بازی با آبروی قهرمانان ملی

دقت كنيد: به دو قهرمان ملي آماده باش مي‌دهند كه بياييد اردوي آخر برای اعزام به المپيك و نه مسابقات محلات! اين دو قهرمان بار سفر مي‌بندند، با خانواده خداحافظي مي‌‌كنند، چقدر نذر و نياز از طرف خانواده پشت سر اينها مي‌شود.

به گزارش «تابناک»، فک و فامیل و قوم و خویشان پیام تبریک می‌فرستند، عکسشان روی جلد روزنامه‌ها می‌رود، در بولتن بازی‌های رسمی لندن هم عکس آن‌ها چاپ می‌شود، برنامه مسابقاتی آنها هم ابلاغ می‌شود؛ اما درست چند روز مانده به المپیک به یکباره می‌گویند: نه. دو نفر دیگر باید بروند!

خداوکیلی هر کدام از من و شما باشیم، چه حالی پیدا می‌کنیم؟!

به فرزند خودت قول بردن به پارک را می‌دهی و به هر دلیلی که آن را لغو می‌کنی، بچه تا چند روز عصبی است و شاید همیشه توی دلش بماند. اکنون این قهرمانان ملی، فرزندان این آب و خاک هستند و چرا با آن‌ها بازی می‌شود آن هم در این سطح؟
اگر فکر کرده‌اید به خاطر قوانین و مقررات و ترس از تعلیق بوده خیالی واهی است و بیهوده است.

به این خبر توجه کنید:

در حالی که سایت رسمی رقابت‌های المپیک، نام‌ نادر منوچهری و ساره اسدی را به عنوان نمایندگان ایران در رقابت‌های تیراندازی با کمان المپیک ۲۰۱۲ لندن آورده است، محمد علی‌آبادی، رئیس کمیته ملی المپیک کشورمان در مراسم بدرقه ملی‌پوشان اعزامی به المپیک، از حضور میلاد وزیری و زهرا دهقان به عنوان کمانداران ایران در المپیک خبر داد.

منوچهری و اسدی و دهقان و وزیری همه فرزندان این آب و خاک هستند و این وضعیت برای هر چهار نفر آنها بغرنج است. دور از جان شما و این عزیزان مثل این است که فردی را ده بار تا پای چوبه دار ببرند و او را در لحظه آخر ببخشند و بگویند چند روز بعد.

این بچه‌های مردم را زجرکش کردید آقایان!

ما که می‌دانیم این قضیه و این کشمکش جنگ و دعوای نهان و آشکار کمیته ملی المپیک با وزارت ورزش و جوانان است. یکی در پی آن است که پایه‌های حکومت خود را در کمیته ملی المپیک از این طریق سفت و محکم کند و متأسفانه در وزارت ورزش هم اراده‌ای نیست که مدیریتی یکپارچه را بر ورزش ایران حاکم کند، آن هم در آستانه بازی‌های مهمی مثل المپیک لندن.

چرا وزارت ورزش در برابر این رخدادهای مهم و مخرب سکوت کرده و هیچ کاری انجام نمی‌دهد؟ اما کار از جای دیگری هم عیب دارد و باز هم در این گیرودار، این علی آبادی و افشارزاده هستند که بازی دو سر برد را به سود خود رقم می‌زنند.

فضا از هم اکنون به سمتی رفته است که اگر کاروان ایران در المپیک نتیجه نگرفت، توپ در زمین وزارت ورزش باشد و به مصاحبه‌های افشارزاده اگر توجه کنید که بحث از تخصیص نیافتن بودجه مناسب به کمیته را بار‌ها مطرح کرده، بهتر به عمق موضوع پی می‌برید و اگر هم نتیجه گرفت، کمیته آن را به نام خود ثبت و ضبط خواهد کرد.

در این گیرودار تیم رسانه‌ای و گروه خبری اعزامی ایران هم ابزار خوب تبلیغاتی در اختییار کمیته ملی المپیک است، چرا که این کمیته است که سهمیه‌ها را برگزیده و بی‌گمان، نفرات و رسانه‌هایی را به المپیک خواهد برد که همسو با برنامه‌های کمیته باشند؛ هرچند ما به عنوان یک رسانه‌ بر این باوریم که همکاران رسانه‌ای ما هیچ گاه پا روی حق و حقیقت نمی‌گذارند و از دایره عدل و انصاف دور نخواهند شد، در هر حال تأثیر مثبت قضیه به سود کمیته ملی المپیک خواهد بود.

حالا داشته باشید رقابت و کشمکش آقایان در جریان بازی‌های المپیک لندن را جایی که هم وزیر ورزش ما حضور دارد و هم رییس کمیته ملی المپیک کشورمان.

بنا به روال، در میدانی مثل المپیک، رییس و دبیرکل کمیته ملی المپیک را می‌شناسند، ولی وزیر ورزش هم جایگاه ویژه خود را دارد و باید کمیته ملی المپیک فضایی را برای وزیر ورزش مهیا کند که‌ شأن و جایگاه وی به عنوان عضو بلند پایه دولت جمهوری اسلامی ایران حفظ شود، ولی با اتفاقاتی که در گوانجو دیدیم و عطشی که علی‌آبادی برای اهدای مدال به قهرمانان داشت و در آن میدان، علی سعیدلو با رایزنی سیاسی بالای خود کاملا فضا را به دست گرفته بود، بعید است رییس و دبیر کل کمیته ملی المپیک اجازه بدهند وزیر ورزش کشورمان در جایگاهی بایسته در سالن‌ها و مسابقات قرار گیرد و این هم یکی دیگر از مشکلاتی است که در جریان المپیک خواهید دید.

اکنون این پرسش مطرح است که چگونه دم از اتحاد و همدلی زده می‌شود، در حالی که از هم اکنون طرفین و به ویژه کمیته ملی المپیک به فکر مصادره همه نقاط مثبت به نفع خویش است و وزارت ورزش در نقش عابر بانک و تدارکات وارد عمل شده است.

همان نقشی که علی سعیدلو در گوانگجو به کمیته ملی المپیک داده بود، اکنون کمیته ملی المپیک با سکوت و عقب‌نشینی‌های وزیر ورزش و تشکیلات این وزارتخانه، خود را در موضعی بالا‌تر و وزارت ورزش در موضعی پایین قرار گرفته است. خدا آخر و عاقبت این ورزش را در بازی‌های المپیک ختم به خیر کند!