راهی که والیبال طی کرد

مدت ها بود چنین لبریز از غرور و شادی نشده بودیم. غروری توام با افتخار ملی که با هر حرکت والیبالیست های دلاور کشورمان در سیمای همه ما متبلور می شد. لذت بردیم از این نوع ورزش و از این نوع شجاعت و شهامت و درایت . درود بر این بزرگمردانی که درس شجاعت و درس ایستادگی و مردانگی دادند به همه اجزای ورزش. به آن فداراسیونها و ورزشکارانی که سالهاست فقط برای کسب تجربه، پولها و دلارهای زبان بسته را به پایشان می ریزیم اما انگار در شوره زار و در کویر تخم برنج و گندم می کاریم. بفرمایید این هم از بازی جمعی ایرانی. ایرانیانی که می گفتند در ورزشهای گروهی هرگز موفق نمی شوند و شوربختانه متولیان بی لیاقت برخی از فدراسیونها هم این تفکر را رواج می دهند.

در همین والیبال اگر قبل از سالهای 75 می توانستیم یک گیم از سریلانکا یا هند بگیریم جشن برپا می کردیم. چین و کره و ژاپن که برایمان غول های دست نیافتنی بودند. سرویس ژاپنی معروف بود بین والیبالیست های آن زمان. اگر کسی بلد بود بزنه و جراتش را داشت خیلی هنرمند بود. همان موقع مدیرانی که کار بلد نبودند تا می گفتیم چه چیز جوانان ما از چشم بادامی ها کمتره که نمی توانیم به آنها برسیم بلافاصله باد به غبغب می انداختن و نگاهی از بالا به پایین می کردند یعنی اینکه بابا ما تا صد سال دیگر هم نمی رسیم به ژاپن و کره. اما حالا این تشکیلات که البته از اوایل دهه 70 با یک برنامه ریزی اصولی از سوی محمدرضا یزدانی خرم آغاز شد و با تئوریسینی به اسم ایوان بوگانیکف روس تداوم یافت و با نقشه ها و تدابیر اوو حمایت روسای فدراسیون شامل یزدانی خرم و داورزنی ،حالا والیبال ایران در جمع بزرگان جهان بزرگی می کند. حالا بزرگترین و معروف ترین آبشارزن جهان یعنی زایدتسیف ایتالیایی و سایر بزرگان لاجوردی پوش که 8 بار قهرمان لیگ جهانی شده اند در خاک و ورزشگاه خود مقابل شیربچه های ایرانی مستاصل می شوند و اگر یکبار توپشان از دفاع ایران رد می شد جشن و پایکوبی براه می انداختند. حالا ایران و ایرانی به خود می بالد و احساس غرور می کند به خصوص ایرانیانی که در ایتالیا زندگی می کنند و حتما قبل از بازی ایتالیا با ایران خیلی زخم زبان از ایتالیایی ها خورده اند. حتما سوال می کرده اند که ایران مگر والیبال هم دارد؟ حق هم داشتند اما امروز این ایرانیان داخل و خارج هستند که به جهان والیبال فخر می فروشند. امروز این کنفدراسیون والیبال آسیاست که به وجود والیبال ایران افتخار می کند. امروز توپ گیرهای بزرگ دنیا باید مراقب سرویس های سرویس زن های ایرانی باشند. امروز باید شیربچه های ما را با انگشت نشان دهند که این موسوی است.

 این امیر غفور است/ این سعید معروف/ این یعقوبی/ این مباشری و.... ولی والیبالیسهای ما زنگ خطر بزرگتر را برای مدیران ورزشی و بی هنر خودمان هم به صدا در آورده اند. امروز فدراسیونی مثل بدمینتون/ژیمناستیک/ تنیس/ پینگ پنگ/ هندبال/گلف/ شمشیربازی/ و... بسیاری دیگر از فدراسیونهایی که 70 – 80 سال است بودجه می گیرند –سفر می کنند- اجلاس می روند- و خلاصه در سایه حرکت می کنند نمی توانند بهانه بگیرند که ما از دنیا عقبیم/ ما استعداد این رشته را نداریم/ ما بودجه کم داریم/ ما حریف تمرینی نداریم و خلاصه اینکه بی عرضگی خودشان را با این حرفا توجیه کنند چرا که والیبال و بسکتبال باآقایی کردن در آسیا و جهان ثابت کردند که با مدیریت/ برنامه ریزی/ کشف استعدادها/ کار خوب و شبانه روزی/ استفاده از علم روز / استمرار موفقیت ها می توان قله های بزرگی را در نوردید. ورزش ما نیاز به یک رنسانس دارد و امیدواریم دولت دکتر روحانی با انتخاب مدیرانی کاربلد در راس ورزش و متعاقب آن استفاده از مدیرانی کاردان در راس فدراسیونها ، موجبات کشف و شکوفایی استعدادهای ناب ایرانی را فراهم آورند چرا که راه بر بهانه جویی بسته است. تیم ملی والیبال در ایتالیا یک بار برد و یکبار باخت اما برد و باخت یک طرف قضیه است و طرف دیگر آن این است که این چشمه خروشان همچنان می جوشد و از حرکت نمی ایستد. باخت هم چیزی را خراب نمی کند چرا که اینگونه باختن هزار بار بهتر از قهرمانی های آب دوغ خیاری در تورنمنت های آبکی است و مثلا قهرمانی در غرب آسیا برای فلان رشته فقط برای کلاه گذاشتن بر سر متولیان ورزش است و گرنه ارزش و اعتباری ندارد و اعتبار همانی است که دنیا والیبال ایران و جوانان ایرانی را تا به امروز در لیگ جهانی ستوده است. والیبال به شانس و اقبال که مثلا یک توپ باد آورده برود داخل دروازه نیست بلکه هر سرویسی که ردوبدل می شود یک فینال و یک جریان کامل بازی است. پاینده باشید شیرمردان والیبال ایران و کمی از آن تدابیر و برنامه ها و کارها و غیرت خودتان را به سایر رشته های خواب آلود هم بدهید.