فريادهاي بيصدا از آرزوهاي بزرگ!
به ياد ميآوريد، حدود دو سال پيش، درست پس از بازيهاي آسيايي دوحه بود كه محمد عليآبادي تاكيد كرد با توجه به ظرفيت و پتانسيل ورزش، جايگاه ايران در آسيا بايد از ششمي به چهارمي برسد. به گمان بسياري از كارشناسان فدراسيونهاي پايه وپرمدال، اين شعار اگرچه خوشحال كننده است؛ ولي نبايد به عنوان يك آرزو در سر پرورانده شود.
به گزارش ايسنا، ايران در بازيهاي آسيايي دوحه قطر با كارواني متشكل از 250 ورزشكار، با كسب 48 مدال (11 طلا، 15 نقره و 22 برنز) ششم شد، در حالي كه 41 درصد از 1390 مدال توزيع شده در دوحه به رشتههاي ورزشي شنا، شيرجه، واترپلو، قايقراني، ژيمناستيك، دووميداني و تيراندازي اختصاص داشت و ايران تنها با سه مدال - يك طلا و يكبرنز در دووميداني و يك نقره در قايقراني - سهم ناچيزي از حجم انبوه اين مدالها به دست آورد.
پس از بازيهاي دوحه؛ محمد عليآبادي در 26 آذرماه 85 و درجمع خبرنگاران اعلام كرد كه بايد براي چهارمي در گوانگجو برنامهريزي دقيقي صورت گيرد. در شرايطي كه كشورهايي چون ژاپن، چين، قطر و ... به واسطهي ثبات مديريت برنامهي خودشان را بلافاصله بعد از بازيهاي دوحه آغاز كردند، در ايران نيز شنيده ميشود كه فدراسيونها بايد برنامهي خود را براي بررسي به سازمان تربيت بدني ارايه كنند! و اين اتفاق درحالي است كه قريب به دو سال و سه ماه از بازيهاي دوحه ميگذرد. به هر حال اگر همين حالا نيز تلاشها را براي چهارمي در گوانگجو شروع كنيم، باز هم دير است و قطعا در اين شرايط مقصران بايد در قبال اين كوتاهي پاسخگو باشند. پاسخي كه جوابگوي دلايل نامشخص بودن وضعيت مديريتي برخي از فدراسيونها نيز باشد.
بر اساس اين گزارش؛ واضح است كه براي صعود به جايگاه چهارمي در گوانگجو بايد سهم مدالآوري ايران حداقل در رشتههاي پرمدال نسبت به دوحه100 درصد افزايش داشته باشد. اين درحالي است كه با خوشبينانهترين پيشبينيها آن هم با توجه وضعيت كنوني برنامههاي برخي از فدراسيونها تنها بايد - البته با معجزه - شاهد رشد 10 درصدي در افزايش مدالهاي رشتههاي مدالآور در گوانگجو باشيم!
براي نمونه در رشتهي ورزشي مانند تيراندازي كه درميان رشتههاي پرمدال با 132 مدال به تنهايي 36 درصد از سهم مدالهاي بازيهاي آسيايي را يدك ميكشد، تاكنون نتوانستهايم هيچ ارمغان مدالي داشته باشيم، اگر به تاريخچهي اين ورزش كه در بخش بانوان نيز هيچ محدوديتي ندارد و به تنهايي 26 رشته از بازيهاي آسيايي را شامل ميشود، نگاه آماري داشته باشيم به اين نتيجه ميرسيم كه تيراندازي در گذشتهي نزديك خود، تنها توانسته در مسابقات غرب آسيا 12 مدال كسب كند كه البته آن هم به دليل عدم حضور كشورهاي صاحب نام آسيا دراين رقابتها به نفع ايران رقم خورد.
با اين تفاسير، به نظر ميرسد علي رغم افزايش سهم مدالهاي تيراندازي از 132 به 153 مدال در بازيهاي گوانگجو، باز هم توفيقي به حال ايران در مدالآوري حاصل نشود چرا كه با تاييد كارشناسان تيراندازي هيچ تغيير بنيادي براي دستيابي به اين موفقيت انجام نشده است.
احمدرضا هاموني حقيقت؛ سرمربي سابق تيمملي تيراندازي به اهداف پروازي با اشاره به اينكه چهارمي در گوانگجو منوط به حضور 16 رشته تيراندازي در بازيهاست، ميگويد: «در بازيهاي دوحه در پنج يا شش رشته حضور داشتيم درحالي كه براي چهارمي در گوانگجو بايد در 16 رشته رقابت كنيم و اميدوار به كسب هشت مدال در بخش انفرادي و هشت مدال در بخش تيمي باشيم. كه در اين راستا برپايي اردوهاي تمام وقت تا بازيها، يك نياز محسوب ميشود و سالانه بودجهاي معادل 900 ميليون تومان را ميطلبد.»
به گزارش ايسنا؛ از طرفي عليرغم اينكه تيراندازي ميتواند در ارتقاي جايگاه كشور ما نقش به سزايي داشته باشد، عدم ثبات مديريت در اين فدراسيون و فدراسيونهاي مشابه نيز برگ زرين ديگري است در كارنامه مسوولان ورزشي ما . 12 آذرماه قرار بود، مجمع تيراندازي رييس جديد را منصوب كند؛ ولي انتخابات براي چندمين بار به تعويق افتاد!
اين كارشناس در اين زمينه ميگويد: «عدم ثبات مديريت تا همين جاي كار نيز به فدراسيون آسيب زده است. بدون ثبات مديريت كه تصميمات اساسي گرفته نميشود. اي كاش سازمان ظرف شش ماه اول سرپرستي هاشمي انتخابات را برگزار ميكرد. سازمان با تاخير در برگزاري مجمع به فدراسيون ضربه زده است.»
در اين بين «هاشمي» نيز ضمن تاكيد بر برگزاري هرچه سريعتر انتخابات، نظري مقابل اظهارات اين كارشناس را دارد و ميگويد: «تا پايان ديماه، وضعيت مديران دو شغله مشخص ميشود و ما ظرف يك هفته بعد ازآن انتخابات را برگزار ميكنيم. با اين وجود من كارم را به عنوان يك مسوول انجام ميدهم!»
هاشمي هم معتقد است كه حضورش در راس فدراسيون تيراندازي يك ضرورت براي ورزش نظام جمهوري اسلامي ايران است و حذف مديران دولتي مانند او از ورزش نيز توجيهي ندارد و عملي نيست!
به گزارش ايسنا؛ تا بازيهاي گوانگجو حدود يك سال و 10 ماه ديگر باقي مانده، فرصتي كه اگر غنيمت شمرده نشود، ظرف چشم برهم زدني تمام ميشود. فدراسيونهاي حاضر در گوانگجو بايد حداكثر تا اول بهمن ماه برنامههاي خودشان را به كميتهي ملي المپيك ارايه كنند، با اين تفاسير بايد ديد آيا فدراسيونهاي مربوطه برنامهاي دارند يا خير؟!
كيومرث هاشمي نيز در اينباره به ايسنا گفت: «قرار است ظرف مدت كوتاهي برنامه فدراسيونها به كميته ارايه و تصويب شود.»
مهدي هاشمي سرپرست فدراسيون تيراندازي درمورد برنامههاي تيراندازي در گوانگجو به ايسنا ميگويد: «ما برنامههاي هدفمند را طراحي كرديم. پيش از بازيهاي گوانگجو، بازيهاي كشورهاي اسلامي را در پيش داريم. قصد داريم جايگاه خوبي را كسب كنيم تا براي حضور در چين آماده شويم.»
اين اظهارات در حالي انجام ميشود كه بايد به ياد داشت بازيهاي كشورهاي اسلامي نميتواند معيار مناسبي براي هدفگذاري در گوانگجو باشد. چرا كه اين بازيها، بدون حضور صاحبان تيراندازي آسيا برگزار ميشود.
احمدرضا هاموني حقيقت، بار ديگر با تاكيد بر اينكه اگر قصد موفقيت در گوانگجو را داريم، با روشهاي قبلي راه به جايي نخواهيم برد، يادآور ميشود: «راهاندازي ليگ در 16 رشته تيراندازي و تربيت تيراندازان در باشگاهها، كار عجيب و غريبي است. چرا كه اتفاقي كه ظرف 70 سال نيفتاده، بايد ظرف سه سال رخ دهد. در غير اين صورت ناكامي ما در گوانگجو تكرار خواهد شد.»
به هر حال گويا مديران ورزش ايران عادت كردهاند كه تا زمان حادثه فكري به حال مشكلات و برنامهريزيها نكنند و پس از مسابقات تازه به دنبال جبران اشتباهات بيفتند. البته اين مهم هم، مثل هميشه پس از مدتي فراموش ميشود، اميدواريم با برنامهريزيها كنوني فدراسيونهاي ورزشي و خصوصا فدراسيونهاي پرمدال! بتوانيم به جايگاه چهارمي در مسابقات آسيايي دست يابيم و پس از اين مسابقات بار ديگر درپي تشكيل ستادي براي بررسي نتايج بازيهاي گوانگجو نباشيم.
