چرا نامزدها ائتلاف نمی‎کنند؟

بیش از ده روز از معرفی نامزدهای نهایی می گذرد ولی هنوز اکثر رای دهندگان تصمیم خود را نگرفته‎اند هر چند نتیجه برخی نظر سنجی‎ها رسانه ای شده است و آقایان قالیباف - روحانی - جلیلی - ولایتی و رضایی خود را از دیگر کاندیداها جدا کرده‎اند و البته رای پایین آقایان حداد عادل و غرضی از پیش نیز متصور بود اما جایگاه آقای عارف در نظرسنجی‎ها حاکی از عدم رقبت حامیان اصلاح‌طلبی برای حضور در صحنه است و می‌توان پیش بینی کرد شاهد ریزش مشارکت مردمی خواهیم بود.

الف در ادامه نوشت: با این شرایط احتمال کناره‎گیری عارف به نفع روحانی و حداد به نفع اصول‎گرایان افزایش می‎یابد. مردم نگاهی منطقی به نامزدها دارند و همیشه چند نامزد را کنار می‎گذارند و بین نامزدهای باقیمانده انتخاب می‌کنند ؛ در سال ۸۸ دو قطبی شدن کار بسیاری از رای دهندگان را سهل نمود و آنها همان اوایل معرفی کاندیداها تصمیم خود را گرفتند ولی امسال تعدد کاندیداهایی که زاویه کمی با یکدیگر دارند موجب شده مردم چند نامزد نزدیک به هم را در نظر گرفته و انتخاب نهایی را به روزهای آخر موکول نمایند

به عنوان مثال عده‎ای اصول گرایان را مد نظر دارند و اصولا توجهی به تبلیغات و برنامه‎های سایر کاندیداها ندارند و عده‎ای دیگر اصول‎گرایان را کنار گذاشته و انتخاب خود را محدود یه سایرین نموده‎اند ، و اینجاست که نقش ائتلاف‎ها و کناره‎گیری به نفع یک نامزد خاص خود را نشان می‎دهد .

در این انتخابات احتمال نزدیکی آرا به یکدیگر و کشیده شدن به دور دوم زیاد است و لذا مهم است در ائتلاف چه کسی کنار برود و چه کسی بماند برای مثال در صورت کنار رفتن آقای ولایتی آرای او بین جلیلی و قالیباف تقسیم می‎شود؛ همینطور با کناره‎گیری قالیباف آرا او بین ولایتی رضایی و روحانی و حتی جلیلی تقسیم می‎شود ؛در مورد آقای روحانی و رضایی نیز اتفاق مشابه همین است اما در مورد آقای جلیلی و عارف و حداد و غرضی تقریبا واضح است که آرا به صورت گسترده تقسیم نمی‎شود و کناره‎گیری آنها به نفع یک نامزد خاص آرایشان را به سوی همان نامزد سوق می‎دهد و این دلیل ناتوانی اصول‎گرایان و اصلاح‎طلبان برای رسیدن به اجماع بر روی یک کاندیدای خاص است. به هر حال باید نشست و دید در دو هفته پایانی چه رقم خواهد خورد.