مديران شهرك‌هاي صنعتي دوچرخه‌سوار مي‌شوند؟!

مديريت فدراسيون دوچرخه‌سواري در شرايطي از تدبيرانديشي خود سخن به ميان مي‌آورد كه در سه سال اخير، برخي رؤساي كاردان و باسابقه هيأت‌ها كنار گذاشته شده‌اند. اين مسئله با گفته‌هاي مسئولان اين رشته تناقض دارد.

به گزارش خبرنگار ورزشي تابناك، دوچرخه‌سواري، در شرايطي مي‌تواند به جايگاه والاي خود در عرصه رقابت‌هاي جهاني و المپيك برسد و در پشتوانه‌سازي كارنامه قبولي بگيرد كه رؤساي هيأت‌هاي فعال، دلسوز و كاردان را در رأس هيأت‌هاي استاني داشته باشد.

اما رئيس دوشغله بدون توجه به اين اصل مهم تخصص‌گرايي در مديريت، برخي متوليان كاربلد و باتجربه دوچرخه‌سواري در استان‌ها را به حاشيه رانده و به جاي آنها برخي از مديران شهرك‌هاي صنعتي ـ كه همچون خودش در دوچرخه‌سواري ريشه ندارند ـ به كار گمارده و زمينه انتخابشان را در مجامع استاني را فراهم مي‌آورد تا در هنگام لزوم، با رأي مثبت ياران قسم‌خورده، همچنان در فدراسيون دوچرخه‌سواري حضور داشته باشد كه در آخرين مورد آن، علي بلالي، مديرعامل شهرك صنعتي چهارمحال ‌و بختياري، رئيس هيأت دوچرخه‌سواري اين استان شد.

افرادي كه احياناً با تفكرات سياسي رئيس هيأت شده‌اند، در طول سال حتي چند نشست هم براي دوچرخه‌سواري برگزار نمي‌كنند و همين مسئله و انتخاب اين افراد، شايبه اقدامي جهت جمع‌آوري رأي را به ذهن متبادر مي‌سازد. پيگيري وضعيت استان‌هايي كه رؤساي هيأت آنها عوض شده، خود آثار اين انتخاب‌ها را نشان مي‌دهد. فدراسيون دوچرخه‌سواري در سه سال اخير، برنامه شاخصي براي اعتلاي دوچرخه‌سواري در سراسر كشور ارايه و انجام نداده و به فكر پشتوانه‌سازي براي تيم‌هاي ملي دوچرخه‌سواري هم نبوده است.

در اين زمينه بايد گفت كه نتايج اخير مسابقات قهرماني جهان در ايتاليا به خوبي نشان داد كه برنامه‌ريزي اصولي براي جوانان، اميدها و بزرگسالان انجام نشده و همه برنامه‌‌هاي فدراسيون به جاي پرداختن به كارهاي زيربنايي،‌ صرفا اعزام يك تعداد مشخص به بهانه نداشتن پيست به مسابقات برون‌مرزي بوده است كه باعث شده فدراسيون در سه سال گذشته، بيش از سي سفر برون‌مرزي داشته باشد.

 

جالب آن‌كه فدراسيون دوچرخه‌سواري در اين سه سال و با اين ميزان سفر برون‌مرزي، هيچ نقش ويژه‌اي براي به دست آوردن سهميه‌‌هاي المپيك در پيست نداشته و آن سهميه‌اي هم كه در جاده به دست آمد، نتيجه رياضت‌كشي‌هاي قادر ميزباني و حسين عسكري در باشگاه‌هايشان و سرانجام صدرنشيني تيم جاده ايران بود.

تيم ايران در مسابقات قهرماني آسيا نيز رتبه‌اي بهتر از چهارمي به دست نياورد. حتي در مسابقات قهرماني آسيا ژاپن كه پيش از المپيك برگزار شد، يك مدال برنز در جوانان به دست آمد و در بزرگسالان هم بدون مدال طلا، ضعيفترين نتايج ممكنه به دست آمد.

تيم ملي دوچرخه‌سواري بزرگسالان ايران در بازي‌هاي آسيايي 1974 تهران و با درخششي كم‌نظير در جاده و پيست، با كسب مدال‌هاي طلاي بسيار، قهرمان بازي‌هاي آسيايي شد كه البته اين قهرماني تاكنون تكرار نشده است. در اين شرايط، صرفا استفاده از حسين عسكري و قادر ميزباني به عنوان پديده، تنها دل خوش كردن به رنكينگ بدون كسب مدال و سكو، چگونه مي‌تواند بيانگر پيشرفت باشد؟

مطمئنا دل خوش كردن به رنكينگ‌ها و مانور دادن روي آنها هرچند ترفند قديمي و خوبي براي شعار و تبليغات است،‌ اما درمان دردهاي بي‌پايان دوچرخه‌سواري كشور كه روي كاكل حسين عسگري و قادر ميزباني مي‌چرخد، نيست. نبايد فراموش كرد اگر اين دو قهرمان نبودند، هيچ رنكينگي وجود نداشت. پيشتازي آنها هم حاصل چهارده سال ركابزني مداوم است، نه برنامه‌ريزي.

حال در اين شرايط، در صورتي كه اتفاقي براي هر يك از اين دو دوچرخه‌سوار رخ دهد، چگونه مي‌توان آينده‌اي براي اين رشته متصور شد؟ آيا بايد تا آن زمان صبر كرد تا پاشنه آشيل دوچرخه‌سواري كه عدم توجه به برنامه‌محوري، عدم تخصص‌گرايي در سطوح استاني و همچنين عدم پشتوانه‌سازي در رأس آن قرار دارد، بيشتر نمايان شود؟ آيا همچنان مديران شهرك‌هاي صنعتي، دوچرخه‌سوار مي‌شوند؟!