کی روش؛ ناموفق و بی تاثیر

خیلی وقت بود این حرف توی دل من مونده بود و آرزو می کردم ایکاش یکی از کارشناسان و بزرگان فوتبال به آن اشاره کند تا به ایده و تفکر خودم اطمینان پیدا کنم اما یا آنها هم مثل من تحت شرایطی خاص بودند و ملاحظاتی داشتند و یا اینکه فکر می کردند کار به مرور زمان بهتر خواهد شد اما بازی ایران و ازبکستان بغض فروخفته همه ما را ترکاند تا فریاد برآوریم که این آقای کی روش فقط اسم بزرگش را به فوتبال ما آورده و از تاثیر گذاری او در این فوتبال خبری نیست.

مربیانی مثل استانکو که در نام و نشان اصلا قابل مقایسه با آقای کی روش نبودند در همان چند ماه اولیه حضورشان در تیم ملی و سپس پرسپولیس تاثیر مستقیمش را گذاشتند و استانکو بود که بر خلاف اظهار نظر بسیاری از کارشناسان و مخالفان آن روز، سیستم 3-6-1 را در فوتبال ما متداول کرد و تیم ملی با تاثیر پذیری از همان سیستم موفق، در جام ملت های 96 امارات پوست انداخت و همان تیم، فوتبال ما را متحول کرد و به جام جهانی صعود کرد.

هنوز هم بازیکنانی مثل مهدی مهدوی کیا از آن تفکر و آن سیستم در فوتبال ایران مانند یک نگین می درخشند و یا برانکو با تفکرات محافظه کارانه و محتاطانه خود سیستم 4-2-3-1 را اتخاذ کرد و با اصرار روی همان سیستم در جام ملت های چین سوم شدیم و تیم ملی برای اولین بار با کمترین دغدغه با برانکوی خوش فکر به جام جهانی 2006 صعود کرد.
اکنون از آقای کیروش می پرسیم که تاثیر ایشان در فوتبال ما چه بوده است؟

دیدیم که بسیاری از مربیان باشگاهی ما در دهه 70 به رغم مقاومت اولیه در برابر استانکو ، خیلی زود سیستم 3-6-1 را در تیم های خود جا انداختند و فوتبال شناور ما در آن سالها باعث زیبا شدن بازیها و بازی روبه جلو تیم ها شده بود.
امروز که بیش از یکسال از حضور آقای کی روش معروف و چند میلیون دلاری در فوتبال ما می گذرد سوال می کنیم وی با این دبدبه و کبکبه و این همه ادعا چه تاثیری بر فوتبال ما گذاشته تا اگر در نتیجه گیری ناموفق بوده حداقل دلمان خوش باشد تا بگوییم او برای آینده فوتبال ما خطی را ترسیم کرده که می تواند راهگشای آینده فوتبال باشگاهی و ملی ما باشد.
در بازی با ازبکستان که تیم ملی می توانست پیروز میدان باشد و راهش به جام جهانی هموار ، به دلیل اصرار بیش از حد کادر فنی مبنی بر نفوذ های بی اثر و تکراری از جناح راست و تعویض های بی ثمر و کم اثر در نهایت شکست خورد تا صعود ما به جام جهانی در گرو اما و اگر باشد و چه بسا که از هم اکنون به رغم همه دل خوشی هایی که روی کاغذ داریم پرونده صعودمان به جام جهانی را باید بسته بدانیم!

این گفته شاید برای خود ما هم سنگین باشد ولی باور کنید برای صعود به عنوان تیم دوم باید هر دو بازی آینده را ببریم و در بازی آخر هم به کره در سئول نبازیم تا دومین تیم در راه برزیل باشیم و تازه این در خوشبینانه ترین حالت آن است.
اما برگردیم به اینکه چرا آقای کی روش تاثیرش را روی فوتبال ما به اندازه یک بند  انگشت هم نگذاشته است؟
چرا در تمام 5 بازی اخیر تیم ملی در جام جهانی با ترس ولرز بازی کرده ایم و همین جایگاه را هم با شانس و اقبال بدست آورده ایم.
تیمی سردرگم ، بی هدف، بدون برنامه و پراکنده ماحصل تفکرات کی روش در فوتبال ایران بوده است و اکنون هم که زمزمه کنارگذاشتن و یا کنار رفتن آقای کفاشیان شنیده می شود چه بسا همین یک مقدار انگیزه هم از ذهن کی روش بیرون برود تا در سه بازی آینده در نهایت بی برنامگی بازی کنیم.

اگر بنا بر چنین تفکراتی است پس چه بهتر که ضرر مادی را به تن خود بمالیم و کی روش و مربی ایرانی آمریکایی و دار  و دسته اش را جواب کنیم تا حداقل روی مغز ما رژه نروند و بیاییم یک مربی ایرانی را در این سه بازی به کار بگیریم تا شاید با همان تفکر و فوتبال ایرانی ما را از این سه گردنه سخت به سلامت عبور دهد تا شاید پنجره ایی و روزنه ایی برای صعود به جام جهانی به روی تیم ملی باز شود.
این مطلب را ما در تایید مطالب قبل از بازی با کره و ازبکستان می نویسیم تا به خوانند گان خود بگوییم که در همان سه بازی اول دست آقای کی روش برای ما روشده بود و امیدی به وی نداشتیم و اکنون هم اگر حتی تیم ملی را با همین شرایط به جام جهانی ببرد بازهم می گوییم او تاثیر چندانی بر فوتبال ما نگذاشته است!