مديريت ادعا !
1) بين برخي از عوام، فرضيه اي مطرح است با اين مضمون كه «در ايران هر كسي بهتر حرف بزند، موفق تر است.»
به نوشته قدس، اينكه آيا در حقيقت چنين چيزي وجود خارجي دارد يا نه، مسأله پيچيده اي است كه تأييد يا رد آن محتاج سند و مدرك و تحقيق و پژوهش است.
با اين وجود، اما در فوتبال ايران دست كم مي توان مسؤولان مختلفي را رصد كرد كه بي وقفه در پي به رخ كشيدن فعاليتهاي خود و بهتر نشان دادن اوضاع، با حربه «ادعا» هستند.
2) جريان جالبي كه اين روزها بر فوتبال ايران حاكم شده، وقوع مجادله بين مديران فعلي و سابق هر دو باشگاه پرسپوليس و استقلال است. در اردوي آبي ها، واعظ آشتياني تقريباً هيچ روزي را به طور كامل سپري نمي كند، مگر آنكه در خلال آن مصاحبه اي توفنده عليه فتح ا... زاده كرده باشد! رئيس فدراسيون دوچرخه سواري، از همان روز تكيه زدن بر صندلي مديريت استقلال در خيابان لارستان، مواضع مدير پيشين را هدف قرار داد و در توصيف آنارشيسم حاكم بر اين تيم پيش از ورود خود، تا آنجا پيش رفت كه در يك اظهار نظر بي سابقه اعلام كرد « استقلال ديگر حسينقلي خاني اداره نمي شود!»
اوضاع در پرسپوليس هم البته به تدريج شبيه استقلال شد؛ تا جايي كه اكنون گذشته از رويارويي هميشگي پيشكسوتان در اردوي اين تيم، مديران جديد و قديم هم به پر و پاي هم مي پيچند. در واقع علني شدن منازعه آخوندي و كاشاني، مرحله تازه اي از درگيريهاي هميشه خاموشي بوده كه در اين باشگاه وجود داشته است.
3) سؤال مهم اين است؛ آيا براي اداره امور و رتق و فتق بهتر كارها، اين همه «منم منم كردن» و حمله به ديگران لازم است؟ مديريت مدرن به اهالي اش مي فهماند در قرن 21 قطره قطره و ذره ذره انرژي ارزشمند و لازم است. هيچ كس حق ندارد بدون توجه به مسؤوليتي كه پذيرفته، زورش را خرج مواجهه با جريانهاي بيروني كند. همه آنچه مي توان در راه بهبود اوضاع مجموعه صرف كرد، مطلقاً بايد براي اهداف داخلي هزينه شود.
با اين وصف، واضح است كه در دنياي امروز، نشاني از جنگهاي بيهوده اين چنيني وجود ندارد و به عبارت روشن تر، سر هر كسي به كار خودش گرم است.
4) «مديريت ادعا» شامل حال اكثر مديران ورزشي ايران زمين مي شود. همين چند شب پيش اكبر غمخوار در يك برنامه زنده تلويزيوني چنان به تشريح مؤلفه هاي نوين اداره يك باشگاه ورزشي پرداخت كه مخاطبان هوس كردند يكي از دو قطب فوتبال ايران را شبانه به اكبرخان بسپارند(!) اما كيست كه نداند او در دوران مديريت خود در پرسپوليس طي ليگ چهارم، چه دوران ناكام و اسفباري را سپري كرد؟!
مغفول ماندن تئوري «به عمل كار برآيد» در فوتبال ايران، باعث شده تا از فدراسيون و پرسپوليس و استقلال تا سايپا و فوتسال شاهد رويارويي مديران و مسؤولان در مقابل هم باشيم؛ تو گويي هر كه سخنور بهتري است، توفيق بيشتري دارد!
5) در اين ميان، اما نبايد نقش تصميم سازان كلان ورزش ايران را از ياد برد. اگر در همه اين سالها اصل را بر «كيفيت» مي گذاشتند و به هياهوهاي جانبي وقعي نمينهادند، حالا مديراني داشتيم كه براي حفظ پايه هاي قدرت خود و نيز تمديد عمر مديريتي شان، سختكوش و مثمر ثمر ظاهر مي شدند.
در اين شرايط وقتي هيأت مديره موفق پرسپوليس جاي خودش را به هيأت مديره كم اثري مي دهد كه دو عضو آن صرفاً پيشينه «سخنگويي» داشته اند، بديهي است كه شوق فعاليت و كسب موفقيت به خاموشي مي نشيند و مسؤولان مربوطه صرفاً در مسير سخنوري حركت مي كنند!
