نيامدي و اينهمه آدينه‌ها سرگشته مانده‌اند!

نهم ربیع ، روز آغاز ولایت حضرت مهدی (ع)  است. به رسم تجديد بيعت با آن سوار سبزپوش آدينه موعود، با او به زمزمه مي‌نشينيم. به اميد آنكه در هنگامه ظهور، از ياران و اصحابش باشيم.

كدام ستاره بي اجازه تو چشمك مي‌زند و كدام سياره بي رخصت تو مي‌چرخد؟

كدام بذر بي اشاره تو به بار مي‌نشيند و كدام غنچه بي نگاه تو مي‌شكفد؟

كدام دست نوازشگر مثل دست‌هاي تو گرد و غبار غم و غصه از اين دل گرفته مي‌زدايد؟

كدام صميمي مهربان مثل تو مي‌تواند با لبخند خويش دلها را با اميد پيوند بزند؟

كدام ابر سخاوتمند مثل تو سر سبزي و نشاط را به خاك تشنه ارزاني مي‌كند؟
هر شب آسمانها كاسه‌هاي گدايي شان را به در خانه ي تو مي‌آورند و كهكشان‌ها به چشمان تو دخيل مي‌بندند.

درياها جرعه نوش چشمه مهرباني تواند و دشت‌ها نيازمند لبخند شكوفاگر تو.

اينها و آنچه گفتم و بسيار آنچه نمي‌دانم تا بگويم همه دليل روشن و آيت مبين اين حقيقتند كه تو به اين خاك حيات مي‌بخشي و به اين خاكيان اعتبار وگرنه ما گمشدگان در وادي حيرت و حيراني را چه قابل كه مورد مهرباني او باشيم؟

 تويي كه دوست اويي و ماييم كه عاشق توييم و تشنه ديدار تو.

يك نگاه تو كافي است تا كوير به سرسبزي بنشيند و غنچه‌ها بخندند.

با يك اشاره تو درخت سيب به بار مي‌نشيند و انارها ترك برمي دارند.
هستي براي تو تعظيم مي‌كند و آدمي مضطر و مضطرب چشم انتظار صبحي است كه شب ندارد.

اي همواره آرامش با تو!

اين دلهاي پر از اضطراب و اضطرار را به آرامش پيوند بزن.

نيامدي و اين همه آدينه‌ها سرگشته مانده‌اند.

نيامدي و اين همه دلهاي پر التماس منتظرند.

نيامدي و اين همه چشم‌هاي اميدوار تشنه تواند. نيامدي بي آنكه ايمانمان به آن زيباترين صبح كمرنگ شود.
مي‌دانم مهربان‌تر از نسيمي، پس نوازشي!

مي‌دانم بخشنده تر از ابري، پس بارشي!

اين دل بي قرار، ديگر، آن دل غمگين نيست كه بردباري بتواند و اين سينه تنگ، ديگر آن سينه پيشين نيست كه قرار بگيرد.

دلها بي حوصله تواند و سينه‌ها گرفته تر از آن چه كه نشان مي‌دهند.

اين دل‌هاي بي قرار و اين سينه‌هاي مشتاق را به شعله‌اي، به حضوري، به كلامي، به اشاره‌اي
آرامش بخش.