دربی ایران قطع شد، نتایج پیاپی تساوی‌ها در دربی آغاز شد و این سریال همچنان ادامه داشته و خواهد داشت.

دقت کرده‌اید هر گاه بازی در حال سرعت گرفتن بود سوت بی‌موقع داور جلوی روند بازی را گرفت، تا هر دو تیم را به نوعی راضی نگه دارد. به گواه بیشتر کار‌شناسان دست‌کم چهار بازیکن باید اخراج می‌شدند و پنج بازیکن دو تیم بایستی اخطار می‌گرفتند، ولی فغانی انگار ندید‌ و یا احیانا در حال فکر کردن بود!

‌جالب اینکه عادل که خودش کار‌شناس داوری است، در صحنه‌های مربوط به استقلال حواسش جای دیگری بود! یک وقت فکر نکنید از قلعه نوعی حساب می‌بره! در دقیقه ۸۲ عمران‌زاده، جفت پا، خلعتبری و توپ را با هم زد و مرتکب خطا شد که فغانی کارت زرد هم نداد‌ و البته گزارشگر بازی هم سکوت کرده بود!

توجیه آقایان این است که اگر از داوران ایرانی استفاده نکنیم، شانس حضور جام جهانی داوران کم می‌شود! باید در پاسخ به این دوستان عرض کنیم که با این قضاوت‌های ضعیف خیالتان راحت که داوری برای جام جهانی نخواهیم داشت، البته خدا کند ناظران‌ ای اف سی این بازی را ندیده باشند!

‌مثل اینکه داوران ما نمی‌دانند که ندادن کارت زرد و قرمز نمره منفی دارد، البته فغانی شانس آورد در محوطه جریمه دو تیم اتفاق خاصی رخ نداد. آقای فغانی ضربه بدون توپ صادقیان به نکونام در قانون اولیه داوری کارت قرمز دارد، آیا راه رفتن نکونام روی صورت خلعتبری کارت ندارد؟! عمران‌زاده، جفت پا، خلعتبری و توپ را با هم زد و مرتکب خطا شد ولی انگار نه انگار... .

واقعیت را بپذیریم؛ داور خارجی از این خطا‌ها بی‌محابا نمی‌گذرد و به بازی سرعت می‌دهد، در ضمن به اعتراض بی‌جهت مربیان اعتنایی نمی‌کند و تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد.

خودتان بازی چند سال گذشته دو تیم با قضاوت داوران خارجی را با بازی‌های دربی با داوران ایرانی ‌و کیفیت بازی‌ها را با هم مقایسه کنید.

البته این مسأله دلیل نمی‌شود که بازی ضعیف و دفاعی دو تیم را نادیده بگیریم.

‌استقلال شهامت پنج دقیقه حمله ممتد را نداشت و سرمربی‌اش حسرت می‌خورد که چرا بازی برنده نداشت. لابد تقصیر لیدر باشگاه بود که آبی‌ها در نیمه دوم نمی‌خواستند و یا نمی‌توانستند چند حمله «پر دامنه» روی دروازه حریف طراحی کنند. قلعه نویی می‌دانست اساس تیم دایی روی ضد حمله بنا شده از این رو سراغ «ریسک» نرفت.

پژمان نوری هافبک دفاعی خود را در دفاع چپ قرار داد، در حالی که فردین عابدینی آماده را روی نیمکت داشت. تنها دستور داده بود بازیکنان حریف را در میانه میدان با پرس زیاد در تنگنا قرار دهند. در آن سو پرسپولیس هم با خلأ بزرگی در میانه میدان مواجه بود. استقلال تکلیفش روشن بود که هیچ بازیکنی را در حد و اندازه‌های جباری برای توپ پخش کردن ندارد اما پرسپولیس هم دهنوی درگیر شونده را به نوروزی و خلعتبری ترجیح داد.

از این روی، پرسپولیس در داربی، مشکل اصلی تغذیه مهاجمانش را داشت. غلامرضا رضایی مادامی که در زمین بود، هیچ توپی نگرفت و صادقیان و سید صالحی هم مجبور بودند خودشان برای به دست آوردن توپ سی متر به عقب‌تر از پست سازمانی‌شان بیایند.

در ضمن در کنار این مسائل، ‌مسأله دیگر ترس و فشاری است که روی بازیکنان وجود دارد. آن‌ها می‌خواهند هر لحظه توپ را از دروازه خود دور کنند؛ حالا این توپ هر کجای زمین می‌خواهد باشد فقط نباید در محوطه جریمه دو تیم باشد. این است که بازیکنان مجبور می‌شوند زیر توپ بزنند.

‌بهترین کار این است که شجاعت داشته باشیم، به جای داوران ترسو استفاده کنیم با آوردن داور خارجی کیفیت بازی را بالا ببریم