روزی که کردستان به خون نشست

عصرایران نوشت: درسپیده صبح روز 31 اوت 1996 نیروهای حزب دمکرات کردستان عراق به رهبری مسعود بارزانی با همکاری تانک های صدام حسین به شهر کردنشین اربیل حمله می کنند و در کمتر از 2 ساعت دود و خون تمام کردستان را فرا می گیرد.

شهری که از دسامبر 1994 توسط نیروهای جلال طالبانی و  اتحادیه میهنی کردستان کنترل می شد، آماج حملات بی رحمانه پیشمرگان مسلح بارزانی و 3 لشکر گارد ارتش حزب بعث عراق قرار گرفت.

30 هزار نیروی مسلح رژیم صدام با تانک به یاری تفنگ چی های بارزانی آمده بودند و پرچم عراق بر فراز پارلمان کردستان به اهتزاز درآمد و خانه جلال طالبانی و دیگر افراد حزب اتحادیه میهنی کردستان تاراج و ویران شد.

مردمان وحشت زده شهر هم از هراس تیر و خمپاره و توپ راهی دشت و صحرا شده بودند و این بار فقط توپخانه صدام نبود ، بلکه پیشمرگه کُرد بود که در خانه هر کُردی می آمد و افراد آن خانه را سلاخی می کرد و خونش را می ریخت .

در پی این حادثه ، ده ها هزار نفر وحشت زده و هراسان به مرزهای ایران به راه افتادند تا ملجا و پناهگاهی بیابند
 
شب هنگام مسعود بارزانی از تلویزیون خود، جلال طالبانی را "خائن" نامید و پیروزی خود را وعده خدا به پیغمبر در قران نامید.

اما مدتی نگذشت که طارق عزیز ، نامه درخواست کمک مسعود بارزانی و نچیروان بارزانی به بعث را انتشار داد؛ نامه ای که روزهای قبل به جمهوری اسلامی ایران فرستاده و ایران هم پاسخی نداده بود...اما روز 22 اوت 1996 کتبا از دیکتاتور عراق خواسته شده بود که از طریق نظامی به نفع او وارد کارزار شود.

در این یورش ، بنا به آمار رسمی بیش از 11000 نفر توسط نیروهای بارزانی قتل و عام شدند. بیل کلینتون رئیس جمهور وقتآمریکا آن را بی شرمی و گناهی بزرگ خواند و نکوهش کرد کسی را برای نابودی مردمان خودش ،نیروی غریبه به سرزمینش بیاورد.