نگاه شما: دعواهای خوبی که فراموش کردیم!

حضرت در جای دیگر فرمودند: و من مشی الی مسجد یطلب فیه الجماعه کان له بکل خطوه سبعون الف حسنه، و یرفع له من الدرجات مثل ذلک، فان مات و هو علی ذلک و کل الله به سیعین الف ملک یعودونه فی قبره و یبشرونه و یونسونه فی وحدته و بستغفرون له حتی یبعث؛
کسی که به قصد شرکت در نماز جماعت به سوی مسجد گام برمی‌دارد. خداوند متعال در مقابل هر گامی که برمی‌دارد، هفتاد هزار حسنه به او پاداش می‌دهد و به همین میزان نیز درجات وی بالا خواهد رفت و اگر در چنین حالی بمیرد؛ خداوند متعال هفتاد هزار فرشته را مأمور می‌نماید تا در قبر به دیدار او رفته، وی را بشارت دهند و در تنهایی قبر انیس او باشند و تا روز قیامت برایش طلب آمرزش کنند. (مکارم الاخلاق ج۲ ص ۳۷۵)

از همین روی بود که در نماز جماعت شرکت می‌کنم، ولی حادثه جالبی که شاهد آن بودم دعوا و کشمکش دو نوجوان در مسجد بود، که خیلی برایم جالب بود و با دیدن آن‌ها هم می‌خندیدم و هم تأسف می‌خوردم.

تعجب نکنید. بله من از دعوای آن‌ها خوشحال بودم، چون جنس دعواهای آن‌ها از نوع دعواهای کوچه و بازاری ما‌ها نبود، دعوا و کشمکش آن‌ها بر سر تکبیر گفتن در نماز جماعت بود، و خوشحالی من هم به همین علت بود که با توجه به این همه سرمایه‌گذاری غرب بر روی کودک و نوجوان و جوان ما، برای فاصله دادن آن‌ها از خداست، باز هم شاهد حضور فعال این نسل جوان در مساجد هستیم.

اما ناراحتی من از این بود که چرا ما این دعوا‌ها و کشمکش‌ها را فراموش کردیم؟

بله جنس دعواهای ما تفاوت کرد؛ آنچه ما امروز بر سر آن با هم کشمکش داریم، بر سر پول و جاه و مقام و دارایی و در مجموع حول محور دنیاست؛ دنیایی که روزی از بین خواهد رفت و ما هم جز یک تکه کفن هیچ چیز دیگر را با خود به گور نخواهیم برد.

جنس دعواهایی که ما فراموششان کردیم ولی در دین آمده است، دعوا و کشمکش بر سر معنویت است؛ از جمله این مسائل که می‌توان مثلا در مورد همین بحث خودمان یعنی نماز جماعت به آن اشاره کنم، این روایت است از وجود نازنین پیامبر (ص) که فرمودند: «اگر می‌دانستید که ثواب صف اول نماز جماعت چقدر است، برای حضور در آن قرعه کشی می‌کردید و همه خواهان صف اول بودید» (سنن ابن ماجه، ج۱، ص۳۲۱).

همچنین رسول خدا (ص) در جایی دیگر در مورد ثواب اذان و نماز جماعت می‌فرمایند: «اگر مردم ارزش اذان گفتن و شرکت در نماز جماعت را می‌دانستند، برای این کار قرعه کشی می‌کردند.» (بحار الانوار، ج۸۸، ص۲۰۰)

دوستان من‌‌ همان گونه که می‌دانید قرعه برای جایی است که حداقل دو نفر بر چیزی اختلاف کنند و برای برون رفت از آن قرعه‌کشی می‌زنند و می‌بینید که پیامبر (ص) دعوای بر سر چه چیزی را مورد اشاره قرار داده است.
حال با خود بیندیشیم که در روز چه تعداد دعوا و کشمکش برای دنیاست و چه مقدار دعوا و کشمکش برای دینمان است؟!