سروده‌اي از آيةالله صافي برای فاطمه زهرا(س)

اي دخـــت گــرامـي پـيمبر*اي سرّ رســول در تو مـضمر

در بـيت شريف وحي، خاتون*بــر چــرخ رفــيع مَجد اختر

اي شبه نبي به خلق واوصاف*اي نــور مـجسّــم مــصـوّر

اي خـــادم خــانه‌ي تـو حوّا*و اي حاجــب درگه تو هاجر

در طــورِ لــقا يــگانـه بانو*در مُـلك وجود زيب و زيور

بــا شــير خــدا عـليّ عالي*هـم سنگر و هم پيام و همسر

مانند تو زن جهان‌ ‌نديده‌‌است*غــمـخوار و نـگاهبانِ شوهر

اي عــين كمال و جان بينش*اي‌شخص‌شخيص عصمت‌و فرّ

بـر رفـعت قدر تو گواه است*بــيت و حجر و مقام و مشعر

اي ســيّــده زنــان عــالـم*اي بــضــعه حــضرت پيمبر

تـو اصلي و ديگران همه فرع*تــو جـاني‌ وديگران چو پيكر

در مُـــلــك وَلا ولــيّـة الله*بـر نــخلِ وجــود احمدي بَر

قــرآن بــه فـضيلت تو نازل*بــرهان تــو مــحكم و مقرّر
روي تــو جــمال كــبريايي*كــوي تــو رواق قُرب داور

از جوي توشبنمي است زمزم*واز بحر تو شعبه‌اي ‌است ‌كوثر

زان خـطبه آتشين كه پيـچيد*در ارض و سـما بسان‌تنـدر

محكوم شد آن نظام وگرديد*حــق روشن و غالب و مظفّر

مـن عاجزم از بــيان وصفت*تـو بحري و من ز قطره كمتر

اي امّ مــحـامـد و مـعــالي*اي از تــو مــشام جان معطّر

بــا اين‌همه عزّ و رفعت شأن*بـا آن همه فخر بي حد و مرّ

از ظــلـم مــنافـقين امّــت* شــد قـلـب مـنير تـو مكدّر
آن را كــه نـمود حقّ مقدّم* كـــردند مــعانــدان مـؤخّر

بردند فدك‌به‌غصب و بسـتند* بــر بـاب تو گفته‌‌اي مـزوّر

افسوس شكست دشمـن‌دين‌ * پـهلوي تو را به ضربـت در

بــازوي تـو را به تازيــانه* زد قــنفذ مــلحد سـتـمگر

از سيلي و شـرح آن نگويم* كافتد بـه دل از بيانش آذر

در مــاتم مـحسن شهيدت* ماييم به سوگ و ناله اندر

بر لطفي صافي از سر لطف* بنگر كه بُوَد پريش ومضطر

بس فخر ازآن كند‌كه دارد * بر سـر ز سـتايش تو افسر