لیگ دوازدهم و دغدغه‌های کروش

کروش در آخرین نشستی که با اعضای هیأت رئیسه فدراسیون فوتبال داشت، نسبت به شرایط بدنی ملی پوشان در بازی با ازبک و قطر معترض بود و اذعان داشت، بازیکنان به دلیل پشت سر گذاشتن بازی‌های فشرده در دو بازی یاد شده به اندازه کافی ندویدند.

به گزارش «تابناک»، اینجا اشاره به سرعت پایین بازی تیم ملی بود و سرمربی تیم ملی بر این باور است که ملی پوشان در تمرینات باشگاهی خوب بدنسازی نمی‌کنند.

بنا بر این گزارش، پیش از اشاره کروش، ساموئل که بازی در لیگ بر‌تر انگلیس را در کارنامه دارد، در گفت‌وگو با یکی از رسانه‌های خارجی، از سرعت پایین بازی در لیگ بر‌تر خبر داد و به تازگی هم جواد نکونام گفته که فوتبال ایران، یکی از کند‌ترین‌ها فوتبال‌ها در جهان است.

اکنون پرسش اینجاست که سرعت بازی در فوتبال ایران پایین است یا سرعت بازیکن یا هر دو؟ سرعت ذاتی است و تمرینات از جمله درست دویدن، تنها درصد کمی بر سرعت بازیکن می‌افزاید و بازیکن کند، هیچ ‌گاه با تمرینات سرعتی نمی‌شود. فوتبال ایران بر خلاف ادعاهای مطرح، بازیکنان سرعتی بسیاری دارد. در استقلال نفراتی چون آرش برهانی، سیاوش اکبرپور، خسرو حیدری و... سرعتی هستند و در تیم رقیب هم نفراتی چون هادی نوروزی، غلامرضا رضایی و... چنین ویژگی دارند. بی‌گمان، دیگر تیم‌ها هم در ترکیب خود از بازیکن سرعتی بهره می‌برند.

البته در گذشته‌ای نه چندان دور نیز بارها بازیکنانی از این دست در فوتبال ایران دیده شد؛ مثل مهدی مهدوی کیا، خداداد عزیزی و... پس چرا می‌گویند سرعت بازی در فوتبال ایران پایین است؟

واقعیت این است در فوتبال ایران سرعت گردش توپ پایین است و این ملموس‌تر از سرعت پایین برخی از بازیکنان است. تیمی که تبحر بازی در زمین‌های کوچک را نداشته باشد، یا به عبارتی، در فشار نتواند پاس دهد، طبیعی است که کند بازی کند. متأسفانه، این در بسیاری از تیم‌های لیگ برتری دیده می‌شود. میزان راهی که جواد نکونام در آخرین بازی تیم ملی در برابر قطر دویده، با میزان مسیری که او در آخرین بازی اوساسونا دویده مقایسه کنید. قطع به یقین، عدد ثبت شده (میزان دوندگی) در بازی اوساسونا بر‌تر از عدد ثبت شده در بازی تیم ملی است، در صورتی که جواد نکونام اوساسونا‌‌ همان جواد نکونام تیم ملی است. سرعت گردش توپ در اوساسونا، بیشتر از سرعت گردش توپ در تیم ملی است و این سبب می‌شود، نکونام در تیم باشگاهی‌اش بیشتر از تیم ملی بدود. وقتی بازی گروهی جنب و جوش داشته باشد، طبیعتا بازیکن بیشتر می‌دود و در چنین تیم‌هایی سرعت بازی بالاست.

این گزارش در ادامه آورده است، دو عامل مهمی که سبب شده، سرعت گردش توپ در تیم‌های باشگاهی ایران پایین باشد، یکی کیفیت نامطلوب زمین‌ها و دیگری، دست کم گرفتن تمرینات بدنسازی است. کمتر تیمی در ایران است که دوره کامل بدنسازی را پشت سر بگذارد. استقلال یکی از مدعیان قهرمانی، تمرینات بدنسازی را دو هفته دیر‌تر از موعد مقرر آغاز کرد و در این میان، برخی از تیم‌ها هنوز تمرینات خود را آغاز نکرده‌اند که می‌توان راه آهن را مثال زد.

اما ناگفته نماند که بالا رفتن سرعت گردش توپ در فوتبال ایران یکی از دغدغه‌های کروش است. در حالی که تیم ملی در بازی با قطر در دوحه و بحرین در تهران به اندازه کافی دوید و سرعت گردش توپ در این بازی‌ها متعادل بود، در بازی با ازبک و قطر در تهران، ملی پوشان با پایین‌ترین سرعت دویدند و همین سبب شد، تیم ملی در بیشتر دقایق در اندیشه حفاظت از دروازه خودی باشد؛ بنابراین، طبیعی است کروش از مربیان باشگاه‌ها گله‌مند باشد، چون بازیکنان بیشترین فعالیت خود را در یک فصل و در تمرینات و هم چنین بازی‌های باشگاهی انجام می‌دهند و مدت کوتاهی در اختیار تیم ملی قرار می‌گیرند.

به این ترتیب، مربیان باشگاهی باید دغدغه کروش را جدی بگیرند و تیم‌های تحت هدایت خود را به بازی گروهی با سرعتی متعادل ترغیب کنند، چرا که این در گام نخست به سود باشگاه‌هاست، چون نتیجه‌گیری را برای آنان در بازی‌های لیگ بر‌تر به همراه خواهد داشت.

در پایان یادآور می‌شویم که با سرعت یک یا دو بازیکن، نمی‌توان سرعت تیم را بالا برد و این تیم است که با تمرین در زمین‌های کوچک و همچنین گردش توپ، هنگامی که در فشار است، می‌تواند سرعت بازی خود را افزایش دهد؛ افزون بر اینکه میل به فوتبال تهاجمی در بالا بردن سرعت تیمی، تأثیر شگرفی دارد.