کاندیدای بابرنامه را انتخاب کنیم

در ابتدا،ذکر این نکته لازم است که بنده می توانم در مورد مباحث مطرح شده در مناظره روز جمعه، مطالب مبسوطی را با استفاده از انواع و اقسام تئوری های اقتصادی به رشته تحریر درآورم، اما می خواهم با زبان مردم چند جمله ای را با مردم عزیز کشورم در میان بگذارم وبنا ندارم مباحث پیچیده اقتصادی را بیان کنم.

همچنین، لازم است این مطلب رابیان نمایم که؛ تا امروز هیچگاه دوست نداشتم وارد مباحث سیاسی شوم و از کاندیدای خاصی حمایت نمایم، اما اکنون، عدم حضور خویش در صحنه را خیانت به مردم و علم اقتصاد می دانم.

صادقانه می گویم؛ هدفم از این نوشتار،حمایت از برنامه های دکتر محسن رضایی و خواهش از مردم برای درنظر گرفتن این برنامه هاست.

...زمانی که مناظره تلویزیونی کاندیداهای ریاست جمهوری را در روز جمعه به عنوان یک عضو از جامعه علمی اقتصاد دیدم، بسیار نگران شدم.

تصور کنید که صدها اقتصاددان ایران بعلاوه تعداد زیادی از دانش آموختگان اقتصاد پای سخنان این بزرگواران نشسته باشند و شاهد آن باشند که اکثریت آنان بصورت فاجعه آمیز و باور نکردنی، برداشت های سطحی از مسایل و مشکلات اقتصاد ایران داشته باشند.

اگرچه برنامه تلویزیونی بهتر از این می‌توانست باشد، ولی یک خاصیت مهم داشت.این برنامه، ظرفیت کاندیداها را نشان داد و تا حدودی تکلیف مردم و حداقل متخصصین و کارشناسان را روشن کرد.

به عنوان یک اقتصاددان که حرفهایش را می‌توان، هم جدی گرفت و هم نگرفت، ضمن عرض ارادت و ادای احترام به محضر هشت کاندیدای بزرگوار و کسب اجازه ازهمه اساتید و مردم عزیز، برداشت‌های خود را به زبان کسانی که باید انتخاب کنند می نگارم:

یکی از کاندیداها که روی ارز، تورم و هزینه پول برای تولید و ناکامی دولت های قبل(اعم از نوع شاهی آن و یا دولت های بعد از انقلاب) به خاطر عدم توجه به این موضوعات در برون رفت از مشکلات زوم کرده بود به مردم این پیام را میداد که بابا نمیشه نمیشه نمیشه .... و در را به روی خودش و مردم قفل زد.

کاندیدای دیگر، هنرش این‌بود که هر کدام از کاندیداها حرف خوبی می‌زد، یادداشت میکرد و آخر الامر وقتی نوبت خودش می شد، همه را به اسم خودش تمام میکرد.از چند شب قبل کلید گنجه کتابخانه اش را جیبش گذاشته بود و هر چند وقت یکبار دلش می خواست آن را درمی آورد. به مردم نشان می‌ داد و یا خودش به آن نگاه میکرد که ر اه‌حل همه چیز تو کتابخانه من پیدا می‌شود.

یاد آن دانشمندی افتادم که به یک روستا رفت و با یک معرکه گیر درگیر شد. معرکه گیر پرسید: مار چه شکلی است؟ اون بیچاره نوشت "مار". بعد معرکه گیر یک شکل مار را روی کاغذ کشید و از مردم پرسید: کدام مار است؟ بندگان خدا( روستایی‌های ساده غیر حرفه ای)، گفتند: معرکه گیر درست میگوید و دانشمند را از ده بیرون انداختند.

باید به ایشان گفت: حل مشکلات عظیم اقتصادی مردم؛ دانش اقتصاد، عزم، برنامه،مدیریت و قاطعیت نیاز دارد.

شهردار فعلی نیز که مدام شهرداری را با دولت آینده مقایسه می کرد، تابلو تمام شدن پروژه های شهرداری را به رخ می کشید.

وی می گفت: من این تابلو را کشف کردم و اگر من رئیس جمهور شوم، همانگونه که پیمانکاران شهرداری را مجبور کرده‌ام تا تابلو بزنند، نظام اداری فشل و پر هزینه و پرجمعیت و متورم و غیر کارای اداری کشور را مجبور میکنم که یک تابلو 6 ماهه بزنند و حل تورم و اشتغال را به صورت روزانه به شما مردم عزیز گزارش کنند. به نظر می‌رسید ایشان اگرچه آدم اجرایی بسیار مناسبی برای مسایل تنظیم شده است، ولی با احترام باید بگویم، واقعا از علم اقتصاد بی بهره است و نمیداند که در اقتصاد تورم و اشتغال با هم حل نمی شوند، بلکه همیشه یکی به قیمت دیگری حل میشود و اینکه قیمت مذکور چقدر کم باشد، بستگی به هنر آن دولت دارد که چقدر خوب عمل کند که کمتر بپردازد.

دانشجویان اقتصاد نیز می‌دانند؛پیشنهاد ایشان برای حل مشکل رشد از طریق رشد بخش خدمات، برای اقتصاد ایران فاجعه است! اقتصاد ایران بیش از هرچیز برای تامین نیازهای اساسی مردم به کالا مانند مسکن، خودرو، گوشت و مرغ نیاز دارد. رشد تولید باید کالایی(یعنی رشد این اقلام باشد). همین امروز هم سهم بخش خدمات بیشتر از آن‌چیزی است که باید باشد. شهردار فعلی تهران و کاندیدای ریاست جمهوری؛ اگرچه برای ریاست جمهوری مناسب به نظر نمی رسد، ولی باید انصاف داشته باشیم که به لحاظ اجرایی قوی است و می تواند در کنار یک رئیس جمهور سیاستگذار و برنامه ریز،به عنوان معاون اول بسیار مثمر ثمر باشد.

اما یکی از کاندیداها که یه جورایی بوی عطر وزارت خارجه را می داد، به مسئله دوستی بین ملت ها تکیه می‌کرد که البته حرف خوبی بود. و لی با اقتصاد رابطه‌اش را نمی دانست.

دبیر فعلی شورای امنیت ملی که در چند سال گذشته،سفرهای مختلفی رفته است و متأسفانه با خبرهای ناامید کننده سوار هواپیما شده و بر گشته، به مردم نگفت که از این همه تجربه مسافرت برون مرزی و مذاکره با اشتون چرا نتیجه نگرفته است؟؟ ولی می گوید: من یارانه میدهم.
برای اقتصاددان‌ها که باور دارند؛ یکی از راه حل های اساسی مشکلات کشور، سازوکار های مناسب بین المللی است، حرفهای ایشان بسیار جای ابهام و سوال دارد.سوال مهم اینکه که اگر این مذاکرات 3 سال دیگر همینطور بی نتیجه ادامه پیدا کند، آنوقت ایشان کشور را با چه برنامه ای و با چه ابزاری اداره می کند؟ تحت آن شرایط مردم سر از کجا در می آورند؟ ضمانت ایشان برای نتیجه ای که 4 سال بعد باید بگیرد، چیست؟

اما کاندیدای عادل برنامه که احساسات لطیف عادلانه داشت، هر چقدر که دیگر کاندیدا ها برای جلب رای مردم، به جای دادن برنامه و منطق کار، درد مردم و وضع خراب آن ها را بازگو می‌کردند، ایشان فقط عدالت را میدید و عدالت را دنبال میکرد. البته برای اینکه از سهم رای مردم جا نماند، حرفهای دیگر کاندیداها را هم در مورد درد مردم تایید میکرد. ولی بین یک سخن تا عملیاتی کردن یک سخن هزار سال راه است که به نظر می رسد از عهده ایشان پرواضح خارج است.

اما اقتصاددان مناظره که البته در حوزه سیاستگذاری و شناخت روابط بین کشورها نیز تخصص دارد و بعد از جنگ جهاد علمی کرد واقتصاد یاد گرفت تا به اقتصاد و مدیریت کشور خدمت کند،خاضعانه تلاش میکرد تا با ایما و اشاره و گاهاً اعتراض، بتواند به مردم و دیگر کاندیداها و مجری مناظره پیام بدهد؛ای مردم! امروزه حل مشکلات کشور در حوزه اقتصاد، مستلزم داشتن دانش اقتصاد و تجربه حل مسائل از طریق این علم است.

او حتی دست نیاز به جامعه اقتصاددانان دراز کرد و نگفت همه¬¬ علم اقتصاد را بلدم. بلکه با تواضع گفت: برای حل مشکلات اقتصادی کشور،مجمع علمی اقتصاددانان ایران را تشکیل میدهد تا در کنار دولت لوایح و مسایل را بررسی و بانظر متخصصین، اقتصاد کشور را سامان دهد.
به عنوان یک ایرانی و یک اقتصاددان و کسی که دلش از یک طرف با همه مردم ایران(از مسلمان و غیر مسلمان، شیعه و سنی، کرد و ترک و فارس و بلوچ و ترکمن و همه اقوام شرافتمند ایرانی است)، و از طرف دیگر با امام، رهبری، روحانیت و ماندگاری اسلامیت نظام و تعالی و توسعه کشوراست، می خواهم بگویم:

این اقتصاددان، در دوران زندگی صداقتش را به تمام مردم ایران نشان داده است و همگان به یاد دارند در دوره گذشته، چگونه با مباحث منطقی و علمی و برنامه های مدون وارد مناظرات شد و بدرستی شرایط فعلی اقتصاد ایران را پیش بینی کرد.

در بین این 8 کاندیدا دارای تجربه 20 ساله در دانشگاه و کمیسیون اقتصادی مجمع تشخیص مصلحت نظام است. دارای روحیه قوی و انسانی مصمم و بااراده است. صادقانه می گوید: همواره ایده های خویش را به دولتهای گذشته منتقل و کمک هم می کرده است. اما هیچگاه خودش فرصت بدست گرفتن سکان اجرایی کشور و تحقق ایده هایش را نیافته است.

با خود و خدای خود خلوت کنیم و بدون اینکه تحت تاثیر گروه ها و جناح های ذینفع و یا غیر ذینفع قرار بگیریم، به خاطر خدا،ماندگاری ،توسعه و عزت کشور و حل مشکلاتی که هر روز با آنها دست به گریبانیم، تصمیم بگیریم و یکپارچه شخص جدیدی را با مولفه های شایسته ای که برای حل مشکلات اصلی کشور(اقتصاد و معیشت مردم) دارد، وارد اداره کشور کنیم... انشااله...
مقالات دکتر سلیمیان را در رابطه با اداره کشور از گوگل Google با موضوعات زیر جستجو کنید:

1- جهاد اقتصادی
2- مدل سازی نقش ایران در آینده اقتصاد منطقه
3- تئوریزه نمودن شعار حماسه سیاسی و حماسه اقتصادی