مدارس فوتبال، تفریح‌گاه نامناسب تابستانی

به گزارش «تابناک»، اگر بخواهیم واقعا و کار‌شناسی مشکل مدارس فوتبال و بازدهی نداشتن مناسب آن را در سطح کشور بررسی کنیم، باید نخست تعریف درست مدارس فوتبال و ساختار درست آن را توسط مسئولین امر و فدراسیون فوتبال کشورمان به عنوان متولی اصلی و البته بنا به استانداردهای بین‌المللی به نوشته درآورده و بنا به قانون خاصی، آن را توسط مبادی ذیربط اجرا کنیم؛ برای نمونه، وقتی در یک زمین فوتبال و در گرم‌ترین ساعات شبانه‌روز و با کمترین امکانات اولیه، نزدیک هشتاد تا ضد نفر بازیکن را در سن نونهالی و خردسالی با آسیب‌پذیری شدید، آن هم با یک به اصطلاح مربی ـ که سن بسیار پایین و تجربه اندکی در این کار دارد‌ ـ وارد زمین می‌کنیم و با چند توپ در یک زمان کم به جای آموزش درست و اصولی، آنان را خسته و دلزده می‌کنیم، دیگر نباید توقع داشته باشیم که فوتبال ملی ما دارای پشتوانه قوی و غنی باشد.

بنابراین، تا هنگامی که مدل سازندگی در فوتبال ما این گونه پیش برود، نتیجه‌اش این می‌شود که علی کریمی در ۳۵ سالگی و رضا عنایتی در ۳۷ سالگی، ستاره مسابقات لیگ بر‌تر ما می‌شوند.

براستی اگر بخواهیم فرمول درستی برای مدارس فوتبال در نظر بگیریم، باید این گونه باشد که برای هر هجده نفر بازیکن یک زمین، یک تدارکات و‌ دست‌کم سه مربی کارآزموده به طور علمی و دقیق کار کند؛ افزون بر این که باید بهترین مربیان باتجربه و کارآزموده را در این سطح دعوت به همکاری کنیم. به قول قدیمی‌های، اهل فن باید مربیان پیکره تراش و سازنده را با حقوق کافی و شرایط مناسب برای آموزش آینده‌سازان این مملکت استخدام کرد.

در این باره باید گفت که اگر در این میان، دولت و فدراسیون هر گونه هزینه و یارانه‌ای را برای  آموزش درست این نوگلان اختصاص بدهند، نه تنها پول خود را دور نریخته، بلکه سرمایه‌گذاری مناسبی برای فوتبال خویش کرده‌ایم. اگر بخواهیم نمونه مناسبی در فوتبال جهان از اثرگذاری این نوع سرمایه‌گذاری بیاوریم، می‌توانیم باشگاه بارسلونای اسپانیا را نام ببریم.

مسئولان بارسلونا در سن نونهالی سرمایه‌گذاری و آموزش مناسبی را پس از کشف استعداد روی لیونل مسی و امثال آن انجام می‌دهند و همین نوع تفکر، باعث می‌شود پس از گذراندن مدت زمانی خاص، صاحب میلیون‌ها دلار درآمد به همراه کسب افتخارات متعدد باشگاهی و بین المللی بشود.

اما با همه اینها، یادآور می‌شویم اگر می‌خواهیم فوتبال ملی و باشگاهی ما دارای پشتوانه‌های غنی و بسیاری بشود، باید به نکات زیر توجه خاصی داشت:

الف) در آیین‌نامه لیگ بر‌تر و دیگر لیگ‌های کشور، قانونی وضع شود که هر باشگاه مطرح،‌دست‌کم هشت مدرسه فوتبال پویا در نقاط گوناگون شهر و کشورش داشته باشد و همه آنها نیز از یک الگوی خاص و دستورالعمل هماهنگ و ویژه تحت نظارت باشگاه مطبوع و کمیته فنی مربوطه پیروی کنند.

ب) ترتیبی اتخاذ شود که مربیان و مدرسان این کلاس‌ها، دارای بالا‌ترین مدارک مربیگری و علمی بوده و در کنار آنان، حتما متخصص تغذیه و پزشک نیز باشد.

پ) هر بازیکن یا شاگرد این گونه مدارس دارای پرونده الکترونیکی پزشکی کامل به همراه رکوردهای مهارتی و پیشرفت‌های ورزشی و تحصیلی باشد که در مواقع لزوم، بتوان با استفاده از آن کارت الکترونیکی در زود‌ترین زمان به بانک اطلاعاتی آن فرد دست یافت.

ت) باید الگویی طراحی شود که به هنگام نام‌نویسی هر بازیکن در یک مدرسه فوتبال، موظف باشد که در چهار فصل سال آموزش ببیند و مهمتر اینکه باید خانواده کارآموز، متعهد شوند که فرزندشان، شانزده ترم سه ماهه و پیاپی به کلاس برود. مناسب‌ترین زمان از دوازده سالگی است که پس از پایان کلاس‌ها (شانزده سالگی)، می‌شود این نوجوانان آموزش دیده را ـ که همه اصول فوتبال پایه را به همراه بازی در دیدارهای تدارکاتی بسیار و رقابت‌های باشگاهی نونهالان تجربه کرده‌اند ـ برای تست به رده سنی نوجوانان باشگاه‌های بزرگ و مطرح فرستاد.

به این ترتیب، پس از چند سال از اجرای این طرح هماهنگ، خواهیم دید که هزاران کریم انصاری‌فرد و ... به فوتبال ملی و باشگاهی معرفی خواهند شد و دیگر تنها به تک ستاره‌های خودجوش دلخوش نخواهیم بود.

در پایان امیدواریم فدراسیون فوتبال، همان گونه که به دلیل ترس از خطر تعلیق فوتبال در آسیا به باشگاه‌ها ضرب‌الاجل برای حرفه‌ای شدن می‌دهد، به منظور اجرای این طرح نیز ستاد ویژه‌ای را برای احیای فوتبال کشور از پایه اختصاص بدهد.